Romans & histoires Arrogant

Do I look like I care about them? "Are you deaf, Liam? Siya ang palaging lumalapit..so instead of standing in front of me, and wasting my time on your confrontation, why don't you go to her. Asked and beg her not to go near me because to be honest she's annoyed me all the time" his jaw wailed "Alam mo tama nga sila. Hambog ka talaga" he said pissed...I smirked Arrogance? Me..What can I brag about anyway? Because honestly I can't think of anything because all I know is- I'm nothing!

Sadyang may isa lang na nakakalusot. I don't know where Engr. Aragon gets his confidence to question me and my abilities. Yes, I'm quite young to be leading this firm, but I believe I've already proven my capabilities. Siya lang talaga itong walang bilib sa akin at sa kakayahan ko, which really annoys me. Sa paraan kasi ng pagsasalita niya sa akin, ramdam kong wala siyang respeto sa akin. And he's so sexist. Damn him!

He’s the most romantic guy she had ever known. “You’re my favorite man in the world now, honey. I’m thankful to God that He gave me you, the gift I never wished for yet claimed unexpectedly. Ang sarap mong mahalin araw-araw, oras-oras. And I won’t stop dealing with an arrogant CEO like you,” ganti niya naman dito. Natawa ito at pinisil siya sa batok. “I’m not arrogant anymore. That was my shitty shadow.”

pabiro kong sagot sa kanya at tumawa siya sa sinabi ko na parnag tuwang-tuwa pa na hindi siya binabayaran. "Ayos lang. Kapag naging kasintahan naman na kita, araw-araw ng magiging ganito ang gawain natin," pabiro niyang sabi pero napailing na lang ako. Pakiramdam ko ay naaabuso na namin si Leroy. Hinablot ko ang kanyang kamay at nilagay ang pera sa kanyang palad. Sa una ay tumatanggi pa talaga ito pero nang ibabalik niya ang pera ay hindi ko na isya pinansin pa.

pang-aasar pa niya. "Enough, Ernest. Pareho natin'g kilala 'yang kaibigan mo. Wala kahit isang patak sa dugo niyan ang magkaroon ng sweetness sa buhay. 'Yong pagiging arogante 'yon lang ang nakikita kong mayroon sa kanya." Hindi ko mapigilan'g bulalas. "Relax! Ang aga nakasimangot ka na." "Kasalanan mo kung bakit ako nakasimangot." giit ko pa dahilan upang humagalpak siya ng tawa.

An arrogant dragon, “Since you already know who I am, you’re now scared right? That’s right, that was the first thing that you a mere spirit need to do!” I look at him blanky. Where did his arrogance come from? Why would I be scared at him? He looked at me when he noticed that I didn’t responded. His face darken that make me notice that he’s annoyed. “Why aren’t you responding?” tanong nito. ‘Nagtanong ka pa!’ Nais ko sanang sabihin pero baka lalong magalit, kaya ‘wag nalang. I smiled at him, “Why would I respond to an idiot?” ani ko.

Kasabay ng pag-ahon ng pait sa dibdib niya. Napasinghap siya at napailing, hindi makapaniwala. Parang gusto niyang matawa o magalit... o pareho. "As expected, You're not only arrogant and rude, but also an unreasonable person," malamig niyang sabi, tumatataas ang kilay. "Do I have eyes in the back of my head and deliberately step on you?" dagdag niya, may diin sa bawat salita. Bahagya siyang humakbang palapit.

Hindi niya ito pwedeng makita araw-araw dahil baka mabaliw lang siya! Nginisian siya nito na parang nababasa nito kung ano ang elsaktong naglalaro sa isip niya. “I can understand why you won't like that. I guess kung hindi ka mag-iingat, you’ll fall in love with me again.” Saglit na napaawang ang bibig niya. “Ang kapal! Tskkk! I really do admire your arrogance!” sarkastiko niyang turan ng makabawi sa pagkabigla.

"Kailangan na natin syang mahanap sa lalong madaling panahon bago pa tayo unahan ng ibang kompanya I think maraming naghahanap sa kanya at hindi lang tayo." "Gawin ninyo ang lahat at para mahanap ang writer nayan dahil kung hindi lahat kayo mananagot sakin pag naunahan tayo." sakristong sabi ni Mr. Arrogant sa mga empleyado nya at ka sosyo nya sa kompanya.

"Eh 'di lumayas ka na dito kung ayaw mong gawin ang mga bagay na 'to! Lumayas ka na! Wala kang utang na loob! Kinupkop kita dito tapos ganiyan lang isusukli mo sa akin?!" "Bakit po? Hindi ko ba pinagbabayaran ang pagkupkop niyo sa akin? Nagbubuhay senyorita ba ako sa bahay na ito? Hindi naman, 'di ba? Alipin niyo na nga ako dito tapos ako pa ang nagtatrabaho. Wala na ngang natitira sa akin dahil sa inyo ko ibinibigay para wala kayong masabi! Tapos ganiyan pa ang sasabihin niyo sa akin? Na wala akong utang na loob? Lahat naman ginawa ko para masuklian ko ang pagkupkop niyo sa akin! Pagod na pagod na rin ako! Parang gusto ko na ngang sumuko sa buhay!"