Arrogant

"เงินติดตัวสักเหรียญข้าก็มิมีให้หนีออกไป ชีวิตข้าอนาถขนาดนี้เชียวหรือ" นักศึกษาภาควิชาวัสดุ หลุดเข้าไปอยู่ในยุคจีนโบราณที่กำลังเกิดสงคราม ในร่างของ 'จูเฟิงเหยา' สตรีผู้ถูกลืม บ้า สติเลอะเลือน จึงถูกขังไว้ในจวนมิให้ออกไปไหน เนื่องด้วยเกรงว่าจะขายหน้า นางถูกมองว่าไร้ค่ายิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนเสียอีก เข้าไปอยู่ในร่างได้เพียงสามวันก็จะถูกส่งตัวไปเป็นสนมคนที่ยี่สิบสามขององค์ชายบ้ากาม เพียงเพราะนางหน้าตางดงาม ทางเดียวที่นางทำได้คือหนีออกจากตระกูลซะ กลายเป็นคนเร่ร่อน ในโลกที่ไม่มีความเจริญการเอาตัวรอดอย่างเดียวที่คิดได้ตอนนั้นคือ หลบซ่อนอยู่ในโรงตีเหล็ก 'ซูอันเพ่ย' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นกำลังประสบปัญหาเรื่องอาวุธ ดาบที่ทหารใช้ไร้ประสิทธิภาพจนเกือบพ่ายแพ้ศึกให้ศัตรู กำลังตามหาช่างฝีมือตีดาบ ผู้ใดจะคิดว่าวิชาความรู้ที่นางเรียนมา สามารถใช้ต่อรองกับเขาเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปได้ "นางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าท้ายจวนเท่านั้นขอรับท่านแม่ทัพ อ่านเขียนก็มิได้ คำพูดคำจาก็ฟังมิรู้เรื่อง" "หากนางไร้ค่า ไร้ความสามารถอย่างที่เขาล้ำลือ คงมิหนีออกจากเรือนตัวเปล่าเช่นนี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ"

“ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้หรือ” ใครจะคิดว่าคนธรรมดาที่วันๆโหยหาแต่วันหยุด เพื่อดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายเงียบๆกับแมวในห้องเล็กๆเท่านั้น วันหนึ่งจะเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่านจบไปนานแล้ว เนื้อเรื่องก็แทบจำไม่ได้ในร่างของหญิงสาวธรรมดา ไม่ได้มีแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลใหญ่โต ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในนิยายที่ไม่ถูกกล่าวถึงแม้เพียงประโยค เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่แล้ววันหนึ่งกลับถูกจวนขุนนางใหญ่บังคับให้ไปเป็นอนุผลิตทายาท เพื่อหนีฐานะอัปยศนี้เลยเข้าจวนอ๋องร้ายไปเป็นสาวใช้ที่ทำตัวกลืนกินไปกับกำแพงจวนอย่างเช่นตุ๊กแก จิ้งจก “เว่ยตงหยาง” หรือใครๆที่เรียกเขาว่าเว่ยอ๋อง สมยานามว่าโหดร้ายและป่าเถื่อนอีกทั้งยังเป็นตัวร้ายในนิยายอีกด้วย เอาเถอะอยู่ใกล้คนเช่นนี้ดีกว่าต้องไปเป็นอนุของชายที่ไร้ค่าเช่นนั้น…

ฉางหนิงโหวผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าศาลต้าหลี่ มีชีวิตที่เปรียบดั่งผ้าขาวสะอาด เป็นระเบียบและยึดมั่นในกฎหมาย ทว่าความสงบสุขนั้นต้องพังทลายลง เมื่อเขาต้องมาพัวพันกับเจียงลั่วเสวี่ย หรือ ตวนอี้จวิ้นจู่ หลานสาวคนโปรดของฮองเฮา สตรีที่ได้ชื่อว่า งามสง่าเพียงแค่ชื่อ แต่ตัวจริงกลับซุกซนและสอดรู้สอดเห็นเป็นที่หนึ่ง! คดีฆาตกรรมนางละครในงานเลี้ยงน้ำชาชักนำทั้งคู่มาพบกัน นางมีเบาะแสลับที่ได้จากสาวใช้ช่างจ้ออย่างอิงเกอ ส่วนเขามีอำนาจที่นางอยากยืมใช้เพื่อหนีการดูตัว ข้อตกลงลับๆ จึงเกิดขึ้น... "ท่านโหว ท่านตามติดข้าเช่นนี้ หรือว่าแอบมีใจให้ข้าเสียแล้ว?" "ท่านหญิงโปรดสำรวมวาจา ที่ข้าติดตามท่าน เพราะท่านเป็นพยานปากเอกในคดีฆาตกรรม มิใช่เพราะความพิศวาสแต่อย่างใด" "ปากแข็ง! ระวังเถิด วันใดที่ข้าไม่ให้ท่านตาม วันนั้นท่านจะกระวนกระวายใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ" เจียงลั่วเสวี่ย เพียงกล่าวหยอกเย้า แต่หารู้ไม่ว่า วาจานั้นจะกลายเป็นความจริงในอีกไม่ช้า...

“ท่านหญิงหากไท่จื่อทรงทราบจะไม่น้อยใจแย่รึเจ้าคะ” “หือ เสี่ยวซีน้อยใจคำนี้ควรใช้กับข้า ไม่แน่ว่าแม้แต่ชื่อของข้าไท่จื่อก็อาจจะจำไม่ได้ เขาออกเดินทางเหนือจรดใต้รู้จักผู้คนมากมาย ข้าเป็นแค่คนที่หลงไปรู้จักกับเขาแค่นั้นไม่มีความสำคัญอันใดให้จดจำหรอก” เสี่ยวซียืนถือต้นฉางโซ่วฮวาหรือดอกไม้อายุยืน ที่ท่านหญิงคัดออกมาไว้เผื่อเลือกอีกทีดอกไม้ต้นนี้มีเพียงสองต้นเท่านั้น เสี่ยวซีเพียงยืนมองท่านหญิงเลือกต้นไม้อื่นเพิ่ม “เอาล่ะ ข้าตัดสินใจแล้ว เป็นไผ่กวนอิมกับฉางโซ่วฮวาก็แล้วกัน” เสี่ยวซีตาเบิกกว้างมองซ่งหลิงอย่างตื่นตะลึง “คุณหนูจะมอบให้ทั้งสองต้นเลยรึเจ้าคะ นี่ฉางโซ่วฮวากับไผ่กวนอิมเชียวนะเจ้าคะ” ฉางโซ่วฮวาไม่เท่าไหร่แต่ไผ่กวนอิมนี่สิ ครั้งหนึ่งฝ่าบาทเคยแอบหยิบกลับวังไปด้วย ท่านหญิงยังตามไปโวยวายเอากลับมาจนได้ “เมื่อครู่นี้ไม่ใช่นางกำนัลของฮองเฮามาแจ้งกำหนดการกลับมาและจัดงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อหรอกหรือ” “ไผ่กวนอิมให้เป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา ส่วนฉางโซ่วฮวาให้เป็นของขวัญวันเกิด” “ขะ ของขวัญวันเกิด…” เสี่ยวซีนึกไปถึงตอนที่นางกำนัลมาแจ้ง นางบอกเพียงกำหนดการและวันที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้เอ่ยถึงวันเกิด

สงครามครั้งนี้พรากทุกอย่างไปจากนาง ครอบครัว..พี่น้อง สหาย นางไม่เหลือผู้ใดอีกแล้วแม้กระทั่งไร้บ้านให้ซุกหัวนอน ลู่อันต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามคมดาบและต้องคอยหลบหนีพวกเดนทหาร นางเป็นสตรี สตรีในสงครามมีค่ายิ่งว่าทองคำเสียอีก ในวันที่นางเกือบสิ้นลมหายใจแต่กับมีบุรุษผู้หนึ่งยื่นมือช่วยเหลือ คนผู้นั้นคือ หลีหลงเว่ย ทั้งแข็งกร้าวเหี้ยมโหดไม่ต่างจากมัจจุราช สังหารเค้นฆ่าผู้คนได้ไม่กระพริบตา เมื่อลมหายใจเฮือกสุดท้ายมาถึง...หลีหลงเว่ยเป็นผู้หยิบยื่นโอกาสและมอบชีวิตใหม่ให้นาง กลายเป็นบุญคุณค้ำคอที่ต้องตอบแทน และตกกลุ่มพรางของบุรุษเจ้าเล่ห์ เพียงแค่ค่ำคืนนั้นค่ำคืนเดียว นางกลายเป็นสตรีใต้อาบัญติของเขาไปตลอดกาล

หญิงสาวตระกูลซิน นางเป็นชาวบ้านแคว้นเกา แต่ทว่านางกับช่วยชายผู้สูงศักดิ์ไว้ จนเขาหายดี หลังจากที่เขากลับไป ชีวิตของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นางสู้ดิ้นรนเข้ามาในเมืองหลวง และได้รับแต่งตั้งเป็นสนม อีกทั้งนางยังเป็นที่โปรดปรานของพระสวามี จนมีอำนาจเหนือฝ่ายใน และมีอิทธิพลเหนือทุกคน การก้าวขึ้นมาเป็นหวางโฮ่ว กว่าที่นางจะมาถึงจุดสุดนี้ได้ นางต้องผ่าอุปสรรคนานัปการ กว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอบครอง

"เพียงเพราะข้าหลงรักสตรีนางหนึ่ง สตรีที่มีคนรักอยู่ก่อนแล้ว....." 'โจวหนิงเฉิน' หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่า อ๋องหนิงเฉิน ในสายตาทุกคนเขาเป็นตัวร้ายผู้ครองฉายารูปงาม อำนาจและเงินทองเป็นเพียงสิ่งประดับ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องหวั่นเกรงให้เขา ครองตัวเป็นโสดไร้พันธะ วันหนึ่งกลับหลงรักสตรีชาวบ้านธรรมดา นางมีคนรักอยู่แล้ว ความรักของนางท่วมท้นหวานชื่น เขาทำได้เพียงยืนมองทั้งคู่ด้วยใจที่ปวดร้าว เจ็บปวดที่เขามีทุกอย่างแต่ไม่สามารถสู้บุรุษผู้นั้นได้ ภายหลังรู้ว่าความรักที่นางมีให้ชายผู้นั้นสูญเปล่า เขาเพียงให้อำนาจและเงินทองมาล่อเล็กน้อย ชายคนรักของนางก็ยอมแลกและละทิ้งนางได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับถูกมองว่าเป็นตัวร้ายในสายตานางเพียงแค่อยากให้นางได้เห็นธาตุแท้ ความรักและความอบอุ่นที่พึ่งพานพบ เขาใช้มันทำร้ายนางเพื่อให้ได้นางมาครอบครอง ยิ่งนางหนี ปฏิเสธ หวาดกลัวเขา ยิ่งทำให้เจ็บปวดหัวใจ แต่เพื่อไม่ให้นางหายไป เขาจึงกักขังนางเอาไว้ในกรงรักที่เขาสร้างไว้ตลอดไป "หากเจ้าลองตรองดูสักนิด เจ้าจะรู้ว่าที่ผ่านมาท่านอ๋องไม่เคยทำร้ายเจ้าเลย คนที่ทิ้งเจ้าไปเพื่อเลือกเงินทองและอำนาจต่างหากที่ทำร้ายเจ้า"

ถิงถิง หญิงสาววัย 25 ปี เลือกจบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตายจากธุรกิจล้มละลาย แต่สวรรค์กลับส่งเธอมายังโลกที่คล้ายยุคจีนโบราณ เหมือนดั่งซีรี่ย์จีนที่เธอเคยเห็น แต่นั้นยังไม่พอเพราะร่างที่เธอเข้ามาอยู่นั้นคือร่างที่คนทั่วทั้งเมืองต่างชิงชัง 'ฟางเหนียง' หญิงสาวที่มีนิสัยเอาแต่ใจและร้ายกาจ และด้วยนิสัยของเธอทำให้ 'หนิงเฟิ่ง' ชายที่เธอหมายปองทั้งเกลียดและไม่ชอบนางเข้ากระดูก ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างาม และเป็นที่หมายปองของคนทั่วทั้งเมือง แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับทำตัวแปลกไป เมื่อหญิงสาวที่คอยตามรังควาญเขามาตลอดกลับน่าสนใจ จนเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าหัวใจได้เปลี่ยนไปแล้ว

ซูจินเยว่ หญิงสาวบ้างานในยุคปัจจุบัน ตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบ บุตรีคหบดีตระกูลซูที่รวยล้นฟ้า ในนิยายจุดจบของนางคือบ้านแตกสาแหรกขาดเพราะไปหลงรักพระเอก เป้าหมายใหม่ของนางคือ ใช้เงินแก้ปัญหา นอนกลิ้งบนกองเงินกองทอง และครองตัวเป็นโสด แต่ทว่ารุ่ยอ๋อง เซียวจิ่งถิง พระเอกผู้แสนเย็นชาและโหดเหี้ยม กลับเริ่มทำตัวแปลกไปแทนที่จะไปตามตื๊อ 'ฉู่เหยาเหยา' นางเอกต้นฉบับ เขากลับมาวนเวียนอยู่รอบกายซูจินเยว่ คอยจับผิดนางและแย่งขนมนางกิน! "ท่านอ๋อง... จวนอ๋องของท่านขัดสนเรื่องเสบียงหรือเพคะ เหตุใดจึงมาแย่งขนมดอกกุ้ยของข้า" "ขนมของเจ้าอร่อยกว่าขนมในจวนอ๋องของข้ามากนัก... และเจ้าก็น่าสนใจกว่าสตรีน่ารำคาญพวกนั้น"

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้