A Silent Voice Manga Mga Nobela at Kwento

Paulit-ulit na iyon ang mantra ko. Ngunit habang pinagmamasdan ko ang babae na maayos ang pagkakaupo, nakalapat ang mga kamay sa hita niya, at malamig ang ekspresyon—hindi ko maiwasang maramdaman na para bang nahulog ako sa isang bitag na ako mismo ang naglatag. “You’re quieter than I expected,” sabi ko sa wakas, breaking the silence. My voice was calm.

"C-Can I hug you?" My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

Walang salitang lumabas. Tahimik ang buong silid. Ang tanging maririnig ay ang mabigat niyang paghinga. Mula sa gilid, tumindig si Amara. Ang mga mata nito ay malamig, matalim, at walang bakas ng awa. “Wala ka talagang maipaliwanag?” tanong niya, may halong pang-uuyam sa boses. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Amara. “O baka naman dahil wala kang masabing kasinungalingan na kapanipaniwala?”

asking for more. Sandali syang tumigil. para nya akong binitin. "do you want me to continue?" he asked using a husky voice. Dito na ako napaisip. gusto ko bang ipagpatuloy pa ba nya o ano? Hindi ko sya sinagot dahil awkward Kong sagutin Ang ganoong klaseng tanong. "silence means yes."

I still know that I am standing on the ground, but it seems like I got blinded for some reason. Umiiyak na ako sa sakit ngunit wala akong marinig na tunog. Ngunit sa gitna ng sakit na nararamdaman ko ngayon, biglang tila may tumunog. Mahina iyon na hindi ko alam kung ano ang sinasabi. Ngunit habang mas tumitindi ang sakit, ay nagiging mas malinaw ang tunog na iyon. Until I recognized that it was a voice...talking... It was awfully similar to my voice...or is it mine?