A Silent Voice Manga Novels & Stories

Napangiti naman ako sa kanya at pinat ko ang ulo n'ya at alam na niya na silent means yes. ****** LMCD22

Pero bakit sa simpleng tanong lang na iyon at sa kung tutuusin ay simpleng hinihingi ni Ramil ay nagkakaganito siya? Para siyang nawawala sa sarili niya na hindi niya maunawaan. “Silence means yes!” Nang manatili siyang nakatingala lang kay Ramil iyon ang narinig niyang sinambit nito sa tono na hindi pa rin nagbabago. Habang pagkatapos naman ng sinabi nito ay mabilis siya nitong niyuko saka mariing siniil ng halik ang kanyang mga labi.

But one stood out. "Why are you doing this?" I sobbed. Mukha na siguro akong multo dahil sirang-sira ang eyeliner ko. "You don't know me. I don't know you. But… but you act like you've heard of me. Like you've heard of my silent voice." Nakita kong umangat ang likod niya marahil sa paghinga nang malalim. By his position, he looks so effing serious. Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko he's someone I can share my sentiments with.

He's wearing mala HARRY JAMES POTTER style na spectacles kasi. " pag sumigaw ka maraming makakarinig sayo" the other guy said.. huhu nagsasalita pa pala sya? Kala ok mute ehh hihi or baka naka-silent mode. "Hey I'm not mute tss!!" napatakip ako ng bibig, how did he know? "Hey I can hear you, and I can also read minds, I mean we vampires " ahh kaya pala okay. I thought while nodding.

Ang awkward ng ngiti niya, yung tipong ang taray-taray niyang tignan kanina habang nagtuturo pero kung makangiti sa akin ngayon ay sobrang wagas. She beamed. "Ano 'yon Pamangkin? Sabihin mo lang!" Tumango ako. "Silentium!" Suddenly, Maestro creates a rectangular pale blue soundproof field to surround the whole room. A Salitang Salamangka allows users to prevent any sound coming from within their vicinity.

The surroundings became silent, and nothing was making a sound except for my breathing, all of the thoughts and the whispers started to rise within, and I can't help but feel mixed emotions. "Lal, are you alright?" Tanong ni Kaji sa akin, breaking the silence around us. (This is your chance, why not do it?) "I–I have to go." Ayun na lamang ang aking sagot bago kunin ang duffle bag na dala ko, quickly heading towards the exit. (You're such a dickhead, you have no balls to prove your bravery.) (You're useless, fucker.) "Stop it!" Sigaw ko nang makalabas na ako sa room, holding my head as the continuous whispers began to get louder.

Hindi rin siya tumango. Tahimik. Napangisi si Victor, bahagyang tinaas ang isang kilay. “Silent means payag kang hatid-sundo kita,” dugtong niya, may smirk na ngayon sa tono. “Basic rule.” Doon lang lumingon si Elera. Isang mabilis, malamig na sulyap. “Silent means irritated,” sagot niya. Diretso. Walang arte.

napahagulgol ako ng malakas. But too much cold, my sanity eat me but before I loss my conscious I heard voice scream my name. "SCAR"

nahihiyang sabi ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti. Binaling niya iyong tingin niya doon sa mp3 cassets sa harap niya, may pinindot siya na kung ano doon at bigla na lang tumunog iyong music ng silent sanctuary. "Silent Sanctuary ka din pala?" Biglang tanong ko. "Hindi, ramdom music lang ang nandiyan," sagot niya. "Minsan lang naman kasi ako nakikinig ng musika."

Na kahit alam ko na ang totoo ay tila umasa pa rin ako na makakarinig ako ng ibang sagot mula sa kaniya. The deadly silence filled the whole room. Wala akong ibang marinig kung di ang mga hikbi ko at ang mabagal na tibok ng puso ko. But the voices inside my head is loud and strong. Parang may biglang sumabog sa loob ko at ako lang ang nakaramdam ng after shock nito. Para akong biglang nabingi. My mouth fell open but no words came out. Tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ko at napaupo sa sahig.