Silent Voice Novels & Stories

Pero hindi naman siya nagreklamo. Patuloy lang ang dasal ng tribo at patuloy din ang atake ng mga ito sa barrier. Kill....... kill....... kill........ Parang nag-echo naman yun sa aking pandinig. Napatingin ako sa mga kasama ko. They are all, silent and they are not saying anything. The tribes is busy with chanting unfamiliar words. Kaya saan ko yun narinig? Sino may sabi nun?

Naghihintay ng isasagot ko sa kanya. "They're said silence mean yes. So I'll take it as a yes. Okay, darling." Anito na napapisil pa sa baba ko at mabilis b****o bago ako iniwañang nakatulala sa kinatatayuan.

Walang tunog sa silid. Si Rio ay hindi sumigaw. Hindi rin siya umiyak. Para bang may pumutok sa loob niya na hindi maririnig ng iba. Ang dibdib niya ay humigpit, ang paningin ay lumabo, at sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may bahagi ng sarili niya ang tuluyang namatay.

May kausap naka business attire. Confident. Hindi nagbago. O baka ako lang ang nagbago. Parang naramdaman niya ang tingin ko. Unti-unti siyang lumingon. At nagtagpo ang mga mata namin. Six years. Six years of silence. Walang galit sa mukha niya. Walang lambing. Just shock. “Ruth?” halos hindi niya mabigkas. Hindi ako gumalaw. Hindi ako lumapit. Pero hindi rin ako umatras. Hindi pa panahon.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

But it helped. I reached for the walkie beside me, turning the knob even though we’d already tried every frequency. “Still nothing,” I muttered. Caite gave a lazy shrug and tired voice. “Try one more. For luck.” So I did. The knob clicked. Then—crackle. A whisper bled through the static. “…dagat ng apoy… may silungan…” Caite sat up. “Wait. Shh.” I cranked the volume. The voice was faint. Uneven. Like it was underwater.

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

Hehe “Do you really want to stop now? Just tell me, while I can still control myself,” nag babanta ang boses nya, pero taliwas sa mata nya. Malalim, at parang hindi ang normal na Kalix, “So, silence means yes?” Hindi ako sumagot at tumingin lang sa kanya, maya maya ay ipinulupot ko na din ang magkabila kong braso sa batok niya at ako na mismo ang humila sa kanya papalapit sakin.

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.