Romans & histoires Silent Voice

Abala na kasi siya sa pagbabasa ng chat. Sumama ang mukha ni Sereia nang makitang tinadtad na siya ng chat ni Linux. Hindi pa ito nakontento, tumawag din ito at nag-text. Binasa isa-isa ni Sereia ang mga mensahe nito. Alam niyang mag-iingay ito ng mag-iingay kaya habang nagbibiyahe na siya ay naka-silent mode ang cellphone niya. Hindi man niya inaasahan pero nagdududa na siya. Kaya mas pinili niya na patahimikin ang aparato niya.

Naghihintay ng isasagot ko sa kanya. "They're said silence mean yes. So I'll take it as a yes. Okay, darling." Anito na napapisil pa sa baba ko at mabilis b****o bago ako iniwañang nakatulala sa kinatatayuan.

Tila namanhid siya at walang boses dahil sa mga nangyayari, hindi siya makaniwala at tanging pagkadismaya lang ang nagawa. Matapos bitawan ni Denum ang mga salitang iyon ay isang palakpak ang umalingawngaw sa buong paligid. Ang apat na estudyante ay pare-parehong natigilan sa narinig, tila isang masamang tunog ang kanilang narinig na nagbigay ng kakaibang pakiramdam sa kanila.

Pero imbis na matakot kay Lyca ay ngumiti lamang si Dean na puno ng kumpiyansa. Hindi naman nagustuhan ni Lyca ang pakiramdam na iyon. Kaya’t walang alinlangan niyang ipinaalala ito sa lalaki sa pamamagitan ng kanyang titig. Ngunit sa halip na umatras si Dean ay lalo pa nga itong nagpatuloy. "Silence means yes," nakangiti pa na sabi ni Dean kay Lyca at saka sya umayos ng kanyang pagkakaupo. "Kita tayo mamaya," dagdag pa nito.

Walang tunog sa silid. Si Rio ay hindi sumigaw. Hindi rin siya umiyak. Para bang may pumutok sa loob niya na hindi maririnig ng iba. Ang dibdib niya ay humigpit, ang paningin ay lumabo, at sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may bahagi ng sarili niya ang tuluyang namatay.

May kausap naka business attire. Confident. Hindi nagbago. O baka ako lang ang nagbago. Parang naramdaman niya ang tingin ko. Unti-unti siyang lumingon. At nagtagpo ang mga mata namin. Six years. Six years of silence. Walang galit sa mukha niya. Walang lambing. Just shock. “Ruth?” halos hindi niya mabigkas. Hindi ako gumalaw. Hindi ako lumapit. Pero hindi rin ako umatras. Hindi pa panahon.

Parang may coordinated push. Basa lang si Elena. Walang galaw ang mukha niya. Walang pikit. Walang reaksyon. Tinanong siya ng app: Do you want to limit notifications? Hindi niya pinindot. Pinagmasdan niya ang screen na parang estudyante siyang kumukuha ng exam na alam niyang kaya niya. Nag-reply siya. “Don’t engage. Observe. Silence is the blade.”

But it helped. I reached for the walkie beside me, turning the knob even though we’d already tried every frequency. “Still nothing,” I muttered. Caite gave a lazy shrug and tired voice. “Try one more. For luck.” So I did. The knob clicked. Then—crackle. A whisper bled through the static. “…dagat ng apoy… may silungan…” Caite sat up. “Wait. Shh.” I cranked the volume. The voice was faint. Uneven. Like it was underwater.

Maybe I really am that easy to let go of. Gabi na naman. It's that kind of night again... tahimik pero maingay sa loob. The kind of silence that screams louder than any voice. 'Yung lungkot na parang kumakapit sa balat, na kahit huminga ako, parang may kasamang bigat. Every breath feels like a sin. The night stretches endlessly, no direction, no peace, just me and the sound of my thoughts.

Just the kind of silence that strips everything away—leaving only the truth you can’t outrun. And for once, tahimik kami. Pero totoo ‘yung pakikinig. Tahimik pa rin kami. Yung klase ng katahimikan na hindi awkward—pero mabigat. Parang isang maling galaw, puputok na lahat ng pinipigil. Then Kalix’s voice broke through it. “If I were nothing… would you still love me?” Mahina lang ang tanong, pero diretso. Walang paligoy. Wala ring defense.