Being Silent Quotes Mga Nobela at Kwento

''nag peace sign si Zaine sa kanya sabay takbo kaya sila nalang ni Faith ang naiwan sa tapat ng kwarto ni mister Lee . Nagkatitigan silang dalawa na para bang naghihintayan sila kung sino ang unang magsalita .

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.

“Salamat po sa panahong ibinigay ninyo sa amin. Ngunit kailangan kong sabihin nang tapat—ang isang buwan na iyon ay hindi naging dahilan upang humina ang aming nararamdaman. Sa katunayan, habang lumilipas ang mga araw at gabi na wala kami sa tabi ng isa’t isa, lalo naming napatunayan na hindi namin kayang mabuhay nang magkahiwalay. Ang paglayo ay hindi nagpawala ng pagtingin, kundi lalo lamang nitong pinatibay ang aming paniniwala na ang pagmamahal namin ay hindi basta-basta natitinag ng panahon o utos.” Umitim nang bahagya ang mukha ni Don Nathan. “Ano ang ibig mong sabihin? Sinunod ninyo ba ang aking kondisyon? Sinunod ninyo ba ang utos kong huwag magkita, huwag mag-usap, at huwag makipag-

he groaned. “Oh please, Rafael. Walang tao. Walang nakakarinig sa atin. We do not need to act because no one is watching. Tutal...” huminga ako nang malalim. “...hindi naman talaga tayo.” The line went dead silent. Just the heavy, rhythmic sound of his breathing on the other end.

Ang sama ng tingin niya dito. “Bakit hinayaan mo silang mapag-isa sa loob ng kwarto?” Galit na sita niya rito, napakamot lang ito sa ulo, bago pa ito makapagsalita ay sinipa na niya ang pinto. Nang hindi niya iyon mabuksan ay pinaputukan niya ang door knob. Syempre ay gumamit siya ng silencer, saka muling sinipa ang pinto.

“C-Can I hug you?” My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

“Wala akong panahon mag-aksaya ng oras sa ‘yo, sabihin mo na ‘yong gusto mong sabihiㅡ” “You’re aberrant, right?” Nabigla ako sa sinabi niya ngunit pinilit kong ‘wag magpakita ng kahit anong emosyon. Crap! Paano niya nalaman ang bagay na ‘yon? “Silence means yes, you know?” Ngumisi ako at saka siya tinitigan ng diretso sa mata. “Stop spouting nonsense, Lexy.”

He ask but I did not answer I remain silent hindi ko siya pinansin patuloy lang ako sa pagkain nang pagkain when he sat next to me "Schazna you are being stuborn again! I am asking if do you like the food" He said and I just nod I am not in the mood to answer him at the moment Sakto naman na tapos na ang pagkain ko kaya umalis ma rin ako at hinugasan ang pinag kainan ko. And we stayed like that for almost a week. He always starts a conversation pero hindi ko siya pinapansin yet I am giving a silent treatment

Sabi nga, kung gusto mong mang-inis ng tao, silent treatment is the key. Humugot siya nang malalim na hininga at binaklas ang matipuno nitong braso sa bewang niya. Agad siyang tumungo sa kama kahit basa pa ang buhok niya. Wala na siyang lakas na magpatuyo pa ng buhok. Naiinis at nagdadamdam talaga siya ngayon. Hinila niya ang kumot at hindi alintana kahit lumundo ang kama. Hindi naman nagsalita muli si Levi kaya't hindi rin siya umimik.

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”