Confined Room Manga Novels & Stories

] pagpigil ni Zamara sa kabilang linya. Tinahak niya ang pababang hagdan hanggang malapit na itong makatapak sa dulo ng mahabang hagdan. It's so dark and when Misaki saw something switch in the side. She switch it on and the unbelievable room her eyes widen and was like gonna drop her jaw. "N-No... this can't b-be." tanging nasabi ng kaniyang bibig. Guns, arrows, knives, grenades, swords and some boxing bags in the side and from the middle... a boxing ring.

Ako lang ata ang hindi alam kung anong meron. Nang makarating kami sa isang sliding door, one of the men ahead pushed it open, revealing a dimly lit room. The first thing I noticed was the long wooden table at the center, low to the ground, surrounded by traditional Japanese floor cushions instead of chairs. The entire room screamed power and authority, much like Ryu's office. The walls were lined with intricate wooden panels, and in the far end, a small alcove displayed a single katana mounted on a stand. And not only that.

Isang komportableng kwarto ngunit para sa kaniya, isa yung nakakasakal na kulungan! The room is bleak, with grey walls, no windows, and a door locked from the outside. Escape seems hopeless. Dagdagan pa ng dalawang armadong lalaki na may malalaking katawan ang nakabantay sa labas ng pinto ng silid. "Agh--aray!" Nakangiwi niyang sinilip ang kanang paa at halos maiyak siya sa lungkot nang makitang lumala ang pamamaga ng sugat niya.

Tumango lang siya kaya lumabas na ako sa lab, dumiretso ako sa soundproof room ng HQ para doon magbasa. Ang room na ito ay parang conference room lang, dito madalas ginagawa ang mga private meetings. Mayroong long table sa gitna ng kwarto at may mga upuan. Humila ako ng isang swivel chair at naupo katabi ng long table, una kong binuklat ang journal. Plain black lang ito at ka-size ng kalahati ng notebook at may saraduhan din ngunit hindi naman ito desusi.

Medyo nakahinga naman ng maluwag si Amanda, dahil ang akala niya ay pagagalitan siya nito. Pagpasok ni Amanda sa kanyang silid ay wala pa roon ang kanyang magiging room mate. Kaya naglakad lakad na muna siya at inilibot ang kanyang paningin sa kanyang silid. May kalawakan ang espasyo ng kanilang room. Bawat isa sa kanila ay may sariling single bed, drawer with cabinet at sariling study table na nakaharap sa tag-isang bintana. May roon ding iisang CR sa loob ng kanilang silid, at iisang shower. Wala rin kahit isang decorations dahil bawal magdikit ng kahit ano mang bagay sa pader. “Hay. Sa wakas. Makakapagpahinga na rin.” Ani niya at humilata sa kaniyang malambot na higaan at ipinikit ang ka

“You will go there, okay? Room number 4.” Palaging nakikita ni Akira sa mga Haponesang kasamahan niya na kada paglabas nila sa VIP room ay may mga sugat, namumula, at may mga pasa ang mga ito pero hindi nila iyon iniinda sapagkat malaki nga ang perang nakukuha nila.

Ginalaw niya isang libro sa may pinakadulo at napaatras siya nang gumalaw uli ang bookselves at tumambad sa kanyang mga mata ang isang mahabang daan pababa. "Oh my! Hindi ko sukat akalaing may mga ganito nga talaga sa totoong buhay," namanghang bulalas niya at punasok sa loob. Kusang sumira ang nagsisilbing pintuan ng secret room. Kinakabahan siya at the same time na-e-excite din siyang malaman kung ano ang tinatago ni Cenon sa secret room na iyon. Dahan-dahan siyang humakbang palapit sa may medyo nakabukas na pinto, sa may dulo na siya. Sumilip siya at napatigil ang kanyang mga mata kay Cenon na nakaupo sa may isang upuan, may hawak itong sigarilyo sa kabilang kamay habang shot glass naman

Minabuti ko nalang siyang sundan papasok sa isa pang room. Nagulat nalang ako nang mapagtanto kong isa pala itong comfort room. May limang cubicles ang room nito. Nilibot ko ang paligid at... "Bakit mo ako sinusundan?!" Nagulat ako no'ng marinig ko ang boses ni Yuns mula sa likod ko. I want to look at her and say something pero hindi na ako nabigyan pa ng oras dahil tinulak niya ako papasok sa nakabukas na cubicle... And she locked me in!

sagot naman ng isa. Yumuko na lang ako at mahigpit na niyakap ang mga libro ko. Siguro kung katulad nila ako na normal kung ituring nila, baka ipagyabang ko na sa kanila na kapatid na ang turing sa akin ni Joaquin. Pero sa estado ko, hindi ko puwedeng ipagkalat iyon. Baka lalo nila ako pag-initan. Pagpasok ko sa room, sinalubong agad ako ng mga matatalim na tingin nina Jace at ng mga barkada niyang lalaki. Sila-sila ang mga pasimuno ng pangungutya sa akin.

CONTENT WARNING!!! Please note: The following chapter contains s*xual scenes and is intended for mature audiences only! This material is not suitable for minors. Reader discretion is advised. CHAPTER TWENTY-FOUR ADAM MEADOWS Matapos kong i-print ang mga document sa kuwarto kong okupado rito sa bahay nila, binalikan ko agad si Jazz sa room niya kung saan siya naghihintay sa 'kin. Tahimik lang siyang nakaupo sa paanan ng kama, hawak ang cell phone niya sa isang kamay at sa kabila naman ay ang kinakain niyang pizza.