Addicted Damien Wattpad Novels & Stories

“Hindi ako ang magnanakaw ng savings mo. At hinding-hindi ko gagawing magkaroon ng iba habang ikaw ang kaharap ko. Pero hindi ko rin masasabing perpekto ako. May dugo akong Valderama. May ina akong may napakataas na standard sa buhay. May kinakaharap akong mundo na sobrang bigat.” “Kaya nga delikado,” sagot ko habang nakatitig sa mga mata niya. “Oo, delikado,” sang-ayon niya. Dahan-dahan niya akong hinila palapit hanggang sa makaupo na ako sa mismong kandungan niya. Balat sa balat. Mainit ang pagdikit ng katawan namin. “Pero mas delikado kung hahayaan kitang manatiling mag-isa sa gitna ng panic mo. Mas delikado kung patuloy mong lalabanan ang esmiringhoy addiction na ‘yan na hindi mo kayang

Huminga ako nang malalim at seryosong nag-isip na dapat akong maghain ng restraining order laban sa kanya bago pa lumala ang sitwasyon at tuluyang maging hindi makontrol. Unti-unting bumibigat ang mga mata ko kasabay ng pag-ikot ng mga iniisip ko, at maya-maya ay nakatulog na ako at tuluyan nang nakatulog. Bigla na lang akong nakulong sa isang madilim na silid at may mga anino na nakadikit sa akin mula sa bawat gilid. Biglang lumitaw si Damien mula sa dilim, ang kanyang mukha ay namumula sa purong galit at poot habang sumusugod siya papunta sa akin habang nakaunat ang mga kamay.

Pagkatapos niya ako yakapin ay bigla niya akong hinitak paupo sa tabi niya. Hindi niya alam kung paano siya magsisimula. Nagbugtong hininga muna siya bago siya magsalita. "Buntis si Amie, pero hindi ako ang ama, i swear wala nangyari saming dalawa at matagal na kaming hiwalay na parehas." "I was kidnapped yesterday utos ng papa ni Amie, gusto niya pakasalan ko yung anak niya kahit hindi ko naman siya mahal,"

Iyon ang araw ng debut niya. At ang babaeng tinitingnan ni Damian ay walang iba kundi ako. Ang larawang nakita ko sa F******k ay kuha noong araw na nag-eighteen ako. Ibig sabihin, matagal na akong kilala ni Damian? Ang password niya sa penthouse, ang cheese bread, ang maze sa hardin? Ano ang ibig sabihin nito? Isa ba itong klase ng obsession, o mali lang ako ng iniisip?

gagamitin iyon ng ama niya at ng mga kalaban para tuluyan siyang patayin at agawin ang anak namin. Nakita kong dahan-dahang inangat ni Damian ang kanyang baso patungo sa kinaroroonan ko bago niya ininom ang alak sa isang lagok. Tumalikod siya at pumasok sa kanyang sasakyan, habang naiwan akong nakatayo sa tapat ng bintana—patagong humahagulgol sa gitna ng madaling-araw habang nakayakap sa tiyan na nagtataglay ng aming anak.

“Pero kung gusto mong sabihin next time… wag mong pigilan. Sabihin mong mahal mo ako dahil gusto mo.” Ano? Gusto niyang sabihin ko ‘yun ng kusa? Gusto niya bang mahalin ko talaga siya? Napapikit siya ulit nang lumapit ito— Sandali… bakit hindi niya ako hinalikan? Pagdilat niya, nakatayo na si Damian sa gilid. “Ano ginagawa mo riyan? Addict ka na ba sa halik ko?” smirk niya. “Tayo na. Matutulog na ako.”

Pero sa isang relasyon, lalo na sa relasyong nagsimula sa impulsive desire at control, ang dalawang taon ay sapat na para maubos ang lahat ng init, para magsawa ang pananabik, para lumamig ang pagkahumaling. At alam iyon ni Therese. Hindi niya niloloko ang sarili niya. Hindi rin siya nagpapakaawa sa kapalaran. Ramdam niya na mula pa lang sa simula, ay hindi siya mahal ni Emilio. Hindi ito pagmamahal. Isa lang itong obsession. Isang impulse. Isang fixation na isinilang mula sa pagkabagot at kapangyarihan. Isang pagkahumaling na mas lalong lumalakas kapag may tumututol.

pagsangayon naman ni dad. Napailing ako, hindi makapaniwala. Tumulo ang luha ko pero agad ko din iyon pinunas. "You’re still taking her side even after you knew that she’s having an affair with my boyfriend?” I said, with my voice cracking. “I can’t believe you, mom... dad. What kind of parents are you?” "Amelia!" sigaw ni daddy at dinuro ako. “How dare you talk back to me?!” Before I could hear another word from them, I quickly went back upstairs to get away from them. I tried to stop myself from crying, but because I was too attached to my feelings, I decided to get dressed.

"You're the only good thing I have, Diamon. You know that, right?" Pain stabbed my heart. Ganito, ganitong Tomi ang gusto kong bumalik. Iyong takot na mawala at masaktan ako. Gusto kong tumakbo sa kaniya at magsumbong kung gaano na ako nasasaktan at nahihirapan sa piling ng bagong siya. I wanted to scream that I’ve been waiting for him to come back to me, to save me from the person he became. But as his hands wandered over my body, heavy and reeking of alcohol, the reality set in. This wasn't the man I missed.

napahawak ako sa batok ko gusto ko man sumigaw ay kinalma ko ang sarili or else she won't help me. "Ano? Choppy ka hindi ko marinig" Damn! If his here I already throttle his neck. "Please Apollo Damien I need your fucking help!" "Sinisigawan mo ako? Ok fine I think you don't need my help bye!" Fuck! Did he just hung up! Nagpatuloy ako sa pagdradrive patungo sa school ng mga bata when my phone beep. It was a message from Damien. Fucker: Bro, I'll help you in one condition