Addicted Damien Wattpad Novels & Stories

Tumayo na ako't lumabas ng kwarto, narinig ko pa ang huling tawag nito sa'kin Tumakbo ako sa labas at sumandal sa pader, napahilamos nalang ako ng mukha, walang tigil na naman sa pag-iyak Totoo ba talaga 'to? Why are things happening this way? Nagsisimula nang mabuo ang tiwala ko kay Damian. Pero sa huli, ito ang nangyari I thought i could trust Damian. But i was wrong, nakalimutan ko kung ano nga ba talaga ang tunay na pagkatao niya

“They drugged me at that young age. Hallucinations became my companion after that day. Kahit nabawi na ako at nakabalik na kay papa ay hindi natapos ang mga bangungot na gawa nila. It only stopped when Bruno gave me Damian.” “Damian? Your dog?” I saw Alguien and Damian’s pics years ago. The adoration of him with Damian was truly captured by the camera. “But Papa killed Damian. The reason I hated him for life.” Hindi na ako nakaimik. Hindi ko na kayang magtanong pa. I am seeing the broken side of Alguien now.

Tapos ngayon babalik ito gayong masaya na siya sa piling ng babaeng mahal niya at ina ng kanyang limang anak. "Margaux, once and for all. I don't have to reconnect in you. Look, I have a fiance' now and also I have quintuplets. I have my own family now. So, could you please stop pestering my life. And just a piece of an advise give some respect and decency's, it's for your own goods." prangkang wika ni Damian at wala siyang pakialam kung masaktan pa ito. Atlis naging honest siya. "Hmmm! I don't believe you, Damian. I know you trying to trick me. But, sorry my dear it's not effective on me." landi nito sa kanya at sinubukan pang himasin ang kanyang dibdib pero umiwas siya.

sabi niya, voice shaking, “are you okay?” Napahawak ako sa braso niya. “H-hindi ko alam… I was at the event… then…” Then I remembered. The wine. The dizziness. The waiter. Mr. Chu. My stomach twisted. “Damian… someone drugged me…” Biglang tumalim ang tingin ni Damian kay Sebastian. “And you ended up here with him?” Sebastian’s lips curled into a bitter smile. “Of course. That’s what you think.”

Mariin na ipinikit niya ang mga mata at pilit inalala ang nangyari. Hanggan sa biglang lumitaw sa isip ang isang pamilyar na eksena. Umiinom siya. Uminom siya ng alak kanina dahil nagbabakasakali siya na baka makatulong ang alak upang makatulog siya. Nakailang tungga siya ng alak ng dumating si Damien. Pagkatapos ay— “Damien, akin na yan. Hayaan mo ako uminom. Gusto kong makalimutan ang halik mo. Gusto ko makatulog ng maayos.”

Dahan-dahan kong ibinalik ang kahon sa dati nitong puwesto at inayos ang mga dokumento. Hindi ko kailangang magtanong. Hindi ko kailangang malaman. Dahil kahit anong gawin ko, hindi naman ako ang babaeng gusto niyang bigyan ng ganoong regalo. *** Gabi na nang dumating si Damien. Nasa sala ako at nagbabasa ng libro nang marinig ko ang pagbukas ng p***o. "You're still awake?" Tumayo ako. "I was waiting for you. Have you eaten?"

Gustong gusto ko syang yakapin, halikan at sabihin na may anak kami. At dun ko lang napagtanto na ang lalakeng nasa harap ko ngayon ay ang dating lalake na masasabi kong... He was My Teacher that was Addicted To Me.....

“Ava is a wonderful young woman.” Ngumiti ako at nagpasalamat. Hindi nagtagal ay may isang lalaking lumapit sa amin. Nakasuot siya ng kulay abong suit at may hawak na baso ng inumin. “So, you're Damian's wife,” sabi niya, sinuri ako mula ulo hanggang paa. “Yes, sir,” sagot ko, mahinahon. “Interesting. I didn't know Damian was seeing anyone. He never mentioned a serious relationship.”

Kung sana maayos ang buhay ko kagaya nila, kung sana wala akong patong-patong na problema sa likuran ko, hahayaan ko rin naman ang sarili kong sumaya, ngunit iba ang buhay na meron ako. Biglang nag-ring ang phone ko at nakita kong ang pangalan ni Celestine—ang pangalawang kapatid ko na tumatawag. I immediately answered the call, clueless of what storm would hit me again. “Hello, Tine?” Natulos ako sa kinatatayuan ko ng marinig ko ang hikbi niya sa kabilang linya. “A-Ate… si Papa… Nasa presinto siya ngayon. Inakusahan siyang nagnakaw…”

Wala si Damian. 'Oo nga pala' mahinang sambit niya. Naalala niya bigla, hinding-hindi nga pala ito tumatabi sa kaniya para matulog. May sarili itong patakaran na matapos ang bawat marahas at mapusok nilang p********k ay agad na itong umaalis upang lumipat sa sarili nitong silid. Sa tuwing naiisip niya ang katotohanang iyon, parang may kung anong matalas na karayom na naman ang tumutusok sa kaniyang dibdib. Ipinapaalala lamang nito na sa buhay ng makapangyarihang tycoon, ang kaniyang katawan ay isang kasangkapan lamang na gagamitin kapag kailangan at iiwan kapag tapos na.