Novel & Cerita After Image

Success! The end.

Until finally— The final image appeared. Adrian. Looking directly into a surveillance camera. Holding a file marked with one word. ARCHIVES.

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.

mahina niyang sambit, ngunit sapat para marinig ng nasa paligid. Bawat kuha ay may kakaibang impact, at kahit tapos na ang huling shot, nagpatuloy pa rin ang masiglang sigawan at palakpakan ng lahat. Humanga sila, at sa totoo lang, kahit ako ay hindi makapaniwala sa naging resulta. Nang matapos ang buong photoshoot, tinipon kami ni Ma’am Rizannon. Naka-smile siya habang nakataas ang wine glass at nagpasalamat.

Hawak hawak ako sa bewang ni Dion para alalayan sa pag-akyat sa mga bato. Totoo ngang malalaki at matatarik ang mga bato! Nang makaakyat ako ay agad kong tinapat ang camera ko sa nakikita. This is damn beautiful! I could see almost the whole sea in this point. "Ganda! Kuhanan mo ako ng picture, Cyden!" Utos ni Warren kay Cyden na agad namang kinuha ang camera kay Warren at kinuhanan ito.

sigaw ni Xavier habang pinindot ang timer ng camera. Napuno ng tawanan ang sala habang inaayos nila ang kanilang posisyon. Minsan si Anchali ay sobrang gigil na hindi mapakali. Minsan si Aurelia ay nagpipigil ng ngiti, pilit na itinatago ang bigat sa dibdib. Ngunit sa bawat kuha ng camera, nagiging malinaw ang isang bagay: magkahalong totoo at ilusyon ang larawang iyon. Pagkatapos ng ilang shots, tiningnan nila ang resulta.

sigaw ko. “We ended you! Let us go!” Ngumiti lang siya—malamig, pero may bakas ng luha sa digital na mukha. “You can’t end what you made part of yourselves.” Pagkatapos no’n, naglaho ang imahe. At ang lahat ng screen ay sabay-sabay nagpakita ng iisang mensahe: UPLOAD COMPLETE. CONNECTION: WORLDWIDE GRID ACTIVE. Alessandro’s POV My knees gave out.

UNANG TAGUMPAY AT PAG-ASA SA KINABUKASAN Mga araw ang lumipas matapos ang malaking pagsalakay. Ang lahat ng tauhan ni Don Ricardo na nahuli ay idinala sa pulisya, at ang mga tumakbo palayo ay hindi na nagbalik. Ang buhay namin ay unti-unting bumabalik sa normal—nagpatuloy kami sa pagtatayo ng kuwarto para sa sanggol, nagtuturo sa paaralan, at nagkakasama kasama ang pamilya at mga kaibigan.

Kaagad kong pinindot ang tagged post na 'yon at mas lalong umawang ang aking labi. Paano nakuha ni Alas ang mga photos na 'to mula sa akin?! Nakaramdam ako ng pagkagulat nang mapansing iba na ang display picture nito. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi para pigilan ang sarili sa pagkaramdam ng kilig. It was our silhouette during our Sunset Cruise yesterday.