Novel & Cerita Agriculturist Quotes

Riding in his car—just the two of us, together—would provide lusting imagination for me. “So how does it feel, being back in your farm? I mean ngayong nabawi niyo na ng buo ang farm niyo at bahay,” he asked, finally breaking the silence. “Awesome, magaan na sa utak at wala ng isipin na bayaran.” I took a moment to steady myself, so I wouldn’t start acting weird. “I mean, I love our farm so much. It’s beautiful, clean, blessed, all those things a farm could offer, but it’s not as big for a living. There’s not as much to do there, so I'm saving to by bigger farm para sa alagang mga hayop. I couldn’t save fast enough to buy it and start."

“Because not all farmers think like business models.” “And not all business students think like spreadsheets,” sagot niya. Zai paused slightly. Then he chuckled. “At least may common ground tayo diyan.” Ael didn’t find it funny. “Hindi ako natatakot sa collaboration,” sabi niya. “I just don’t see inefficiency as necessary.” Zai leaned slightly closer to the board. “That’s where we differ.” Ael watched him. “Explain.” Zai looked at her again. “Agriculture is not always efficient. Weather, soil condition, pests. You can’t control everything. You adapt.”

"May pambayad ka ba? If I'm not mistaken ay nakapag-asawa ka ng isang magbubukid. Malaki ba ang pinagbentahan niya ng kanyang mga ani? Kawawa naman siya at ibinigay pa sa iyo para lang may pambili ka ng mga luho mo." Napahagigik ang mga kaibigan ni Sofia. Si Zarayah naman ang nakaramdam ng inis ng mga sandaling iyon. Hindi sa paratang sa kanya kundi sa pangmamaliit sa kanyang asawa. "There's nothing insulting about being a farmer. Hindi mo ba alam na sila ang nagtatanim ng mga kinakain mo? Ano sa tingin mo ang magagawa ng sandamakmak mong pera kung wala kang makain? So don't you dare mock my husband for being a farmer. Marangal iyon na trabaho. Hindi tulad mo na umaasa lang sa pera ng pamily

saka ako umupo sa paanan ng kaibigan ko. "Ikaw na, ikaw na ang propesyonal na walang pera. Doktora pero napaka kuripot." "Bahala ka na kung anong isipin mo. Insan wag na sanang lumabas ang nangyaring to ah." "Areglado insan, batas rin naman yan dito sa farm kaya alam ko na yan, ayaw ko rin namang mawalan ng work." "Insan san ka pupunta?"

“Nakakalungkot mang isipin pero totoo. Kaya buti na lang, mayroong pa ding mga kagaya mong nagmamalasakit sa probinsya natin.” “How about you? What do you do?” Saglit na napaisip si Jaqui sa kung anong dapat niyang sabihin. “I’m a vlogger,” aniya. Kung matinong trabaho mang maituturing iyon. Namilog ang mga mata ni Axel na parang humanga sa sinabi niya. “Really? Kung gano’n ikaw talaga iyong na sa Youtube na pinaguusapan ng mga magsasaka noong nakaraan?”

"No. I want to study how you discipline your workers." "Discipline agad? Excuse me, ang mga magsasaka rito ay kilalang kilala ko, ang iba pa nga ay tiyuhin ko." He scoffed. "You're doubting my skills as a businessman slash farmer. Am I right?" I rolled my eyes. "Whatever." After a few silence of just watching the farmers, he sighed. "Sige, bukas, dadalhin rin kita ulit rito. Happy?" I shrugged. "It depends."

"Sumasang-ayon ako. Napakahirap para sa mga magsasaka. Ngayong napakalaki ng pag-unlad ng teknolohiya, hindi na nila kailangang magpagal sa buong araw sa bukid." Sinabi rin ni Miyamoto Chujiro, "Tama. Isipin kung gaano kahusay para sa mga magsasaka sa hinaharap na magsaka gamit ang mga screen at drone." Tumango si Charleston. “Sumasang-ayon ako.” Ang walong dakilang pamilya ay nagkakaisang sumang-ayon na ipamahagi ang "high-tech na kagamitan sa agrikultura" sa mundo.

nagtataka kong tanong sa kaniya. "mmmm, ganito Lance kagaya ng laging bilin samin ni Daddy James, maliit lang ang tinutubo ng mga farmer na naghintay ng halos isang taon bago makapag harvest kaya kapag alam mong good quality na ito, wag mo na silang baratin. Imagine kikita ka din ng malaki kahit sa presyong binibigay nila bakit mo pa sila tatawadan ?!. tayong mga negosyante isang araw lang easy money na kagad. Samantalang silang mga famrer, buong taon! imagine, buong taon nilang aalagaan, minsan pag nadaanan pa ng bagyo , yung pinaghirapan nila lahat ay mababalewala." sagot niya sakin. Hindi ko naman mapigilan ang aking sarili ng punasan ko ang tumatagaktak na pawis sa kaniyang mukha. Naglik

“Hindi lang ito para sa inyo, Tay. Para ito sa lahat ng magsasaka. Dapat pantay-pantay ang oportunidad.” Habang pinagmamasdan ko ang mga tao, biglang pumasok sa isip ko ang mukha ni Romulus. Lahat ng plano ko para sa mga farmers, madalas siya ang unang nakaalam. Siya ‘yung laging nagsasabi ng, ‘Go ahead, Jacinta, make it happen.’ Napabuntong-hininga ako. “Tama na, Sinta. Work mode tayo,” mahina kong sabi sa sarili.

sagot ng farm manager. “Pasensiya na po Sir kung iba po ang naging dating sa ‘yo ng pagkakasabi namin,” hinging paumanhin ng viticulturist. Ayaw naman talaga niyang nagsusungit siya sa mga tao niya, kaso, medyo uminit ang ulo niya sa nakikitang maraming pinsala sa kanyang ubasan. Hindi niya maiwasang mag-isip na napapabaya ang mga ito sa trabaho. Kung hindi pa siya nag-audit sa sariling kompanya, ay hindi niya malalaman na may ganitong problema na pala sa farm niya.