Farming Quotes Novels & Stories

"May pambayad ka ba? If I'm not mistaken ay nakapag-asawa ka ng isang magbubukid. Malaki ba ang pinagbentahan niya ng kanyang mga ani? Kawawa naman siya at ibinigay pa sa iyo para lang may pambili ka ng mga luho mo." Napahagigik ang mga kaibigan ni Sofia. Si Zarayah naman ang nakaramdam ng inis ng mga sandaling iyon. Hindi sa paratang sa kanya kundi sa pangmamaliit sa kanyang asawa. "There's nothing insulting about being a farmer. Hindi mo ba alam na sila ang nagtatanim ng mga kinakain mo? Ano sa tingin mo ang magagawa ng sandamakmak mong pera kung wala kang makain? So don't you dare mock my husband for being a farmer. Marangal iyon na trabaho. Hindi tulad mo na umaasa lang sa pera ng pamily

Riding in his car—just the two of us, together—would provide lusting imagination for me. “So how does it feel, being back in your farm? I mean ngayong nabawi niyo na ng buo ang farm niyo at bahay,” he asked, finally breaking the silence. “Awesome, magaan na sa utak at wala ng isipin na bayaran.” I took a moment to steady myself, so I wouldn’t start acting weird. “I mean, I love our farm so much. It’s beautiful, clean, blessed, all those things a farm could offer, but it’s not as big for a living. There’s not as much to do there, so I'm saving to by bigger farm para sa alagang mga hayop. I couldn’t save fast enough to buy it and start."

nagtataka kong tanong sa kaniya. "mmmm, ganito Lance kagaya ng laging bilin samin ni Daddy James, maliit lang ang tinutubo ng mga farmer na naghintay ng halos isang taon bago makapag harvest kaya kapag alam mong good quality na ito, wag mo na silang baratin. Imagine kikita ka din ng malaki kahit sa presyong binibigay nila bakit mo pa sila tatawadan ?!. tayong mga negosyante isang araw lang easy money na kagad. Samantalang silang mga famrer, buong taon! imagine, buong taon nilang aalagaan, minsan pag nadaanan pa ng bagyo , yung pinaghirapan nila lahat ay mababalewala." sagot niya sakin. Hindi ko naman mapigilan ang aking sarili ng punasan ko ang tumatagaktak na pawis sa kaniyang mukha. Naglik

“They're creative too. Iyong mga palay may pare-parehong distansya at nakalinya kapag nagtatanim ang mga magsasaka tapos kapag lumago makikita sa malayo ang kagandahan. Farms are beautiful watching from afar didn't they?” “Oh! Mag-agree na nga ako kay Kuya Alas na maging farmers kami paglaki namin!” “Farmers?” bulaslas ni Zarchx. “Yes! Magtatanim lang kami tapos kakanta-kanta lang ng ganito,” Zarchx paused and sing, “Magtanim ay ‘di biro, maghapong nakayuko. . . ‘di naman nakatayo ‘di rin nakaupo—natutulog pala!”

Sansa spoked with her soothing voice, as her way of being sarcastic. Going back in time where Cortes Farm is the most successful farm in the place. Neighboring farms has always been envy for their achievements. And now, they seems taking advantage of their being cripple. Generally, the department of farmers are all thirst in money. They will do everything to get the wealth they think they deserve. They never missed any opportunities. They never consider the damages they may cause to others just to get what they want. And that was why they also, never be as successful as Cortes Farm before.

nagtataka kong tanong sa kaniya. "mmmm, ganito Theo kagaya ng laging bilin samin ni Daddy Lincon, maliit lang ang tinutubo ng mga farmer na naghintay ng halos isang taon bago makapag harvest kaya kapag alam mong good quality na ito, wag mo na silang baratin. Imagine kikita ka din ng malaki kahit sa presyong binibigay nila bakit mo pa sila tatawadan ?!. tayong mga negosyante isang araw lang easy money na kagad. Samantalang silang mga farmer, buong taon! imagine, buong taon nilang aalagaan, minsan pag nadaanan pa ng bagyo , yung pinaghirapan nila lahat ay mababalewala." sagot niya sakin. Hindi ko naman mapigilan ang aking sarili ng punasan ko ang tumatagaktak na pawis sa kaniyang mukha. Naglik

Nahihiya naman siyang ngumit pabalik at umalis. Tatay is the oldest farmer in our farm. Though, he just supervise, and doing light works, still, he should retire. He can't work under the sun whole day. Nangako naman si Daddy na bibigyan siya ng monthly allowance pero tumanggi ito. Ayaw raw niyang magkapera na hindi naman niya pinaghihirapan. Napakasipag lang talaga niya. Minsan naitanong ko kay Daddy kung bakit hindi na lang siya bumili ng mga makina at robot para hindi na namin kakailanganin ng maraming tao sa bukid.

HINDI alintana ni Raquel ang sikat ng araw. Enjoy na enjoy siya sa pagha-harvest ng mga gulay ng napakalawak na vegetable plantation. Maituturing na maganda nga namang investment ang pagpapatayo ng farm sa isang probinsya. Kahit na kaakibat man nito ang hirap at mahabang proseso, magiging maganda pa rin ang bunga nito. Tulad na lamang ng kasabihang ‘kapag may tiyaga, may nilaga’.

Suminghot singhot siyang nagsalita. “Sigurado po iyon, alam kong susuportahan din niya ako sa lahat ng pangarap ko,” sabi niya, inabutan naman siya ni Ford ng tissue. “Kaya lang naipagbenta na natin ang kanyang farm na inalagaan at minahal noon,” bulong ng lola niya, “Hindi ba natin mababawi ang lupa?” Tanong nito sa kanya, nalungkot din siya ng maalala ang farm nila sa Quezon.

“Basta hindi tayo titigil sa paniniwala na may saysay pa rin ang magsaka sa sariling bayan.” Sandali siyang tumahimik, bago tumingin muli sa akin. “Ma’am Sinta, kung sakali pong mangailangan kayo ng dagdag na tao sa farm, may mga pamangkin ako na gusto ring matuto. Sayang kasi, puro umaalis na sa siyudad.” “Sabihin mo lang sa kanila, Tay, bukas palad ang farm natin sa mga gustong matuto,” tugon ko. “Ang lupa, ‘pag inalagaan, nagbabalik ng biyaya. Gano’n din sa tao.”