Airplane Pt 2 Lyrics Novels & Stories

O kaya nagkamali ng narinig? "You're not dreaming either. Whether you believe it or not, we'll be the only passensgers to take flight on that huge airplane." pag kompirma niya ulit at nauna ng naglakad sa'kin paakyat sa hagdanan patungo sa looban ng eroplano.

You're the song that I sing (song that I sing) Girl, you're my everything (girl, you're my everything) And I wanna thank you, lady You're all that I need, girl You're the air that I breathe, yeah (And I wanna thank you, lady) and I wanna thank you You're the words that I read, girl Your love is all I need, yeah And I wanna thank you (and I wanna thank you, lady) You're all that I need, girl (you're the words that I read) You're the air that I breathe, yeah (you're the light that I see) (And your love is all that I need) and I wanna thank you You're the words that I read, girl "Fuck, Jayda, go to sleep now, shit! you are making me crazy," I cursed helplessly.

tugon ng lalaki “…” Isang mahina, halos pabulong na tawa ang narinig niya. Parang hindi siya ang nagsasalita. Parang hindi rin niya alam kung sino ang kasama niya.Lalong lumabo ang lahat. Parang panaginip na pilit siyang nilulunod. Hanggang sa biglang, “Ladies and gentlemen, the plane is about to land. Please return to your seats and fasten your seatbelts…”

Chapter 42 Jenivah's POV I took a deep breath after i put a make-up on my face. Lipstick, blush-on, eye liner and many more. I look around and i saw many passengers in this airplane. We are now flying to go back to Manila. We are from South Korea. Some passengers are sleeping while other are preparing for landing.

Hindi ko alam pero pakiramdam ko mas sumama yung pakiramdam ko nung marinig ko yung kanta niya. "Kung panalangin ko'y 'di marinig...." Unang lyrics palang ng kanta ay tumulo na ang luha ko. I look around my sorroundings but there's nothing in here, I feel like I am blinded, I tried to feel their presence mula sa magkapatid, kay mama at amara hanggang sa mga kasama naming pasahero dito sa eroplano, pero maging ang kakayahan kong makaramdam ay pansamantalang nawala.

Nasa gitna pala sila ng malawak na airport lumapag at kailangan n'ya pang maglakad ng may kalayuan bago makapasok sa mismong airport. Mabuti na lang at binigyan s'ya ng tsinelas ni Kira. Nagbuga muna s'ya ng hangin at tuloyan ng bumaba sa hagdan. Sa paanan ay may lalaking nakatayo at nakasuot purong itim na damit. Akala n'ya ay crew ito ng airline ngunit nagulat s'ya ng yumukod ito sa kan'ya sabay lapag ng isang pares ng sapatos sa kan'yang paanan.

Sabi niya at tumango Tumingin muna ako sa labas ng bintana pero biglang may narinig akong pamilyar na kanta. "I love you.." "But i don't really show you.." Parang kailan lang nong una ko narinig tong kantang to ay kagalit ko pa si vrion at ayoko pa magpakasal sa kaniya. "Come inside of my heart if you're looking for answer.." "Look at the stars go a little bit faster..." Nang nakarating na kami sa airport ay agad niyang kinuha ang mga gamit namin. Nagdali dali kami dahil malapit na mag 10:30.

‘Gusto ko siyang makita… kahit sa huling pagkakataon. Napapikit ako at huminga nang malalim. Aria, tama na. Wala nang babalikan. Hindi na siya babalik. Pilit kong pinapaalala sa sarili ang mga salitang iyon, pero sa puso ko, tila may isang maliit na boses na umaasang mali ako. “Flight PR 102 bound for Vancouver is now boarding,” anunsyo ng flight attendant.

“Flight PR2808 from New York to Manila is about to land.” Simula na ng tag-init sa bansa kaya naman kahit umaga pa lang noon at nakatodo ang bukas ng mga aircon ay nararamdaman pa rin ang alinsangan ng hangin na pumapasok sa loob ng establishment. Taliwas iyon sa araw ng pag-alis nina Alyson at Oliver na rumaragasa ang buhos ng ulan. Tipong bagyo-bagyo na kulang na lang ay ma-cancel ang flight nila sa dami ng bumabagsak na ulan. Nilulunod ang buong kalupaan na kagaya ng pagkalunod ni Alyson sa kanyang mga luha habang lulan ng eroplano papalayo at ang mga matang namamaga ay nasa labas lang bintana. Pinapanood ang aabandonahin niyang bansa. 'Welcome back, Alyson! After four years, you made it

ulit ko habang pinipigilan ang luha ko. “Lisanin mo na ang buhay ko!” sigaw ni Franco, tumitindi pa ang emosyon. “At huwag ka nang babalik pa!” *** Biglang bumukas ang pinto ng eroplano. “Passengers, please adjust your seats. The plane is about to land,” anunsyo ng flight attendant. Tumango ako. “Okay po.” Dahan-dahan kong inayos ang upuan pabalik sa tamang posisyon.