Akala English นิยาย & เรื่องราว

Akala nya ay nagkamali lang cya pero hindi. Hindi na ito ang Angie na mabait na kilala nya. Hindi na din cya nito tinatawag na "kuya" na ayon dito ay kapatid ang turing nito sa kanya. Hindi cya makapaniwala na nagawa ng dalaga ito sa kanya. Pakitang tao lang pala lahat ng iyon para mahulog cya sa pain nito. Napaka tanga nya.

AKALA ko madali lang na tulungan ang katulad niya. Akala ko kasi ang gusto ng mga tulad niya ay isang panalangin lang at huling mensahe para sa mga magulang niya. Hindi ba't ganoon naman talaga ang mga kaluluwa? Ganoon ang napanood ko sa isang Kdrama. Hindi kasi sila matatahimik hangga't hindi pa nila nasasabi ang mga gusto nila.

Nang makarating na kami sa pwesto nila Akiella ay nabigla Naman siya sa nasaksihan niya. " A-astra" wika nito ng Makita Niya ako. " Lumuhod kayo at wag kayong tatayo hangga't Hindi sinasabi ni Akiella!!" Umiyak Naman si Akiella. " P-patawad" umiiyak na wika ng kaibigan ni Jefferson. Hindi naman umimik si Akiella. May ipapagawa pa sana ako sakanila ng bigla namang may sumigaw mula sa likuran ko.

Akalain mo nga naman, kasama niya pa ang boss niya sa pag-check sa kaniyang mga bucket list. Siya na rin ang pumili ng kakainin nila. “Anong tingin mo? Maganda ang place ‘di ba. Okay naman ang food?” Pilit binasa ni Kalina ang walang emosyong mukha ng lalaki. Sumimsim ito ng kape. “Just fine.” “Fine?” Tumaas ang kilay ng lalaki. “Don’t make me repeat myself.” Tatlong beses tumango si Kalina. Sa language ni Cain, fine means good. Not the best but still good.

Akala ko ay mauupo siya sa tabi ko para sabayan kaming kumain, ngunit sa fridge siya tumungo at kumuha roon ng maiinom, kasabay ng simpleng pagbati niya ng, “Morning everyone.” Nang yayain siya ni Mommy Keycee na sabayan kami ay tumanggi siya, sa dahilang nagmamadali raw siya at kailangan na niyang maligo agad at bumalik sa opisina. Pero hindi ako kumbinsido roon. Sa tingin ko ay nagsisimula na siyang umiwas sa ‘kin. ‘Paano ko siya kakausapin nito?’

Akala ko, para sa kanya, ay isa lamang kaming pagkakamali ng nakaraan na gusto na niyang burahin. Pero narito siya ngayon. Sa gabing ito. Sa gabing iniwan ako ng lalaking akala ko ay buhay ko. Narito siya, nakatayo sa harap ko, at kitang-kita kong nakita niya ang lahat. Nakita niya kung paano ako itinaboy ni Alexander. Nakita niya kung paano ako hiniya at sinaktan nito sa harap ng maraming tao. Nakita niya ang bawat luha na pumatak mula sa aking mga mata. "Elyza..."