Novel & Cerita Kaya Pala In English

Kaya bitbit ang isang maliit na balutan na naglalaman ng ilang pirasong damit, kamote at inumin, pati na ang kaunting pera ay nilisan niya ang lugar. Sa loob ng dalawampung taon niyang nabubuhay sa mundo, pagod na siyang magtago, pagod na siyang tumakas. Pagod na siya sa mga kasinungalingan. . . At ngayon, buo na ang pasya niyang hanapin ang totoong kahulugan ng kanyang pangalan—Malaya.

"Kaya nga dapat may 'sir' talaga." God. I really can't believe this woman. "Hayst, fine, fine. You win. Pauwi na rin ako. May dinaanan lang ako. I'll be there in fifteen minutes." "Hinay-hinay lang muna sa kaka-English ha? Mahina pa kalaban. Pero, by the way, I will wait for here you." "You mean, I will wait for 'you' here." "Ayy sabi ko nga baligtad. Sige na, sir Kai. Ingat sa byahe."

“Yes, kaso nasa ibang dimensyon yata ang isip mo kanina. Kaya nag-enjoy akong panoorin ka na lang. Matinlo ka pala Cataleya.” “Matinlo?” Napaangat ang isang kilay niya sa hindi pamilyar na salitang binitiwan nito. Narinig na niya iyon before at hindi lang niya matandaan kung saan. Hindi rin niya alam ang kahulugan. “Pinagsasabi mo d’yan?” “Ang tagal mo na dito sa Palawan pero hindi mo pa pala alam ang word na ‘yun.” Bigla itong napatawa. Apaw ang kasiyahan sa seryoso pa rin nitong mukha.

Ayla "I'll see you mamaya Mila"paalam ko sa kaibigan ko pagkatapat namin sa room ko "I'll see you around too Ayla, tignan mo napapa English tuloy ako sayo"sabi niya at nagtawanan kami sa huli

tawag ko kaya nakasimangot siyang lumapit sa akin. “And the smell. I don’t like it,” sabi niya saka siya malambing na umupo sa mga hita ko. “Artehm, huwag kang mag-english dito baka akalain ng mga nasa malapit mayaman tayo. Mga mukhang mayaman pa naman kayo. Baka pagkamalan ako biglang Yaya o kaya kidnapper dito,” sita ni Kayla kaya natawa na lang ako pero ang anak ko ay sumimangot lalo.

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.

iwas niya ng tingin. “Have we met before?” Umiling si Kaye. Paano naman niya makikilala ang ganitong klaseng tao kung halos buong buhay niya ay nasa eskwater siya. “You can go,” wika nito sa malamig na tinig, kapagkuwan. Kakamut-kamot sa noo na lumabas naman siya sa home office nito. Parang dismayado ang ekspresyon ng mukha nito sa sagot niya.

“Hindi talaga puwede, anak. Sa susunod na lang tayo kakain doon. Basta hindi muna ngayon.” “Kuya, help me, please?” nagmamakaawang baling ni Kara kay Kairo. Mahinang umiling si Kairo. “Hindi kita puwedeng tulungan diyan. Magagalit si Mommy,” bulong ni Kairo. “Next time na lang. Papabili tayo kay Daddy.”

"Good day too, Luna. I'm good. Done with my gym. How about you? How are you today?" Oh hindi pala how is you? How are you pala dapat. Pero diba nag-iisa lang si Kuya? Kapag singular o only one dapat is, hindi are. Kasi ang are ay pang plural o pangmaramihan. "How are you today? Kumain ka na ba?" Lumawak ang ngiti ko kay Kuya, ganyan sya kapag winawasto niya ako, binibigyan nya ang diin ang maling salita na nasabi ko.

sabi niya. Mas kumunot naman ang noo ko sa narinig ko. Kanina pa siya children ng children. English pa kasi ng english. Matalino sana, eh. 'Di lang alam pinagkaiba ng plural sa singular. "Ate Kateryna," sabi ni Kaleigh bago tumakbo papunta sa akin at saka ako niyakap. "I miss you, Kaleigh. H-Hindi ka na ba galit?" tanong ko sa kan'ya. Tinignan niya naman ako bago siya umiling.