Alamat Ng Perlas Sa Mindanao นิยาย & เรื่องราว

"Kahit saang parte ng dagat ka magpunta rito, may pearl farm. At malaking halaga na ang nakukuha ng isang malaking kahon na mga perlas. Ang isang piraso pa lang po, mababa na ang halaga ng one hundred dollar. Hindi kasi ito katulad sa mga perlas na nakukuha sa ibang parte ng dagat, mas mataas ang kalidad ng mga perlas dito sa Spratly. Kaya ang halaga ay hindi rin po biro." "Kaya nga po diba kapag bumili ka ng alahas na may tunay na perlas," singit din ng lalaking naka-squat sa harapan nito, "mababa ang five hundred dollar. Isang perlas palang ang pendant nun, ma'am, pero butas na ang bulsa mo kung trying hard mayaman ka, kasi ang tunay na perlas pamatay na po talaga ang halaga."

Nabasag ito ni Charlie sa ilang piraso nang walang masyadong pagsisikap. Kinuha niya ang isa sa mga piraso habang sinuri niya ito. Tulad ng inaasahan, mayroong tatlong puting butil na nakadiki sa likod ng shell. Ito ang Banal na Perlas ng Karagatan, isa sa Pitong Kayamanan ng Budismo, at dahil langkap ito ng shell ng kabibe, mas ispiritwal pa ito.

Naghalo-halo ang galit, gutom at pagod niya kaya nandidilim na ang paningin niya! Sa isang private beach sa Laiya Batangas ang address na ipinadala sa kanya ni Percy. Sa gate pa lang ay malalaman mo ng hindi basta-basta ang lugar na iyon. Daig pa ang bahay bakasyunan ng presidente dahil sa labas pa lang ay mga maskuladong kaalalakihan na armado ng mahahabang baril ang sumalubong sa kanya. "Asan si Percy?" talak niya sa mga ito nang makalapit siya. "Hayup na lalaking yan!" gigil na aniya sa mga ito.

Tatlo sila ay nakalingon na sa akin. Tumango-tango si Aling Perla. "Mabuti naman kung ganoon, mas malilibot ka niya sa coast sa araw ng pista. Basta ay magsaya ka lamang bukas at sa susunod pang mga araw ng pista lalo na at ito ang unang beses mong mararanasan ito pero lagi ka pa rin mag-iingat, hija." paalala niya, kita kong tumango-tango rin si Mang Pedro bilang pagsang-ayon sa sinabi.

Mas maiging huwag nalang muna magsalita. "Ngayon lang kami nagkakilala nun." Sagot ko. "Hindi ka sure! Saka ikaw talaga yung pinagiinitan niya." "Huwag mo nalang siyang pansinin. Naano lang yung siguro dahil taga-Mindanao ako—tayo. Ganun." "Siguro. Pero excited 'yung training, Akel. Resort raw! Saan naman kaya na resort iyon? Out of town ba? Laguna? Batangas? Subic?"

Ang alam niya ay nasa Visayas ang probinsiyang ito at sikat ito sa mga magagandang tanawin lalo na ang pinagmamalaki nitong mga karagatan. “Oy! Pamati! Amo ini hi Seraphim Anastasia. Akon ini sangkay tikang kami ha Manila pero anhi la anay hiya maukoy kay burod hiya. Dapat alag-yamon niyo kay tulo ini it bata ha iya tiyan. Dire gihap hiya nakaintindi hit waray-waray asya magtatagalog kamo kapag kaistoryahon hiya.” (Oy! Makinig! Heto pala si Seraphim Anastasia. Kaibigan ko siya at mula pa kami sa Manila pero dito na muna siya titira kasi buntis siya. Dapat alagaan niyo siya ng mabuti kasi tatlong bata ang nasa tiyan niya. Hindi rin siya makaintindi ng waray-waray kaya magtatagalog kayo kapag

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.

Pakiramdam niya ay isa muli siyang teenager na susubok lumabas sa comfort zone sa pinakaunang pagkakataon. The place's name is 'Isla Amore de Esperanza'. It is found somewhere in Visayas. At dahil nga 'exclusive' at 'isolated' ang nasabing area ay hindi pinapayagan ang pag-landing ng kahit ano'ng uri ng sasakyang panghimpapawid. Meaning, ang tanging paraan lang para makapunta sa islang iyon ay ang pagsakay sa mga sasakyang pangtubig gaya ng bangka o yate.

May Rolex sa kaliwang wrist and his veiny hands were still holding the glass of water habang nasa ibabaw na ito ng mesa. "Tsk! Di papatalo home town ko syempre ang Silay City. You can visit our industrial land sa J. Pitong Ledesma St., Bagtic, Silay. Malawak din yun bago pa lang sa kamay ko. Kakabili lang kase ng hectare." Mac interrupted as he bite the banana. Nakuha niya ang atensiyon ni Jard na kumakain din ng saging. "Uncle Manrique buy another hectare?"

Lumapit si Joanne, at tuluyang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. “Unang ginawa ng ama ko ang kuwintas na ito, at ang perlas din na ito ang pinakamahalaga dito. Ito ang pinakamagandang gintong perlas mula sa dagat ng Southern California, na nagkakahalaga ng ilang milyong dolyar. May nakaukit din dito na apelyido ng pamilya ko. Kung hindi kayo naniniwala, maaari kayong lahat na lumapit at tingnan.” Lahat ng naroroon ay sinilip ito.