Alamat Ng Pilipino Novels & Stories

Panaginip Phyton's pov Maaga kong tinapos ang office hours ko upang makipag kita kina architect Alonzo at engineer Roman para sa ipapatayo kong rest house sa probinsiya -Nueva Viscaya kong saan ang lupain na binili ko kay Mr.Castro.

pagtatakang tanong niya sa akin habang abala sa pagtitig sa aking mga litrato. "Ah salamat. Um, actually ako lang mag-isa dito sa bahay. Nasa Laguna ang parents ko, may bahay din kami roon. Sa katunayan ay tubong Laguna talaga ako. Napadpad lang ako rito sa Gen. San ay dahil nandito ang trabaho ko o dito ako nakapagtrabaho," wika ko pa habang nagpapainit ng tubig sa heater. "Ikaw lang mag-isa dito? Wala kang kasama o katulong sa bahay na ito?" palakas na boses na pagsabi niya sabay tingin na tela napapaisip.

Hindi naman kasi p'wedeng ihinto ko ang paghahanap buhay dahil lang sa banta ng aking buhay. "Finally, were here! you like the house?" mabilis man ang naging paglipat namin ay hindi naman kami nahirapan dahil may bahay na talaga kami sa Maynila noon pa at mayroon na ring kumpletong gamit. Ang bahay na nilipatan namin ngayon ay hindi nalalayo sa mansyon sa Bulacan. Malaki at malawak ito at mayroon ding swimming pool.

My phone rang and I answered it immediately when I saw the caller's name. “Hi!” I greeted him. “Hi, baby. Did you rest well?” Natigilan ako saglit dahil kinikilig ako sa boses niya. Pero dahil palakad-lakad ang mga maid sa paligid ay kumalma muna ako. “Yes, I did. How about you? Are you home?” I asked. “Hmm. I just got home. I miss you already.” “I miss you, too,” I immediately replied. I want to see him but then I realized something, hindi ko alam kung saan siya nakatira. Iyong bahay niya lang sa province ang alam ko. Pero siya...alam niya ang bahay namin dito sa Manila.

Lahat kami napatingin din sa kanya. Nagkamot muna ito ng batok at tumingin sa akin. Shit! Yung muscle sa braso niya nakakalibog pati buhok sa kili-kili niya. "Kasi po, mas malaki sahod dito sa Manila." Tumango na lamang si Tita at Papa sa sagot ni Kuya Den. Tama nga rin naman. Sa Mindanao ay maliit lang ang minimum samantalang dito sa manila ay nasa 500+ ang per day.

Yes, I did some research about these places, ng malaman ko kasi mula kay Uno ang name nito ay agad akong nag research para magkaroon ng kaalaman sa lugar na ito. And I even saw those pictures on g****e, maganda ang kuha ng mga iyon pero mas maganda parin pala ang lugar na ito sa personal at malapitan. The Edades West in Metro Manila is the most expensive condominium in the Philippines, at 9,400 U.S. dollars per square meters. In comparison, The Palladium-Northwing in lloilo was priced at 3.300 U.S. dollars per square meters in the same vear.

Ilang ring lamang at sinagot nito ang tawag. “We’re here,” sabi niya sa inis na boses. “Tama ba ‘tong address na binigay mo?” “Bakit?” malamig na tanong ni Callie mula sa kabilang linya. “Huwag mo akong pinagloloko, Callie, ah. E, address ‘to ng mga mayayaman sa Manila. Imposible namang dito ka nakatira!” bulyaw niya rito. “O baka naman nangatulong ka na? Palibhasa ay hindi ka na nakatira sa amin kaya kailangan mo nang buhayin ang sarili mo?”

Tanong ko, ngayon ko lang narinig ang pangalang yun kaya nalilito ako. "Kasambahay nila Angel hija, taga sa amin din. Kapit bahay namin sila sa Mindoro. Sa iisang baryo kami nakatira. Isa lang kaming mahirap na pamilya doon kaya gusto sana naming mamasukan sayo para naman makatulong na rin kami sa aming pamilya sa probinsiya," pahayag naman ni aling Mercy. "Ah ok po Aling Mercy. Actually maghahanap sana talaga ako at kanina lang ako nagtawag sa mga kaibigan ko dahil kakauwi ko lang kahapon," paliwanag ko naman.

Malalim siyang humugot ng hininga bago niya sinagot 'yong tawag. "Miss President Jiliaveen." Banggit niya sa pangalan nito. "Kumusta ka? At nasaan ka ngayon?" Nag-aalalang tanong nito sa kabilang linya. "Huwag kang mag-alala nasa maayos akong kalagayan," sagot niya. "Mayroon akong bahay dito sa Laguna." Pag-amin niya. "Mabuti kung ganoon, pwede ko ba malaman ang address mo? Don't worry Chris mapagkakatiwalaan mo ko." Hirit ni Jiliaveen.

For a pack of that damn cigarette, dalawang oras ang biyahe papunta lamang sa bayan? "Where on earth am I?" Raleigh groaned in frustration. "Huwag kang mag-alala. Nasa teritoryo ka pa rin ng Pilipinas. Teka, dito ka na ba titira sa barangay Buhay na Tubig? O nagbabakasyon ka lang?" ang interesadong tanong ng lalaki. "No, of course not! I'm not gonna live here forever, over my dead body!" ang mabilis na iling ni Raleigh.