Alamat Ng Pilipino Novels & Stories

Bandang alas dos nang hapon ng dumating kami sa naturang lugar, nasa bandang dulo kami sa Gen Trias kung saan nakatayo ang isang abandonadong building. Sandali pang nagmatyag ang mga tauhan ko, hindi lang basta basta ang mga tauhan kong iyon dahil mula sila sa kung saan saan sangay ng gobyerno dito sa Pilipinas at sa US, some were ex navy seal na nagdecide nang mag stay sa Pilipinas. "There are thirty people inside, twenty are adults and ten are children including your son." paliwanag sa akin ni Albert na dating ex navy seal.

hindi maari Wala sa sarili kong nilibot ang aking paningin sa buong silid kung saan ako naroroon ngayon, at hindi ako makapaniwala sa aking mga nakikita. Hindi ako maaring magkamali It-ito yung silid na pinasukan ko sa Casa Candaba. Ang silid kung saan ako nahimatay. Ang kaibahan nga lang ay mas marami itong kagamitan kaysa doon sa Las Casas. Dali-dali akong lumapit sa bintana at nabalot ulit ng gulat ang buo kong mukha at natuliro sa aking mga nakita.

Nasasaktan pa rin siya hanggang ngayon. Nanatili ang katahimikan sa lalaki at hindi na ulit nagsalita pa. The old house of family Sandoval is located in the most prosperous area in Manila. Hindi ito isang villa o manor na moderno ang disenyo, but a courtyard house with ancient style. Lumang bahay man o mansyon dahil sa mga antique nitong disensyo at kagamitan ay makikita mo pa rin ang kagandahan ng mansyon.

"Bakit naman kita mamimiss?" "Well, isang linggo din kasi akong wala sa San Miguel, marami akong inasikaso sa manila" sagot nito. Kaya pala hindi nya ito nakikita sa Resorts dahil nasa manila ito, akala nya iniiwasan na sya nito dahil sa nangyari sa kanila sa kubo.

"May sakit daw si alexa." Imporma ni tasia sakanya habang kausap siya sa telepono. "Huh? Dalawin natin siya. Mag-isa lang iyon, hindi maasikaso ni aling martha." Sabi niya na biglang nag alala. Ang mga parents kase ni alexa ay nasa europe. Doon ang talaga ang mga ito bale pauwi uwi lang sa pilipinas.

Pero ang problema, hindi naman ganoon kadali para sa amin. Sa loob-loob ko, saan ba naman kami hahanap ng ganoong kalaking laruan? Nasa Amontala Province kami. Halos nasa dulo na ng Pilipinas. Napakaliblib ng lugar namin. Wala kaming malalaking toy store. Wala kaming mall. Wala kaming department store na madaling mapuntahan. Kung mayroon man, kailangan pang bumiyahe nang napakalayo.

Maputi 'yon na may batik ng dilaw. "Akala ko naman kung ano na ang nangyari." Naupo siya at sinimulang kainin ang ice cream. "Alam mo, may pineapple farm sa Bicol. Gusto mong makita?" "Pineapple farm? Akala ko sa Mindanao." She doesn't really know much about geography. "Sa Mindanao 'yong pinakamalaki. Pero sa Bicol, mayroon din. Punta tayo at isama natin sina lolo para makapasyal."

Selena's POV Parang nahihilo ako sa laki ng mga bahay dito sa Manila. Ngayon ko lang nakita ang mga ito at halos malula ako sa taas. Ilang tao kaya ang nakatira dito? Bakit kaya sila nakatira dyan embes na sa normal na bahay lang? Madami ba silang pera? Ilang ginto kaya ang kailangan para tumira dyan?

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

Sabay nagsibabaan ang mga tao. "Ito na ba ang Manila, Ante?" Namamanghang tanong ni Karlo. "Oo, Karlo. Ito na nga ang Manila..." "Ang daming tao..." sabi naman ni Igneel. "Iba ang Manila sa lugar natin sa Isla kaya sana pagbutihan ninyo rito. Tara na, uuwi muna ako sa dorm ko at maghahanap na tayo ng apartment na para sainyo..."