Alamat Ng Pilipino Novels & Stories

Selena's POV Parang nahihilo ako sa laki ng mga bahay dito sa Manila. Ngayon ko lang nakita ang mga ito at halos malula ako sa taas. Ilang tao kaya ang nakatira dito? Bakit kaya sila nakatira dyan embes na sa normal na bahay lang? Madami ba silang pera? Ilang ginto kaya ang kailangan para tumira dyan?

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

Sabay nagsibabaan ang mga tao. "Ito na ba ang Manila, Ante?" Namamanghang tanong ni Karlo. "Oo, Karlo. Ito na nga ang Manila..." "Ang daming tao..." sabi naman ni Igneel. "Iba ang Manila sa lugar natin sa Isla kaya sana pagbutihan ninyo rito. Tara na, uuwi muna ako sa dorm ko at maghahanap na tayo ng apartment na para sainyo..."

Chapter 105 Ang kamao ay ang pinaka mahusay na paraan upang malutas ang mga problema, ngunit sa kasamaang palad hindi lahat ay maaaring gawin sa pamamaraang ito. Ang pamilyang Villar ay nasa Laguna, pagkatapos ng lahat, ito ang pinaka-maimpluwensya at makapangyarihang pamilya. Gusto nitong gumamit ng kamao para ibagsak ang naturang lokal na pamilya.

All you can see there are buildings at walang kasawaang haba ng trapiko sa EDSA. “Nandito na tayo.” Agad akong dumungaw sa bintana at tinanaw ang malawak na lupang pag-aari ng aming pamilya. Hindi lang ito ang aming lupang pag-aari. Mayroon din kaming lupa sa Dumalneg, Pasuquin, Bacarra at Bangui. Ang kompaniya namang pag-aari ng aking mga magulang ay nasa Laoag na mismong capital ng Ilocos Norte.

Pure love, simple life, peaceful days. Minsan may mga kapitbahay na nagtatanong kung sino kami at kung saan kami galing. Sasabihin namin na galing kami sa Maynila at nagpasyang mamuhay dito para magpahinga. Hindi namin sinasabi ang buong kwento, hindi dahil may itinatago kami sa kanila, kundi dahil ayaw naming magdala ng gulo dito sa tahimik na lugar na naging tahanan na namin. Kami ay simpleng mag-asawa lang dito, at sapat na ‘yon.

NANG MAKABABA ay sinalubong kaagad siya ng halik at yakap ng mommy at daddy niya. "How was the FVC? Nagkaroon ba kayo ng moments together as husband and wife?" "Mommy, alam niyo rin ang lugar na 'yon?" Pero pinitik lang ni mommy ang noo niya. "ikaw lang naman sa pamilya natin ang walang pakialam kaya malamang ayan. Nandito ka lang sa Pilipinas pero may mga lugar ka pang hindi nadidiskubre."

rinig kong sabi n’ya. “Hello, Mama?”bati ni Amarie mula sa kabilang linya kakagising lang nito base sa boses nito kaya malawak ang ngiti sa labi ko. “Hello, sweetheart. Good morning”bati ko sa kanya mula sa kabilang linya. “Good morning, Mama. Where are you?”tanong nito. “Nandito ako ngayon sa Manila, uuwi ‘din si Mama kaagad, to see you, my love”nakangiting sabi ko.

“Thank you, Ate Glo. Pasensya na pala na nakita mo akong lasing kagabi.” “Naku, Ma’am. Bakit kayo humihingi ng pasensya, eh, amo ko kayo. Saka sanay na ako. Iyong Tatay ng anak ko, medyo nakakaangat din sa buhay kaya lang lasenggo rin.” “Taga-saan po kayo sa Pilipinas?” “Metro-Manila lang. Lagomoy ang pangalan ng barangay. Kapag umuwi ka, dalaw ka sa amin.”

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"