Alamat Ng Pilipino นิยาย & เรื่องราว

Nakasubsub ito sa leeg ko. "Gusto ko ang lugar na 'to dahil mas mapuno." Natawa ito. "Lahat ng bahay ko ang lugar ay mapuno pero... I agree with you kasi sa lahat ito talaga ang maraming puno." "May iba ka pa bang bahay?" Nakanguso kong tanong. "Yeah! May sa ibang bansa rin pero mostly nandito sa Pilipinas." "Ba't ang rami naman ata!" Ani ko.

tanong ko. Iniisip ko lang na taga Manila ako kasi ganon yong sinabi sa akin non tatlong lalaki na kumain sa eatery. At pansin ko din na ang mga nakakakilala sa akin ay puro mayayaman kaya ganon ang naisip ko. “Babalik din tayo sa Manila. For the time that you still have no memory, sa Angeles tayo mananatili.” Malayo ang Angeles sa bayan kung nasaan ako tumira. Kinailangan naming mag stop sa isang restaurant para kumain. Hindi rin naman kami nagtatagal at umaalis din matapos kumain.

Huminga nang malalim si Janella. Sa mansion ng mga Mariano sa United States. Nakatago lang si Angelo sa loob ng bahay habang inaalam kung paano itakas si Diego. At habang nakatago siya sa loob ng malaking closet ni Diego, narinig niyang may kausap si Diego. “Mom, gusto ko ng umuwi sa Pilipinas.” “Diego, my son. You can’t, hindi ka pa magaling—”

Kung sa Amerika, ang New York ang city that never sleeps, dito sa Pilipinas naman ay ang Maynila, dahil halos magdamag na gising ang mga tao. Hindi ko pa alam kung saan ako pupunta sa mga oras na ito, pero isa lamang ang sigurado ko. Hindi ako pwedeng umuwi sa amin dahil malamang ay tatadtarin ako ng maraming tanong nina mommy at daddy. At hindi pa ako handang umamin na anak ko si Justin. Sa ngayon, kailangan ko munang mahanap ang bahay ng mga Avery, pero paano? Saan ako magsisimula?

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita."

"Pumunta tayo sa Philip Mansion. Mas ligtas tayo doon." Ang pangalan ng mansion na iyon ay may kakaibang pakiramdam sa puso ni Lorie. Philip Mansion—ang ikalawang mansion ng kanilang pamilya na matatagpuan sa Makati. Ang mansion na iyon ay itinatag bilang isang pribadong lugar na walang nakakaalam, maliban sa mga taong malalapit sa pamilya Philip. Ito ay isang lihim na bahay na itinayo hindi lamang bilang isang pag-aari, kundi bilang isang ligtas na tahanan na malayo sa mga mata ng publiko. Doon, maaari nilang itaguyod ang kanilang plano nang walang pagkabahala. Doon, sa mga silid at pader ng mansion, mababalik ang lahat ng mga nawalang pag-asa.

Ngiti niyang abot sa kamay ni anika “Nice meeting you sir. Can you understand tagalog sir? Tanong niya kay mr ling “Of course i can understand mrs. monterico, i live in malaysia and there are lot of filipino there that’s why i know how to speak and i understand your language.” Sagot ni mr ling “That’s good. Mabuti po kung ganon, i really appreciate those who are not filipino pero natututong mana galog.”She smiled cheerfully to mr.ling

Hindi naman niya maiwasang hindi tumingin sa bawat nadaraanan namin. "Mommy all buildings here is so high just like in London!" mangha niyang sabi. "Yes baby, halos pareho lang naman pero mas marami kang makikitang building sa other country unlike here. Dito pa lang sa Manila ang maraming building because this is the capital of the Philippines, that's why." pagpapaliwanag ko naman sa kanya. "Pero may building rin po sa ibang place dito sa Philippines?" "Off course baby."

Ang mensahe, halo ng Filipino at English, ay halatang awkward sa Filipino, pero elegante sa English. Ang kabuuang message ay: "Alice, nalaman kong wala kang pamilya o kaibigan dito sa Pilipinas. Sakto namang nakita ko ito sa daan, kaya dinala ko na para may kasama ka. Siyempre, ang pinakaimportante ay nandito na rin ako sa Pilipinas, pero pangmatagalang bakasyon lang ito, at pumayag na rin si mama. Simula ngayon, ako na ang magiging assistant mo sa pag-unlad mo rito sa Pilipinas!"

Naiiling niyang wika. "Sweetheart kung ano man ang iniisipi mong kakaiba diyan.Dismissed it, iyong dati kasi na tinitirahan na dampa nina Mama Dhalia. Pinatayuan ko na i ng malaking bahay, hinihintay ko lang bumalik si Lola Ofen doon. kaso, ayaw na niyang iwan sina Lola Devi at Lino, naiintindihan ko naman iyon. Mas nasanay na siya rito kasama si Zeki. Sana maikunsidera mo bago ka sana bumalik sa Maynila na mapasyalan mo iyon kasama ka at ng anak natin."