Alamat Short Story Tagalog Novels & Stories

sigaw ko, pilit binabalikan ang saya kanina, kahit na ang puso ko ay tila nagkakawatak-watak. Pagbalik ni Alex sa aming pwesto, nagsimula na siyang magkwento ng may halong kalandian. "Baks, naramdaman ko ang sandata, ang jubis (taba), at ang haba, ning!, ang sarap-sarap!" napapakagat-labi niyang kwento. "Bet ko yung matangkad na moreno, ang gwapo! Awra-awra din naman sakin. Naku, papatulan ko yun kung hindi lang kita kasama. "

Wala na talaga, tangina. Dali-dali akong lumabas ng kuwarto ko. Sakto namang abala na ang lahat sa pagbaba. Nasa Isla Lalia na pala kasi kami. Nakita ko ang ilan sa mga pasahero na nagmamadaling bumababa, ang iba ay may bitbit pang bagahe. Habang ako naman ay nakatayo lang sa may gilid, namumutla na talaga sa kaba. Paano kung hindi ko na talaga mahanap ang maleta ko? Nilapitan ko ang ilang nakasalubong ko at nagtanong. “Excuse me po, may nakita po ba kayong maleta? Itim po na malaki?”

Peste! "S-Sir! Believe me! I'm really looking for that kind of story! Yung sobrang newsworthy and catchy! Ilang beses ko na nga yatang nalibot ang buong Alire pero hanggang ngayon hindi ko parin yon makita!" pagpapaliwanag ko kay Mr. Ramos na lalo pa yatang nagpagalaiti sa kanya. “Sir! Please give me another chance, I would make it this time!”

Alalang tanong nito “Maliit na disgrasya lang po Dad, hindi ko po kaagad napansin yung kotse sa harap ko na biglang huminto kaya sumalpok ang kotse ko sa likod ng kotseng iyon.” Pag kukwento niya “Mabuti nalang at hindi ka masyadong nasaktan, halika na sa loob para magamot iyang mga sugat mo.” Aya nito sa kanya

Mariin ko naman wika. "Ahh miss, 220 Ang babayaran mo at ikaw naman hijo ay 110 mahigit isang kilo yang saging mag bayad na kayo tapos lumayas na kayo sa harapan ng paninda ko? Dito pa talaga kayo nag babangayan. Kung may problema kayo sa isa't-isa ay, sa baranggay hall kayo. Baka malasin, ba ako sa inyo mawalan ba ako benta!!” Galit na wika ng Ale, ng titinda ng prutas. "Inabot ko ang bayad sa Ale sakto dumating na rin si Mama.”

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Sagot niya rito habang umiiling. Lumawak ang ngisi ni Roniel. "Mabuti naman at nakakalakad ka pa." Malisyoso nitong saad. Natawa siya sa sinabi nito. "Muntik na ngang hindi." Aniya saka sabay silang tumawa ni Roniel. Nag-apir pa silang dalawa. "May pabonus ba naman? Malaki ba ang ibinigay? Mukhang mayaman pa naman ang batang iyon."

"Aling Melinda-" "Kusang sumama sa kargador sa may pantalan ang Dianang 'yon. Mali 'yang nasa sulat na 'yan. Ang balita dito ay taga Marinduque, Florencio ang pangalan." Sabi ng matanda na nagpukol ng masamang tingin kay Celeste. "Florencio Andaya," sambit ni Yuki. "Andaya o Andalis," naiiritang tango ni Aling Melinda. "Wala namang pinagkaiba, kung kinidnap man, siguro'y tumalandi. At dahil sa nangyari nagpakamatay ang anak ko."

Simula't sapol kasi ay NPA kami o no permanent address kaya hindi na bago sa amin ang mapaalis sa tinitirahang bahay. "Dating bahay ito ng mga magulang ng kaibigan" sagot niya. "Mabuti nga at nagkita kami sa palengke noong isang araw at naisip niyang patirahin tayo dito tutal wala na naman daw tumitira" Bahagya akong tumango tango sa kwento ni inay saka ako humiga katabi ng mga kapatid ko. "Matulog na tayo" sabi niya saka humiga at hinipan ang kandila.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?