Ang Aking Pangarap Essay の小説・ストーリー

Kaya pala wala noon ang binata, may iba pala itong ginagawa. Pagak siyang natawa sa sarili. Ano pa nga ba ang aasahan niya? “Matagal na niyang pangarap na magkaroon ng anak at ako rin pala ang tutupad niyon. Salamat sa iyo. See you around.” Nang makalayo na ito, namalaya na lang niya ang paglalandas ng mga luha sa magkabilang pisngi. “You have to move on, Isabella. Sarili mo naman ngayon ang isipin mo,” bulong niya sa isip habang nakatitig sa dalampasigan.

At yung isa naman nakita ko pa na may ginagawang milagro haysst. Plano ko na mag migrate sa paris, sapat na din kasi ang naipon ko para mag migrate doon.At gusto ko na din kasi ibaon sa limot ang nakaraan ko. Nakaraan na gusto ko nalang ibaon sa nakaraan. It was so painfull. At yan din ang dahilan kaya ako na pasok sa ganitong klaseng trabaho.

Basta gusto ko nang matupad ang lahat ng pangarap ko sa buhay. Sa tuwing ako lang mag-isa, hindi ko mapigilang magmuni-muni habang iniisip kung ano kaya ang magiging buhay ko sa loob ng limang taon. Peeo ngayong taon pa nga lang, parang pagod na ako, pero natutunan ko na dapat hindi ako mapagod. Kahit mahirap, kahit nakakapagod, hindi ako papayag na isipin ko lang ang pagod. Basta, gusto kong maging maganda ang buhay ko dahil sa mga pagsisikap ko.

I feel so sorry for myself, but here I am today wasting my time living at New York, just to realized that those years aren't still enough, because I can still feel contented seeing them happy with their family, while I am still here, can't move on. Isinara ko ang aking laptop at saka tumitig sa kisame ng aking kwarto. Ipinikit ko ang aking mga mata at mahigpit na napayakap sa aking unan at saka ko naisip ang isang plano na siyang sisira sa masaya nilang pamilya. "Are you sure you're not going with me?" Mula sa salamin ay dinagdagan ko ang blush on sa akin pisngi.

Gusto ko siyang hanapin para sampalin pero bakit parang ako ang nasampal sa katotohanan? Pinakalma ko ang sarili ko, huminto na ako sa paglalakad ng mabilis para habulin ang kanina ko pa hinahanap, gusto kong iparating sa kanya na mali ang mga pinagsasabi niya, na wala siyang karapatan para insultuhin ang pagkatao at higit sa lahat ang katayuan ng buhay namin ng mama ko, magsusumikap naman ako balang araw pagkatapos ng pag-aaral. Na hindi naman habang buhay ganito lang kami, gusto ko lang simpleng buhay pero gusto ko rin kahit papano na maabot ko ang pangarap ko lalo na sa mahal ko na ina.

Paano ang pangarap ko? Binalingan ko ang nasa harapan ko. Dito ko naisip magpunta dahil alam kong hindi niya ako masusundan dito, alam ko kasi na sa oras na malaman niyang wala ako sa bahay ay hahanapin niya ako at susundan. Dito ako nagpunta dahil bukod sa hindi niya alam ang eksaktong lugar na ito ay gumagaan ang pakiramdam ko kapag kausap ko ang mommy ko, alam ko na pwede kong sabihin sa kanya ang lahat ng gusto kong sabihin. Kung malapit kong kaibigan sina Ida at Apz, si mommy naman ang bestfriend ko. Sa kanya, pwede akong magsabi nang hindi niya pag iisipan ng masama, hinding hindi niya ako huhusgahan sa mga pagkakamaling nagawa ko sa buhay ko ngayon.

Segundo. “Tama ka. Ang isang amang tulad ko ay dapat kamuhian. Naging makasarili kasi ako noon. Sa isip ko ay bata pa kami ng ina mo at hindi pa ako handa na maging isang ama. Hindi ko pa natutupad ang pangarap ko sa buhay. Sa isip ko ay sagabal lang kayo sa mga pangarap ko.”

bulong ko sa sarili ko. Humiga ako, nakatitig sa kisame, alam kong bukas o sa makalawa, kailangan kong pumili, at anuman ang piliin ko, may masasaktan—pero umaasa akong sa dulo, hindi ako ang pinaka-masasaktan. At doon ko unang naramdaman na ang pangarap, kahit gaano kaganda, ay may presyong hindi tinatanong kung handa ka na ba.

Kaya a-alam kong matatag talaga ako k-kasi… May pangarap ako. G-Gusto ko matupad lahat ng mga pangarap ko sa sarili ko sa utak ko kaya nagpapaka-tatag ako. Dahil paniniwala ko, utang ko iyon sa sarili ko. Ang magandang buhay.

ko, wala akong puwang sa lipunan lalo pa at wala naman akong kayang icontribute kundi ang tunay na pagmamahal ko para sa pamilya ko. Pero tinulungan ako ni Gabrielle na mangarap. Hindi porket mangmang ako ay mananatili na lamang akong isang mangmang habang buhay. Maari rin palang mangarap ang isang gaya ko. At kagaya ninyo, may puwang rin ang isang gaya ko dito sa mundo. Ang kailangan ko lang gawin ay gamitin ang kung anong mayroon ako para mapagyaman ito. Nabuhay akong isang kahig isang tuka pero it does not mean mamatay akong isang kahig isang tuka rin. Nagpunyagi ako. Nagsikap ako para makapagpatayo ng ilang mga negosyo. Nagtipid ako at ginamit ko ang oras ko sa tama. Sa ngayon