Ang Aking Pangarap Essay นิยาย & เรื่องราว

bulong ko, halos hindi naririnig ng sarili ko ang boses ko. Kinuha ko ang isang lumang notebook na itinatago ko sa ilalim ng kama. Sa bawat pahina nito ay nakasulat ang mga plano ko, mga pangarap na pilit kong inaabot sa kabila ng lahat ng hirap. Binuksan ko ang pinakahuling entry, kung saan nakasulat ang pinakamahalagang layunin ko: "Makapagtapos ng pag-aaral. Makalayo. Mabuhay nang may kalayaan."

May pag-aalinlangan sa tono at mukha nito. “Ela, ayokong nag-iisip ka ng ganyan, ha? Alam mo bang proud na proud ako sa ‘yo simula noong una palang? It wasn’t just your physical appearance that I admired you before, but you’re fighting personality. I admired you even more when I found out where you came from. Kasi, with all the hardships you have gone through in life since you were a child, you are still fighting until now. And now, you are trying to fulfill your dreams even though you know it is difficult. Hindi ko lubos maisip kung kakayanin ko bang lagpasan ang mga ‘yon katulad mo kung sakaling sa ‘kin man ‘yon nangyari. Kaya hindi ka naiiba sa ‘kin, okay?”

Mahina ba ako? Naisip ko ang aking mga pangarap. Ang pangarap kong makaahon sa kahirapan, ang pangarap kong magkaroon ng magandang buhay para sa aking ina. Pero ang mga pangarap na iyon ay parang naglalaho sa aking isip. Ang halik ni Liam ay nagbigay sa akin ng isang bagong pangarap, isang pangarap na hindi ko kailanman naisip. Ang pangarap na makasama siya, ang pangarap na magkaroon ng isang buhay na puno ng luho at kasiyahan.

Angal ko habang umiiyak. "--At marami pa akong pangarap sa buhay, Tapos---Tapos---gusto ko pang makapagtapos ng pag-aaral, gusto ko pang makamit ang mga pangarap ko at gusto ko pang maramdaman ang pagmamahal ng isang ama dahil kahit kailan ay hindi ko pa naramdaman 'yon! gusto ko pang magkapamilya at higit sa lahat ay ayaw kong mamatay na Virgin 'no! Huhuhu!" dagdag kong sabi at iyak lang ako ng iyak.

At saka hindu rin naman ganoon kadama ang init dahil sa malakas na simoy ng hangin. Inangat ko ang aking mga paningin sa mataas na puno. Tulad ng punong ito ay mataas at matayog din ang pangarap ko. Mataas na kung minsan ay napakahirap abutin, at ilang beses pang mahuhulog bago marating r***k. Nagdadalawang-isip pa dahil alam ko sa sarili kong ang pangarap na mabuo ang pamilya ko ay isang mataas na pangarap na kahit kailan ay hindi ko maaabot.

Mga bagay na di ko kayang kalimutan. "Kung madali lang magpakamatay, nagawa ko na noon pa, para sumama sakanila. Kaso, baka magtampo sila sakin kung gagawin ko ang bagay na 'yon. Anong silbi ng pagbuhay nila sakin, pagkayod araw-araw mapakain lang ako? Tapos tatapusin ko nalang ang buhay ko dahil wala na sila sa piling ko?" malungkot akong nangiti. "Kaysa mag-isip ako ng ganoon, mas magpo-pokus na lamang ako sa pangarap ko. Sa gusto kong marating. Kahit wala na sila para makita ang unti-unti kong pag-usad sa buhay, kahit papaano, matutupad ko pa din ang pangarap na gusto kong ipakita sa kanila. Alam ko, at mararamdaman ko kung gaano sila ka-proud sakin. 'Pag naabot ko 'yon."

Pwede bang ako na lang, universe? T*angina, Ximena, magpakatino ka. Ayan ka na naman, nagpapaka-Maria Clara sa labas pero sa loob, puro kalandian ang iniisip. Amo mo 'yan, girl! CEO ng buong kumpanya! Hindi mo pwedeng… pangarapin lang nang basta-basta. Pero teka, masama bang humanga? Hindi naman siguro counted as kasalanan 'yung tahimik na pagtingin at pangarap na kunwari lang. Libre naman ang mangarap, ‘di ba? At least sa panaginip, pwede akong maging leading lady.

Gusto ko na ring kumawala sa mga tao sa paligid ko na parang lahat ay sinasamantala ako. Isang bagay lang ang nagpapalakas ng loob ko sa araw-araw—ang pangarap kong yumaman. Hindi lang basta umangat, kundi maging bilyonaryo. Kaya kong tiisin ang lahat ng ito dahil alam ko, balang araw, magkakaroon ako ng pagkakataong gumanti sa lahat ng nang-aapi sa akin. Hindi ako titigil hangga’t hindi ko natutupad ang pangarap kong maging mayaman. ‘Yun lang ang paraan para hindi na ako apakan ng mga kagaya ni Dolores, ni Tita Teofila, at ng mga kagaya nilang demonyo ang ugali.

"Noong bata ako, sa gitna ng basurahan, ang tanging pangarap ko ay ang magkaroon ng sapat na pera para makakain kami araw-araw. Pagkatapos, nang makuha ko ang tiket, ang pangarap ko ay ang magkaroon ng kapangyarihan para protektahan ang aking pamilya. Pagkatapos, ang iligtas ang isang siyudad, isang mundo, isang sansinukob." Tumingin siya sa mga mata ni Sarah Jane, ang kanyang uniberso. "Ngayon, isa na lang ang pangarap ko." "At ano iyon?" "Ang makita ang paglaki ng ating mga anak. Ang tumanda sa tabi mo. Ang magtanim ng mga halaman sa umaga at pagmasdan ang mga bituin sa gabi. Ang pangarap ko... ay itong sandaling ito."

Naagaw niya ang atensyon ko, mula sa pagkakatingin sa langit at bumaling siya sa akin, katulad ng kalangitan ngayong gabi ay tila bituing nagniningning ang mga mata niya. Napanguso ko at napaisip. Ano nga ba ang pangarap ko noong bata ako? Bilang isang paslit ay simple lamang ang pangarap ko. Iyon ay ang maging katulad ng aking dakilang ama, maging masaya at...