Ang Aking Pangarap Essay 소설 & 이야기

“Ano ka ba Ate, naiintindihan ko po. Siguro nga paraan ng Diyos iyon para mapaglayo kami at magtagumpay muna ako sa aking pangarap. Bago kami muling pagtagpuin. Hindi natin alam. May nakalaan pang pagkakataon para sa amin. Hindi rin siguro kami para sa isa’t isa. Hindi itinadhana. Kaya I am just open to all the possibilities na lang. I am not a day dreamer, I am a believer, that after every painful love I have gone through, it is just an experience to crack open the deepest parts of my core and allow to me to delve into a passion so rare, that I will find a love that was almost, never meant to be” “Grabe ‘no. Kahit yung pang-English mo ibang level na. Parang call center yung bitaw mo ng mga

Nothing can beat the joy feeling of walking down in the isle. Ang saya ko dahil sa wakas, ang pangarap ko noon ay nagkakatotoo. Nakangiti ako habang may luhang umaagos sa aking mga mata. Hindi ko na iyon pinahiran pa dahil nakasuot ako ng balabal. Ang saya ng mga tao sa aking paligid. Mabagal ang aking paglakad na para bang pinakiramdaman ko ang moment. I am not going to let the day pass without me feeling this moment. Matagal ko na itong pangarap, at ang matupad ito ay ang sarap sa pakiramdam. Bahagya akong huminga ng malalim at nagpalabas ng hangin upang maibsan ang aking naramdamang kasiyahan.

“Kailangan natin ito kasi masyado na tayong naa-addict sa isa’t isa. Hindi na natin nakikita yung nararamdaman ng mga ibang taong nakapalibot sa atin. Puro na lang yung mga gusto natin at pagmamahalan an gating inuuna.” “Hindi ko kasi kayang malayo ka sa akin. Parang kahit isang araw lang na hindi kita makasama o makita, pakiramdam ko imamamatay ko na, kaya please bhie. Dito ka na lang.” “Paano ang pag-aaral ko? Paano ang mga pangarap ko? Iyon na lang ang kinakapitan ko para makabawi kay Mama, para matulungan ko ang mga kapatid ko balang-araw. Nangako ako sa kanya na makatatapos ako. Ayaw kong pati iyon ay hindi ko matupad.”

Tingin ko, kaya ko pa naman. Gusto kong ibigay ang pangarap ni Ruan dahil 'yon din ang pangarap ko— ang magkaroon ng malaking pamilya. Ipinikit ko ang mga mata ko at hinayaan ang sarili kong sumandal sa dibdib ni Ruan.

“Pero para sa ‘yo, gagawin ko kahit ano, kahit pa maging corny.” Habang sinusulat ko ang mga pangarap ko para sa amin, hindi ko maiwasang mapangiti sa bawat salitang lumalabas sa isip ko. Gusto ko ng masayang pamilya, ng tahimik na buhay at ng pag-ibig na hindi magmamaliw. Nang matapos ako, ibinigay ko ang papel sa kanya, at siya naman ang nagsulat. Tahimik ako habang pinapanood siyang mag-isip, ang kanyang mukha ay puno ng kaseryosohan.

Natatakot akong mangyari ang bagay na 'yun. Hindi siya ang babaeng hahangarin kong makasama sa maliit na panahon.Dahil ang gusto ko, habang nabubuhay ako ay makikita ko ang mukha niya. Gusto ko siya makasama sa lahat ng bagay. At kapag nangyari 'yun, wala na akong hihilingin pa. Matupad man ang mga pangarap ko, kung wala naman siya ay balewala rin ang lahat. Dahil sila ni Mama ang dahilan kung bakit nangangarap ako.

Walang kasiguraduhan ang daang tinahak niya pero humahanga ako sa katapangan niya. Hindi lahat ng tao ay may kakayahan piliin ang sarili... ang pangarap. Iilan lang iyong mga taong sigurado sa bagay na gusto nila— mga determinadong tuparin iyon kahit gaano pa man kahirap. Malapit na akong matapos sa kolehiyo pero habang tumatagal napapatanong ako. Ito ba talaga ang gusto ko? "Bakit ngayon lang ang mga papers na iyan? 'Di ba kanina ko pa pinapatrabaho sa 'yo 'yan?"

Hindi ko akalain na ganon kabilis lumipas ang bawat mga araw na hindi natin namamalayan na ang dating ating pinapangarap lamang ay ating makakamtan. Katulad na lang nang pangarap kong magkaroon ng masayang pamilya na kasama ang unang lalaking minahal ko, sa kasamaang palad ito'y hindi nangyari. May mga pagkakataon na dumarating sa ating buhay na akala natin ay siya na, pero hindi pala at mali pala tayo doon.

Dumaan na parang normal na araw ang pinaghirapan kong karangalan. Hindi naman ako naghahanap ng handa o regalo, kahit kaunting pagkilala lang sana sa aking tagumpay. Masaganang luha ang bumaybay sa aking pisngi. Kailan kaya nila ako maipagmamalaki? Hanggang kailan ko maramdaman ang kanilang suporta sa aking ambisyon na makatapos. Gusto kong yumaman kami, gusto kong magkaroon ng maraming pera hindi para sa akin kundi sa aking pamilya ngunit paano ko iyon makakamit kung ako lang ang parang nanghahangad ng ganoong buhay? Paano kami aangat kung parang wala nang pag-asa at pangarap pa ang aking mga magulang na magbago pa ang aming pamumuhay?

nakangiting wika nito sa akin Kaagad kong pinunasan ang natirang luha sa aking pisngi bago ako sunod-sunod na tumango "Isa sa mga pangarap ko po ay ang maipasyal ang kambal sa mga malls dito sa Pilipinas kaya Go ako diyan, Mommy. Sige po...maliligo at magbibiihis lang po ako." nakangiting paalam ko dito. Tumango naman ito kaya naman parang bata na patakbo akong pumasok sa loob ng mansion