Ang Aking Talaarawan の小説・ストーリー

halos pabulong kong wika. Nawala ang mga halamang nakayakap sa akin kaya halos matumba ako sa muling pagtayo. Mabilis siyang umalalay sa akin at nagsalita, "Ako nga, Aliara. Ikinagagalak ko ang muli nating pagkikita, ngunit hindi sa ganitong paraan. Gayunpaman ay hindi ko hahayaang paslangin ka ng mga kawal na ito. Daraan muna sila sa aking mga kamay." Binalot ng gumagapang na halaman ang sumugod na kawal sa amin gamit lamang ang pagkumpas ng kaniyang kamay.

Trying to hold the tiniest thread I'm weaving. Pero mukhang pabigay na ito. Nanghihina na ang bawat kalamnan ko. Wala akong nagawa kundi ang umungol at magpaubaya sa sarap. I can literally see stars. I am almost fading. I am also pretty sure that I will pass out. Buti na lang ay hindi. Tinanaw ko si Ander, nakitang bahagya siyang nag-angat ng tingin sa akin.

POV ni Talia Bigla akong napamulat ng mga mata. Kumakabog nang malakas ang dibdib ko, naninikip ang lalamunan ko habang mahigpit kong hinahawakan ito, tinitiyak kung nakakasinghap pa ba ako. Naramdaman ko ang mga kamay niya... pero hindi iyon totoo. Naalala kong nakatitig ako sa isang malabong pigura, hindi makapaniwala, habang umuubo ng dugo at pilit na bumabangon... pero hindi iyon alaala ko. Alaala iyon ni Talia.

Siguro, Hindi talaga kami pwede sa Isa't Isa. Pinilit Kong makawala sa Tali ngunit mahigpit talaga ito, sa tuwing gagalaw Ako ay mas lalong sumasakit. Dámn! Sana pînàtày niya nalang Ako, Hindi Yung ganitong nararamdaman ko Ng dahan-dahan Ang sakit at pagod. Pinilit Kong kalasin Ang mga Tali, naging malikot na Ako sa kinau-upuan ko. "Hindi mo Yan matatanggal miss"

Gold yata talaga ang mata niya. Tumayo na ako at niligpit ang mga kalat na ginawa ko. Kumaway ako sa aso na ngayon ay umiiyak, ayaw niha pa siguro akong umalis. Pero aabutan na ako ng dilim kung magtatagal pa ako. Medyo malayo din ang nilakad ko kaya baka mawala ako kung gagabihin dito. Bago tuluyang lumayo, nilingon ko ang aso na nakaykngin sa akin, kumaway akong muli sa kanya bago tumalikod at tukuyang umalis sa lugar.

ELYSSAPOINTOFVIEW (Trigger Warning) Tulala akong nakatingin sa kawalan, halos wala akong tulog ng dalawang araw, hinihintay ang pag-uwi ni Ali. Hindi ko mapigilang muling maluha. Muli kong niyakap ang sarili para pagaanin ang aking loob. Tanging sarili ko na lamang ang kakampi ko sa oras na ito.

tangina Habang kumakain bigla bigla walang pasabi may kumislap na pananaw sa aking paningin Ako, nasa impyerno, itim na uwak sa aking balikat at mayroong itim na pakpak sa aking likuran. Anong ibig sabihin non? *** TBC.

ARABELLA Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Masakit ang aking ulo at sandali akong napatulala habang iniisip kung ano ang nangyari kagabi. Biglang nanlaki ang aking mga mata ng maalala ko ang mga nangyari. May dumukot sa akin sa parking area at pinaamoy ako na pampatulog? Agad kong pinakiramdaman ang aking sarili. Wala naman akong nararamdaman na kakaibang sakit ng katawan liban lang sa sakit ng ulo. Marahil nasubrahan ako ng tulog dahil ng dumako ang paningin ko sa bintana ay mataas na ang sikat ng araw.

Kabanata XX "C-CLAY— I stunned upon seeing the ravine ahead. My face went pale and horrified. Wala sa sariling napaatras ako, nagsikip ang dibdib ko na animo'y hindi ako makahinga, inatake ako ng aking nakaraan. Tila ba naging paralisa ang aking katawan. Kanina ko pa nilabanan ang aking takot at pangamba. Ang nangyayari ngayon ay nagpapa-alala sa aking kay Mat. Kung paano nahulog ito sa bangin at kung paano ako nito iniwan na mapahanggang ngayon ay dala-dala ko parin ang sakit at pait. Laging bumabalik balik at sumasagi sa utak ko ang kaibigan ko habang tumatakbo akong akay-akay ni Clay na nilusong ang kagubatan.

Does she have a phobia with water before? “Tulala ka na naman.” Wala sa sarili niyang kinurap-kurap ang mga mata at tumingin kay Angel. Nag-aalala ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. She frowned at that. Doon niya na lamang napagtantong nakatitig na pala siya sa kawalan. Hilaw siyang ngumiti rito. “I’m sorry. Something just came inside my head.”