Ang Aking Talaarawan Novels & Stories

Sana, huwag ka nang magalit kay Mama. Para akong nanigas sa kinauupuan ko habang tulala na nakatitig doon. May kung anong bumayo nang malakas sa dibdib ko at mas lalong tumindi ang paninikip nito. Naramdaman ko na lang ang mabilis na pag-init ng sulok ng mga mata ko. Naalala ko. Naalala ko ang araw na ‘to. “Mama? Hindi. Nasa Canada ang Mama ko. Katulong lang namin ‘yan. Pauwi na nga siya, e. Hinatid lang niya ‘yong librong naiwan ko kanina.”

🎼 Rhea: 🎼H'wag mong isipin yon Hindi ka no'n mahal H'wag yang katangahan mo ang pinapairal Alam mo nang niloloko ka niya Pero nagbubulag-bulagan ka Hindi mo ba napapansin Nakekengkoy ka na H'wag manghinayang don May mas babagay pa Igala-gala mo lang ang mga mata At kung sa pag-ihip nitong hangin Dama mo na ikaw ay napuwing Probema mo't suliranin aking aalisin Tumingin ka sa iba at iyong makikita

Para kasing wala pa rin akong pakialam. “May pumasok lang sa isip ko. Ang sakit sa ulo.” Naalala ko ang aking sarili, ganiyan din ako no’ng napapanaginipan ko iyong batang babae. Hindi ako iyon dahil iba ang kaniyang mukha. Hindi rin si Arella dahil mas lalong lumayo ang kanilang itsura. “Bilisan mo riyan maligo. Tapos na ako baka kung anong mangyari sa ‘yo rito.”

tumango pa ito sa akin na parang maamong tupa hanggang sa makatulog ito. Habang sarap na sarap ito sa kaniyang tulog Ako naman ay parang owl na dilat ang mga mata at hirap makakuha ng tulog bukod doon, masakit pa ang puson ko dahil hindi man lang lumalambot ang alaga kong handa ng sumugod sa laban. Hindi ko alam kung anong oras na Ako nakatulog at nagising na lang dahil sa hampas ni Talia sa aking dibdib.

--- Dahil minsan. Akala ko kabilang ako roon. --- Akala ko ako ang gusto niyang protektahan. --- Akala ko may ibig sabihin ang lahat. --- Pero ngayon? --- Isa na lang akong alaala. --- Isang lihim na hindi niya alam. --- Isang babaeng hindi niya maalalang hanapin. --- Napahawak ako sa tiyan ko. --- At dahan-dahang tumulo ang luha ko.

We warmly slept together sa loob ng kwarto ni Tala kagabi. The morning breeze here in Aklan feels so incredibly calm and peaceful. Parang gusto ko na tuloy hilingin na dito na lang magtayo ng sarili kong maliit na bahay. Ang sarap ng hangin! Nililipad pa nga ang ilang strands ng buhok ko habang abala ako sa pagdidilig ng mga bulaklak.

(Karla pov) Tarantang bumangon ako sa kama ng magising ako. Nakahinga ako ng naluwag ng wala akong naramdaman na kakaiba sa katawan ko. Nang ilibot ko ang tingin sa paligid ay tumambad sa akin ang magandang interior design ng kwarto. ‘Nasaan ako?’

At saka natulog. Kiara’s POV: Kinabukasan... “Hmn! Ang bango”. Wala sa sariling sabi ko. Kinapa ko ang paligid at hinahanap ko ang mabangong iyon. Hindi naman ako nabigo dahil may nahawakan akong tela na malambot na nasa tabi ko at inamoy amoy iyon. “Ang bango talaga!” Ulit na sabi ko at ibinaba ang kamay ko hangang sa may mahawakan na pandesal.

Gag* talaga ‘to nakuha pa akong tawanan. “Siya lang ang babaeng hindi ko natalo sa ring at hindi lang ‘yon maraming tao ang nakapanood, anong gusto mong maramdaman ko matuwa? Para nang napahiya ang buong angkan namin no’n,” inis kong sabi.

T*ng ina talaga ng babaeng ‘to. “YOU’RE A WH*RE, ARIA! MALANDI KA! MALANDING-MALANDI KA!!” hesterikal niyang pagwawala habang nanggigigil sa pwesto niyang malayo sa kinaroroonan ko ngayon.