Arrependimento Novels & Stories

บทร้าย " เห็นว่าคนหนึ่งชื่อเถวะและอีกคนชื่อว่าต่อครับ " อัคคีตอบด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ เพราะเขารู้ดีว่าผู้เป็นนายท่านของเขาตอนนี้เริ่มมีอาการไม่พอใจขึ้นมาแล้ว เพราะเวลาเขาไม่พอใจหรือโมโหขึ้นมาการถูกลงโทษไม่ใช่เรื่องเบาๆกับเหล่าลูกน้องหรือบอดี้การ์ดเลย

เธอพยายามเขย่าปลุกเรียกให้ตื่น แต่เกื้อกูลก็ยังคงเพ้อไม่หยุด “ไม่ ไม่จริง ไม่ใช่ ไม่จริง มันไม่ใช่ความจริง” คราวนี้นภิศาได้ยินชัดเพราะเขาพูดคำเดิมซ้ำๆและดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนกำลังเถียงกับตัวเอง นอกจากนั้นท่าทางของเกื้อกูลยังดูหวาดกลัวในสิ่งที่ตัวเขาเองกำลังปฏิเสธ มันออกมา

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น "ขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ขายค่ะ หนูแค่ท้องแล้วอารมณ์เปลี่ยว แต่แฟนไม่ค่อยทำการบ้านเลยโพสต์เล่นๆ แก้เหงา หนูไม่อยากนอกใจแฟนค่ะ" แม้จะโดนปฏิเสธ แต่เอกรู้ดีว่ามนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดอ่อน เขาจึงส่งรูปถ่ายตนเองคู่กับรถหรูที่ มีฟ่อนเงินหนาเตอะวางอยู่อย่างจงใจ "น่าเสียดายจังครับ ผมนึกว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันเสียอีก"

"ครั้งนั้น...บอลเมามาน่ะเลยไม่ทันนึกได้ ที่บอลหายไปบอลเอาแต่โทษตัวเองเมาทุกวันตั้งแต่วันที่เราทะเลาะกันทำให้บอลลืมคิดไปว่าควรจะง้อพลอยให้เร็วที่สุด" "พอสักทีเถอะ ที่มาง้อฉันแบบนี้เพราะไม่เหลือใครแล้วใช่ไหม? เพราะฝ้ายมันกลับไปคืนดีกับแฟนแล้วละสินะถึงได้ซมซานมาแบบนี้ คิดว่าฉันจะรอคอยให้อภัยนายตลอดเหรอบอล...ฉันไม่ได้รักนายขนาดนั้นหรอก"

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็