Arrogant In Tagalog Novels & Stories

seryosong wika ko Napansin ko naman na kaagad na napahalukipkip si Arif habang may naglalarong ngiti sa labi niya "Kasal lang ang kailangan mo sa akin...hindi pwedeng magsama tayo sa iisang bubong. After kong mag I'do sa harap ng altar, hindi mo ako papakialaman sa mga gusto kong gawin at ganoon din ako sa iyo." seryoso kong wika

Kaagad na iwinaksi ng dalaga ang kamay na nakahawak sa kanya at ginawaran ng malakas na sampal ang binata. "You are the best definition of the word desperate. So stop acting desperate towards me." batid ang galit at poot sa mga katagang pinapakawalan ng dalaga. "Pinapanindigan ko lang ang pinangako ko sayo noon." malaki ang hakbang ang ginawa nito palabas sa dressing room niya.

“Ang Amara’ng kilala ko, matapang, walang pakealam at higit sa lahat, kung umakto ang Amara na kilala ko ay maarte, spoiled brat at pilosopo, those attitude of you are downright annoying but that is also the reason why I liked you.” Dug… Dug… Dug…

he cracked saying my name bago tumayo at inayos ang sarili saka umopo halata ang lungkot sa mukha niya "𝙞-𝙞𝙢 𝙣𝙤𝙩 𝙨𝙪𝙧𝙚 𝙞-𝙞𝙛 𝙞 𝙘-𝙘𝙖𝙣"sabi ko saka nagiwas ng tingin

argh wag naman sana "Yanna baka gusto mong tumabi sa mga pinamili natin" "Ha?" "Hay naku, isasara ko na po" Kumunot ang noo ko pero ng malaman ang gusto niyang sabihin ay agad na akong tumabi para maisara niya na ang likod ng sasakyan niya.. "Tss" ako

"Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasabihin ng iba at di rin mahalaga kung di ka malakas, ang mahalaga na alam mo

"Pangit! Bumaba ka diyan." Aba. Matigas 'tong lalaking 'to! "Argh! Sabihin mo munang maganda ako.Bababa ako dito." Anong akala niya. Ganun na lang yon? No way! Baka Bella to! Hindi 'to papatalo! Sabihan ba naman akong pangit!! "Ayoko. Bumaba ka diy—" "ARGHH!!! SABIHIN M—" "Ano ba?! Nakakabingi ka!"

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Kagayang-kagaya nung una palang naming pagkikita "Kilala niyo po ba ang taong 'to?" My heart is beating so fast that I could even hear its own beating from the outside. Kagat ang labi kong lihim na nanalangin na hindi ako mapansin. "Sorry, I haven't encountered this person yet here." Wayde's hand travelled in my back and caressed it back and forth. If we would be in our normal circumstances, siguro ay pulang-pula na ang mukha ko ngayon.