Athletes Mga Nobela at Kwento

Kumunot din ang noo ng dalaga dahil hindi niya alam kung ano nga ba ang pwede bilhin para sa isang athletes. "Bago lang po ba kayo rito?" Pag kuha nang atensyon ng cashier sa kaniya. Naka-ngiti na tumango siya rito. "Ano ba pwedeng healthy foods para sa mga athletes?" Tanong niya rito. "Hmm? We have healthy sandwich po for breakfast." Sagot nito at binigyan siya ng isang menu book. Kinuha niya naman ito at tinignan ang mga pagkain naroon.

Ang field ay hiwalay sa running track. Ang court naman ng ibang sports ay nasa gym lahat. Ang gym ng paaralan ay sobrang laki dahil nandoon na ang court ng basketball, volleyball, badminton, swimming. Kahit training room ng archery, at taekwondo ay nando'n na rin. Nalaman nya ang lahat ng 'to kay Aron, pero kung magkakaroon sya ng bakanteng oras ay lilibotin nya talaga ang buong paaralan.

Kahit habang lumalaban, Hindi man lang niya binitiwan ang hawak niyang lunchbox. Napakagaan at napakaganda ng bawat galaw niya. Matitibay rin ang mga atleta. Pagkabagsak ay tumayo agad at muling sumugod. Hindi puwedeng matalo sila ng isang lalaki na hindi man lang gumagamit ng kamay! Ngunit matapos ang ilang saglit, Lahat silang pito ay nakahandusay na sa sahig. Hindi na makatayo.

pagkakaila ko na puno din ang bibig at mabilis ngumunguya. Napatango-tango naman ang mga itong kitang naniwala. Alam naman nilang bagong dating lang ang team nila Marcus kaya walang mag-aakala na dati na kaming magkaibigan nito. Sa lahat ng athlete's dito ay mga weight lifter ang malalakas kumain at hindi pwede ang diet-diet dahil mababawasan ang kilo namin. Mahal naman namin ang sport na napili namin kahit napagkakamalhan na kaming mga lesbian sa uri ng kilos at itsura pero hindi naman 'yon ang goal namin dito kundi mas palakasin pa ang sariling katawan at nang makaangat din ang ranks at capacity.

Kung ganoon nga ang kaso, hindi na kailangang mag-alala ang mga tao tungkol sa pagtanda sa hinaharap. Ito ay totoo lalo na para sa mga atleta. Sa 40, maaari silang maging 30, sa 30, maaari silang maging 20. Ang mga atleta ay maaaring palaging nasa kanilang tuktok. Isang araw, maaaring magkaroon pa sila ng mga NBA superstar mula sa iba't ibang panahon na magkakasamang naglalaro sa iisang court. “Ubo, ubo…”

Walang bakas ng nawala, naputol, o hirap maglakad. Wala kahit konting bakas. Habang bumibilis ang takbo ng mga atleta patungong dulo, lalong lumalakas ang sigawan ng mga estudyante sa paligid. Ang boses mula sa speaker ay mas lalong umalingawngaw para itulak siyang tumakbo ng mabilis papunta sa finish line. Natanaw niya ang lumilipad nitong maikling buhok at ang basang-pawis na basketball jersey.

Mula dito sa kinauupuan ko, natanaw ko ang entrance ng sports center. Ilang atleta ang sunod-sunod na pumasok doon. May mga may dalang gym bags, may mga nakasuot na agad ng training clothes, at may ilang mukhang galing pa sa morning practice. Napatingin ako sa relo ko. Wala pang announcement.

Hawak-hawak ni Hae won ang bola at pinapatalbog iyon sa grass lawn. Gusto sana niyang gumapang na lang pabalik ng kuwarto niya pero hindi pwede. Daig pa ni Hae won ang nakainom ng energy drink kahit hindi naman ito nagka-kape. Iba talaga ang kapangyarihan ng mga athletic morning person. Kung tutuusin, payat ang katawan niya. Hindi dahil sa mahina siyang kumain o mahilig sa exercise – siya ang pinaka-lampang nilalang na kaya niya. Katulad noong tinamaan siya ng bola sa mukha noong nag-spike sa volleyball si Eun-ae, lalo siyang nawalan ng gana na matutong maglaro ng sports.

We all have different problems and flaws to deal with. Napabuntonghininga ako habang nakatulala sa harap ng mga nag-eensayong mga atleta. Malapit na ang isa sa mga pinakamalaking kompetisyon sa lugar namin na tinatawag na CLRAA o ang Central Luzon Regional Athletic Association.