Novel & Cerita Ati Atihan Philippines

Dumating rin ang ina ni Triana kasama ang kambal para maki-celebrate sa kanila. The house was full of colorful lights. Pakiramdam ni Triana ay equivalent ito ng Christmas sa Pilipinas. Hanggang ngayon kasi hindi niya pa kabisado ang sandamakmak na festivals na ginagawa sa bansang ito. But one of the things that surprised her was that their calendar year was approximately more than fifty-six years ahead compared to the Gregorian calendar. Bawat natutunan niya sa heritage ni Devance, namamangha siya.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

“And I’m beyond happy knowing that a part of us… is already here.” Napangiti si Athena, may bahid ng luha sa mga mata, at ipinatong ang kamay niya sa ibabaw ng kamay ni Zeus. Sa sandaling iyon, walang mafia, walang digmaan, walang mundo sa labas, sila lang. At ang bagong buhay na tahimik na binabago ang kapalaran nila pareho. “We’re going to celebrate Christmas sa Pinas,” maingat na sabi ni Athena habang nakasandal sa dibdib ni Zeus. “Are we going to tell them ba?”

My feelings and Relationship with Akisha was a f-cking puppy love pero si Atarah ang lubos na lubos kong minahal higit pa sa buhay ko o kahit sa kung sino. I still remember, Tito Anjo told me that they already found Atarah but she has a symtomps of Corona Virus Disease. Gumuho ang mundo ko dahil sa balitang 'yun couz my baby's life is in danger. Tito ask for help, gusto niyang pagaling ko si Atarah pero kahit hindi niya sabihin 'yun ay 'yun naman talaga ang gagawin ko.

Atalia POV Tahimik akong nakaupo sa sala habang umiinom ng tsaa nang tawagin ako nina Mama Celestine at Papa Alejandro. Pareho silang nakaupo sa malaking sofa at mukhang may seryoso silang gustong pag-usapan. “Atalia,” malumanay na sabi ni Mama. “Malapit na ang Philippines Fashion Week.” Napatingin ako sa kanila at saka ngumiti.

At ang pinakamasaklap ay chance passenger pa siya. Ngumisi si Lea. "No choice, fulled booking ang lahat na company airlines going to Iloilo. It's Dinagyang Festival. Dinaragsa ngayon ng mga tao ang nasabing Festival."Paliwanag pa nito. Hindi naman lingid sa kaalaman ni Calyx ang nasabing okasyon. "Kung Kalibo naman near to Iloilo Province, Ati-atihan Festival naman. Kaya fully booked na rin ang mga eroplano patungo roon."

Alam niya kung kailan tatanungin at alam niya kung kailan titigil. "Welcome na welcome ka sa bahay natin. Total, nasa ibang bansa naman ang iba mong mga kapatid. Tuwing Christmas lang nakakauwi ang mga kapatid mo rito sa Pilipinas. Miss ko na sina Elvira at Ilya. Miss ko na ang ingay sa bahay. Miss ko na ang mga batang nagtatakbuhan sa sala."

hindi makapaniwalang tanong nito sa akin kaya napatungo ako rito "Uuwi po kasi ako sa Batangas at saka birthday po ng anak sa January 5 kaya January 7 na po kami makakabalik ng Manila" mahina kong paliwanag rito kaya napa bunting hininga ito sa sinabi ko

sabay-sabay na sigaw at pagbati ng mga tao saka malakas na pumalakpak. “Thank you all for being here tonight to celebrate with me on my special day. Thank you to my family and friends,” nakangiting paunang sabi ni Ate Rica sa harapan ng lahat ng kanyang mga bisita. Ang iba pala sa mga naririto ay family members niya.

Altero stared at her with an annoyed face. Umirap na lang siya at itinuon na ang atensyon sa malaking stage na nasa gitna. Ilang makukulay na sayaw at pagkanta ang nagpresenta bago ang pinaka-main event. “Ladies and Gentlemen, the pride of the Philippines. The Pride of Batangas. Multi champion of local and international, a recent Olympic Gold Medalist in Rhythmic Gymnastic…” Nawalan ng imik si Mihrimah.