Ati Atihan Philippines Novels & Stories

"Well, I grew up in this country. Kalahati ng buhay ko'y narito ako sa bansang ito, at noong bata ako ay madalas kaming umuwi ng mga magulang ko sa probinsya ng lolo." Ibinalik ni Phillian ang tingin sa harapan. Hinayon nito ng tingin ang paligid. "Alam mo bang sa likod ng simbahan ay may mga nakahilerang stalls na mga souveniers naman? There are also clothes and hats and home decors na may logo ng bayan o art designs na base sa mga produktong matatagpuan dito sa Contreras. This town is known for its fresh crustacean products, kaya base sa mga iyon ang artwords na makikita natin doon" Ibinalik nito ang tingin sa kaniya. "You seem so interested with arts; gusto mo bang makita?"

Amilia's POV. Marahan kong inangat sa ulo ko ang suot kong sunglasses. I looked around and smiled. It's good to back here in the Philippines. Isang taon ang mabilis na lumipas at halos hindi ko napansin yun, dahil sa sobrang pagka-busy. Nabaling ang atensyon ko sa isang malaking poster dito. Lumapit ako dito at pakiramdam ko ay may kung anong lungkot ang bumalot sakin.

Pati ang paglaki ni Alie, subrang bilis. “Mommy! Mommy, we're here! They already announced it! We're in the Philippines!” Naalimpungatan ako sa pagyugyog at malakas na boses ni Alie. Antok na antok pa ako nang magmulat ako. The other passengers are already getting their luggage. “Mommy, get our luggage!”

Hindi rin kasi ako mahilig sa alahas kaya hindi ako bumibili ng mga ito. Yung ibibili ko para sa aking sarili ay ipinapadala ko na lamang kila Inay sa Visayas para pandagdag sa panggastos nila. Gusto din kasi ni Itay na magkaroon ng sariling bangka, para hindi na sila umuupa ng ibang bangka sa pangingisda. ‘Yun din ang dahilan kung bakit ako nagtitipid, at

Manolo’s POV Halos mag-isang linya na ang mga kilay ko dahil sa pagkakakunot ng noo ko habang naglalakad papalapit sa pinto ng opisina ng daddy ko. Marahan na tango at maliit na ngiti naman ang isinasagot ko sa mga tauhan ng daddy ko na bumabati sa akin kahit pa mas gusto kong dedmahin ang mga ito. After five years as a politician, I’ve mastered the art of being polite even when I don’t feel like it.

Maeve Lailani Pascual It’s been three months since we came back to the Philippines. Apat na buwan na rin si Axel kaya naman mas nagiging malikot at kinagigiliwan na rin ito ng karamihan. Maging si Mama at Tita Marife nga ay halos ayaw nang pahawakan sa akin ang aking anak dahil sa sobra nila itong kinagigiliwan.

tanong ko nang mahinahon. “Bukas ng madaling-araw,” sagot ni Atty. Reyes. “Sa may Manila Bay, sa oras ng pagsikat ng araw. Nakasaad din sa kanyang huling habilin na nais niyang makita ng kanyang mga apo ang pagsikat ng araw sa araw na iyon. Ang huling regalo niya raw sa kanila.” Dahan-dahan akong lumapit kay Damien at niyakap siya nang mahigpit. “Kaya mo ba, mahal?” bulong ko sa kanya.

Nakasunod lang kami kay Rage, dahil siya ang may alam ng lugar. Wala pang thirty minutos ay narating namin ang Victoria. Totoo nga ang sinasabi ni Rage, maraming itik dito dahil ang Victoria ay kilala bilang "Duck Raising Capital of the Philippines" dahil sa pagiging isang sentro ng pag-aalaga ng itik. Taun-taon, ipinagdiriwang dito ang Itik Festival upang bigyang-pugay ang industriya ng pag-aalaga ng itik sa lugar. Sabi sa amin ng napagtanongan naming babae. Ngayon ay napagkasunduan naming kami ang maglinis ng itik.

Sa bawat yapak ko sa sahig ng paliparan, marami ang napapalingon—marahil ay nagtataka kung sino ang sopistikadang babaeng ito na tila may pagmamay-ari sa bawat sulok na dinadaanan niya. “Mama, look! There are many cars!” masayang turo ng apat na taong gulang kong anak na si Calista habang nakakapit siya kay Kaito. “Yes, baby. This is the Philippines. Huwag kang lumayo kay Tito Kaito mo, ha?” malambing kong sagot sa kanya, ngunit nananatiling alerto ang aking mga mata sa paligid.

Dumating rin ang ina ni Triana kasama ang kambal para maki-celebrate sa kanila. The house was full of colorful lights. Pakiramdam ni Triana ay equivalent ito ng Christmas sa Pilipinas. Hanggang ngayon kasi hindi niya pa kabisado ang sandamakmak na festivals na ginagawa sa bansang ito. But one of the things that surprised her was that their calendar year was approximately more than fifty-six years ahead compared to the Gregorian calendar. Bawat natutunan niya sa heritage ni Devance, namamangha siya.