Aurora Disney Princess Novels & Stories

Gusto nilang kausapin siya tungkol sa pakikipagtulungan. “T-Totoo bang nagustuhan ng president ang mga design ko?” nakangiting tanong ni Sierra. Ang Aurora Boutique o mas kilala sa tawag na A.B ay isang international at sikat na high-end brand. Dati na silang naghahanap ng mga bagong brands at nagpakita ng intensyon si Ynnah sa kanila noon. Akala ni Sierra ay wala na itong pag-asa pero sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang bumalik ang bulta-bultaheng pag-asa sa dibdib ni Sierra ngunit may isa lamang na problema.

“Ahh, oo pasensiya na talaga, “ nahihiyang sagot naman ni Aurora ng bumalik siya sa kanyang huwestiyo. Bigla naman siyang kumaripas sa kanyang kwarto para kunin ang kanyang sling bag habang tinatali ang kanyang buhok. Paglabas niyang muli ng kwarto ay naabutan nikita niyang nakaupo si Franco sa may sala na may tinitipa sa cellphone. “Uhmm alis muna ako para bumili ng pagkain natin, babalik din ako agad!” “Pwede naman tayong–” Umiling si Aurora ng ulo, “naku huwag na mabilis lang ako pramis!”

Unti-unti kong binuksan ang aking mga mata. Hindi pamilyar na silid ang bumungad sa akin. Walang mga disney posters.. Cinderella.. Moana.. Snow White.. Frozen.. Belle.. Rapunzel.. Wala! Hala!

Sa salas habang nanunuod ang mag-anak. Napanuod ni Alex ang magandang amusement park na itinayo sa ibang bansa. MAy mga nagpaparadang mga karakter sa disney at nandoon din ang kanyang paboritong disney princess na si Cinderella. Ayon sa kanyang pinapanuod, malawak at makulay ang amusement park. “Papa, gusto ko pong pumunta tayo nina mama sa amusement park!” Napangiti ang ama.

Ang layunin: i-seal ang power peak ni Aurora sa ilalim ng blue energy ng pag-ibig, hindi ng red chaos ni Rafael. Ang quadroplets ay lumalaki nang mabilis. Sina Luca, Matteo, at Nico ay typical playful babies na—gumagapang na sa nursery, natututo ng unang tawa at grab ng toys, at laging magkakasama na parang triplets talaga. Pero si Aurora—sa walong buwan—ay iba na talaga. Nakakatayo na siya nang mag-isa nang walang suporta, at kapag ngumingiti o umiiyak, may visible blue spark na lumalabas sa paligid niya. Kapag galit (rare lang, kapag gutom), biglang bumaba ang temperature sa kwarto; kapag masaya, warm breeze na parang summer wind.

Pero hindi niya inakalang makikita niya rito si Amelia — ang pinandidirihan niyang hamak na babae. "Amelia?" Lumapit si Aurora na naka-orange pink na high heels, ang kilos ay elegante ngunit puno ng yabang. "Anong ginagawa mo rito? Akala ko hindi pumupunta ang mga mahihirap sa ganitong klaseng lugar?" Wala nang ibang tao sa paligid kaya hindi na nag-abala si Aurora na itago ang arogante niyang ugali. Puno ng patama ang boses niya habang kinakausap si Amelia.

Nakasuot din sila ng mga Disney-inspired outfits, na nagbigay ng kakaibang kagalakan at kilig sa mismong sandaling iyon. Mukhang si Ariel at Prince Eric. Naglakad na ang mga ito papuntang harapan. Sumunod naman ang mga anak nila Janine at Lucas na pang disney alladin naman ang mga suot. Kasunod naman ang mga anak nila Diego at Jeric. Na mga naka mulan at poccahontas ang mga suot. Lahat ng mga itoy nasa harapan na. Lumakad na ang kaniyang anak na babae na naglalapag na makikislap na star sa lapag imbis na bulaklak.

At kung itatago niya si Aurora, baka magkaroon pa siya ng pagkakataong makalapit sa iba pang mayayamang tao sa hinaharap. "Kapag may berde kang bundok, hindi ka mauubusan ng panggatong." Nabigla si Aurora sa dalawang sampal. Lagi siyang pinapaboran ni Oscar—hindi pa siya nito nasasaktan nang ganito. Ngayon lang. Para bang kapag kapaki-pakinabang siya, isa siyang marangal na prinsesa; pero kapag wala na siyang silbi, isa na lang siyang basura.

Mukhang madami-rami na rin ang mga tao sa loob. Isang malaking garden venue ang pinili ni Rule. Punong-puno ito ng mga ilaw, bulaklak, at mga dekorasyon. Napansin ko pa ang tower ni Rapunzel. Tiyak akong matutuwa si Aurora kapag nakita niya iyon.

Nang dumaan ang mga Disney Princesses tulad nina Ariel, Belle, Snow White, at Cinderella, napansin ko si Alison na parang naiiyak sa tuwa. “Go slay, my little princess!” sabi ko sa kanya habang pinapanood ko siyang parang nasa sariling mundo. At hindi ko napigilang ma-teary-eyed din. Nakakatuwang makita ang fulfillment at saya sa mga bata—ang saya ng simpleng pangarap na natutupad.