Novel & Cerita Background Wikang Filipino

"Everything was wrong!" "Huh? What are you saying?" "That wasn't how you say I love you in Filipino; we say "mahal kita." Aish! Don't listen to anyone but me, okay?" I asked before starting the engine again. "O-Okay. Mahar kita?" "It's Ma-hal, not Ma-har; say it again," I commanded. Oh, my gosh. Who the fuck taught my younger brother that word? Do they want to die? "Mahal kita."

) Lorey said and Christian laugh at the word ‘navigator’ The boss scratched his head “sabi mo diba nakaka usap at nakakakita ka ng mga multo? Puno ng ganon ang isla kaya naisip naming ikaw ang maghahanap sa mga bata” (you told us that you can see and talk to the ghosts, the island is full of those things. We planned that you will locate the missing children) Christian can understand and speak tagalog so he understand what the boss said “this face of missings” they give them the missing posters and Lina recognized them. I should have ripped this poster earlier if I know that they’ll need it

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

Nang mahimasmasan kami’y sinimulan na niyang magturo at kagyat nakinig ang mga kaklase ko. “Ano nga ba ang Baybayin?” pang-unang salita niya. Ni isa sa amin ay walang nagsalita kaya’t ipinagpatuloy na niya ang buong buhay na pagtuturo. “Sa Korea ay may Hangul. Sa Japan ay may Kanji, Katakana at Hiragana na bilang sa panulat. Siyempre, sa ating inang bansa ay mayroon ding sariling bersiyon ng pagsusulat at ito ang tinatawag na Baybayin.” Isinusulat niya ang itsura ng mga ito sa blackboard.

“It's unusual for you Xania kaya nakakapagtaka talaga. (It's unusual for you Xania so it's really a wonder.)” “Anong sinasabi mo diyang 'unusual'? Huwag mo nga akong englishin Axton. Ang hirap na nga sabihin pangalan mo, English-englishin mo pa ako. (What are you saying 'unusual'? Don't speak English to me Axton. It's already hard to say your name and now you’re speaking English to me.)”

Natutukso tuloy akong baliin ang diet plan ko! “Did you learn to speak a new word while I’m away?” Hinila ko ang sariling upuan palapit sa kanya. Jimin looked at me with his charming wide smile, he then nodded. “Really? What is it?” I asked excitedly. “Ad… ado... bo.” Malakas akong humalakhak sa narinig. “Adobo? Is that your favorite dish?” I laughingly asked. Umiling ito sa akin. “E-eat… ado..bo.”

Hindi ko akalaing makakapunta ako sa isang lugar na kagaya nito. "Welcome to Aruba, Stimacion." Fauve whispered. Nilahad niya ang kamay niya saka tinulungan akong makababa sa barko. "Bon Bini," bati ng mga tao sa amin. Tumatango naman sa Fauve sa kanila samantalang ako, hindi ko alam kung anong gagawin. "Bon Bini, means welcome. They are welcoming you, love." sabi sa akin ni Fauve habang nakangiti.

Magkahalong Chinese at Filipino features ang kanyang mukha na medyo may pagkasingkit ang kanyang mga mata dahil Filipino-Chinese ang kanyang ina samantalang purong Pilipino ang amang si Don Fernando. Kung mga success story ang mababasa sa mga magazines tungkol sa kanyang career ay lingid naman sa kaalaman ng mga tao ang mga paghihirap niya nang mamatay ang kanyang ama. Nabaon sila sa utang kaya ang mga kompanya na dating pinamamahalaan ng ama ay nawala sa kanila. Ang tanging natira, ang HAPPY-GO-FAMILY Corp.

sagot ko "Ah ganon ba" sabi nya at bigla akong inakbayan na parang sinasakal ng bahagya Hinampas hampas ko braso nya, "G*go! Tumigil ka nga! Pag ako natuluyan, sige ka!" Tumawa naman sya at binitawan ako. Nung nakikita ko na ang walo ay umayos na kami ng paglalakad. Walang nangyaring ganon, cous