Bakit Di Pagbigyang Muli 소설 & 이야기

may pagbabantang sabi ko. "Sino bang nakikipaglokohan sa'yo rito? Titulo ng lupa iyan na paglilibingan mo, tutal gusto mo na rin naman yatang mamatay, hindi ba?" ngising sabi pa nito. Masama ko itong tiningnan dahilan para itaas nito ang dalawang kamay. "Joke lang 'to naman hindi na mabiro." "Ilagay mo sa lugar ang pagbibiro mo, hindi nakakatuwa!" asik ko rito.

“Bakit gusto mo akong pakasalan? Kung dahil inisip mong may pananagutan ka sa'kin kaya naisip mong pakasalan ako, pakiusap, huwag. Mas mabuti pang kalimutan mo na lang ang lahat at isipin na lang na bangungot lang iyon-” “Why do you always say that?”biglang putol nito. “Sino bang nagsabing iyon lang ang dahilan kaya ko sinabing pakakasalan kita?” Mapait siyang napangiti at hinarap ito. “Dahil iyon naman dapat, 'di ba?”

Baka kasi naghahalusinasyon lamang s'ya kagabi dala ng galit at pagod. "Yeah, right. Maybe, it was just my hallucination. Bakit naman n'ya sasabihin sa akin 'yon? Nagkamali lang siguro ako ng dinig," aniya na ang kausap ay ang sarili. Simula kagabi matapos ang tagpo na iyon sa kusina ay ilang beses na n'ya iyon sinabi sa sarili. Ngunit hayun hanggang ngayon ay naguguluhan pa rin s'ya.

Nagtataka naman siyang tumitig sa akin. Muli kong itinuon sa unahan ang aking atensyon. "Bakit kailangang magsama-sama kaming muli? Bakit pagkatapos ng ilang taon makikita ko siyang muli?" mahaba kong sabi tsaka ngumiti ng peke sa kawalan. "Dahil siguro hindi natapos ang anumang sinimulan ninyo? " he answered. Peke akong napatawa bago siya tiningnan.

paulit-ulit kong pinapaalala sa kaniya. "Alam ko naman 'yon. Wala rin naman akong plano na ilaglag ka. Ang akin lang, huwag mo na lang uulitin yung ganun na uuwi kang lasing tapos bigla mo na lang akong aayain. Sa 'yo na nanggaling na pareho lang tayong nagkamali kaya bakit pa natin uulitin ang pagkakamali na 'yon?" pangangatwiran niya sa akin.

Tahimik pero tuloy-tuloy—luha ng pangungulila, ng pagsisisi, at ng muling pagkikita. “Diyos ko! Ano ba talaga ‘tong nangyari? Bakit parang... bakit may katawan ka sa mismong kasal mo dati? Nalito kami—pero ngayon, kahit magulo... ang mahalaga, bumalik ka.”

Sabi nito “Anong ibig mong sabihin?”. “Matagal na iyang singsing na iyan ,at nag iisang singsing lang yan sa mundo binayaran ng bumili niyan ang shop na gumawa niyan kapalit na wala magiging katulad sa kahit na anong jewelry store kahit sa kanila Hindi sila pwede maglabas ng ganyan na kahit kahawig man lang,kaya ako nagtataka paanong meron ka niyan eh hindi sila pwede maglaBas ng konpya niyan diba sabi mo mumurahin lang?pero bakit meron kaniyan? Alam mo bang Kaya mo bumili ng isa o higit pa na isla gamit yan!” Mahabang pahayag nito .

Pinunasan ko ang mabilis na bumaybay na luha sa aking pisngi. Hindi siya nakasagot. "Akala ko kasi babalikan mo pa ako." "Iyon din naman talaga ang plano ko noon.” “Bakit hindi ka na bumalik?” “Hindi mo din naman ako agad hinanap hindi ba? Bakit ako babalik kung alam kong wala naman akong nagawang mali? Bakit hindi ikaw ang sumunod kung alam mong ikaw ang may pagkakamali?”

Bumaling muli siya sa binata na may halong pagtataka, "huh?" "Go. Mauuna kang maglalakad, susunod lang ako." "B-but why-" "Just do it okay?" Bigla ay narinig niya sa tono nito ang iritasyon. "Bakit ba napakarami mo pang tanong?"

“Actually… doble pa nga.” Doon ako tuluyang napatigil. Parang may malamig na dumaan sa likod ko. “Wait… what?” Napaupo ako nang maayos, nawawala yung kaninang pagod at katamaran. “Anong ibig mong sabihin na doble?” Bahagya siyang nagkibit balikat, pero halata kahit sa kanya, nagtataka rin siya. “That’s exactly why I’m bringing it up. Nakakapagtaka.”