Novel & Cerita Bakit Di Pagbigyang Muli

Sabi nito “Anong ibig mong sabihin?”. “Matagal na iyang singsing na iyan ,at nag iisang singsing lang yan sa mundo binayaran ng bumili niyan ang shop na gumawa niyan kapalit na wala magiging katulad sa kahit na anong jewelry store kahit sa kanila Hindi sila pwede maglabas ng ganyan na kahit kahawig man lang,kaya ako nagtataka paanong meron ka niyan eh hindi sila pwede maglaBas ng konpya niyan diba sabi mo mumurahin lang?pero bakit meron kaniyan? Alam mo bang Kaya mo bumili ng isa o higit pa na isla gamit yan!” Mahabang pahayag nito .

“Ano iyon?” “Tutal nakapaghintay naman na kayo nang matagal, you might as well wait a little longer.” Napangiti ako. Minsan talaga kailangan mo ng kaibigang magsasabi ng mga bagay na alam mo na pero kailangan mong marinig muli. “Tama ka.” “Of course, tama ako.” “Nagyayabang ka na naman.” “Natural.” Natawa ako.

Bakit ba hindi niya ako magawang ipaglaban? “Gusto kong maging akin kang muli. Alam ng Diyos yung kagustuhan kong sana ikaw lang at ako hanggang sa huli kaya lang huli na ang lahat.” "Huli na ang lahat? Paano mo nasabing huli na ang lahat?" "Kailangan ko pa bang sagutin iyon?”

Bumaling muli siya sa binata na may halong pagtataka, "huh?" "Go. Mauuna kang maglalakad, susunod lang ako." "B-but why-" "Just do it okay?" Bigla ay narinig niya sa tono nito ang iritasyon. "Bakit ba napakarami mo pang tanong?"

“Actually… doble pa nga.” Doon ako tuluyang napatigil. Parang may malamig na dumaan sa likod ko. “Wait… what?” Napaupo ako nang maayos, nawawala yung kaninang pagod at katamaran. “Anong ibig mong sabihin na doble?” Bahagya siyang nagkibit balikat, pero halata kahit sa kanya, nagtataka rin siya. “That’s exactly why I’m bringing it up. Nakakapagtaka.”

Hindi na ako mapakali. "PAGKATAPOS MONG UMIHI, TUMAYO KA PERO NAPAUPO KA ULIT, TUMATAYO KA PERO NAPAPAUPO KA ULIT, IKAILANG ULIT PA ANG NANGYARI, BAGO KA NAKATAYO AT NAIBALIK ANG DAMIT MONG PANLOOB," Grabe? Para saan 'yan? Dapat ba kailangan pang sabihin iyan?

Bahala na, kaysa naman mas magmukha akong tanga dahil nga mali ang pagkakariniig ko. “I said, maghubad ka na.” Mahina lang ang pagkakasabi niya pero may diin at kababakasan ng pagkainis. Siguro ay dahil kailangan pa niyang ulitin ang sinabi niya kaya lang. “Ano ho?” ang nanghihilakbo kong tanong. “Eh bakit ho?”

'' sabi ko saka ko muling itinalukbong ang kumot. ''Ohh bakit nag talukbong ka ulit?'' Tanong nito ulit sa akin... ''antok pa ako hayaan mo na sya kung gusto mo kausapin mo ng kausapin ng di mabagot.... O di kaya sabihin mo madami akong ginagawa sa susunod na lang sya bumalik...'' sabi ko dito, hindi ko na ito naringgan pa na tumutol o nangulit basta nag kibit nalang ito ng balikat saka ako tinalikuran, hanggang sa makalabas na ito ng pinto..

“Are you deaf? Did you not hear what I just said? O gusto mo lang ulit-ulitin ko.” Kumurap si Paige, lalong tinambol ng kaba ang dibdib. “B-bakit po, Sir? A-ano pong nagawa ko? N-na-late po ako kanina, a-aminado po ako roon. P-pero ngayon lang po ‘yon, S-Sir. Promise po hindi ko na po uulitin at—“

Ayaw nang makita kung ano pa ang mangyayari sa dalawa. "Bakit pa kasi ako bumalik? Masasaktan lang din naman pala ako," anas ng isipan niya habang naglalakad na nakayuko ang ulo. "Wala rin naman palang patutunguhan, bakit pa ako bumalik dito? Para pasakitang muli? Sobra na ang sakit dito sa 'king dibdib. Magmula noon, hanggang ngayon, siya pa rin ang tanging nilalaman ng kaniyang dibdib," mahabang litanya niya.