Bakit Di Pagbigyang Muli นิยาย & เรื่องราว

Pero bakit naman? “Bakit ba kailangan kong ulitin palagi ang sinasabi ko? Bingi ka ba?” May pagkairitang itinuro nito ang katabing upuan. “Lumipat ka sa tabi ko dahil gusto kitang katabi. Malinaw na ba?” Nagbukas-sara ang labi niya, hindi siya makapaniwala sa kanyang narinig. ‘G-Gusto daw niya akong katabi?’

pabalang na sagot ko. "Talaga?" sabi niya sa tonong parang naninigurado. "Oo nga!" singhal ko. "Talagang talaga nga?" pag-uulit niya. Hindi ko alam kung nang-iinis ba siya kasi iba yung klase ng ngiti niya. Parang nangangasar yung dating. "Bakit paulit ulit ka?" iritadong sabi ko. "Nambwibwisit ka lang ba ha?!"

"What did you just say?" "Huh?" "Pakiulit ng sinabi mo." "Natakot ako na—" "No, not that, baby." Kumunot ang noo ko. "Ang alin?" Binalikan ko tuloy sa utak ko ang mga salitang binitiwan ko. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ang nais niyang ipaulit. "Nasabi ko na... Bawal nang ulitin." "Hindi ko masyadong narinig dahil mahina ang boses—"

palusot ko. “Balik tayo sa sagot mo.” “Sa alin po?” Pagkukunwari ko. “Yung sagot mo na bakit ako parang isang tala,” napapikit ako muli. Hindi ko alam kung malulusutan ko pa ‘to.

“Pero ngayong nandito ka, parang gumaan.” Ngumiti siya. Tipid lang. Pero sapat na iyon para muling ipaalala sa akin kung bakit ko siya pinaglaban. Kung bakit ako natutong magmahal ulit. Bago siya pumikit muli, sinabi niya, “Hindi ko alam kung bakit pero… parang may bumabagabag sa’yo.” Napatingin ako sa kanya. Matalas talaga ang pakiramdam ng babaeng ito.

--- Muli ay 'yong pagbigyan, ako'y nagkamali Muli ay 'yong patawarin, ako'y nagsisisi Alam kong ako'y nangakong 'di na mauulit pa Ako'y nagkamali sa 'yo, muli ay patawarin mo Ako ba'y 'yong yayakapin? Nakaraa'y kayang limutin Magtiwalang muli, mahalin mong muli Magbalik ka sa 'kin --- Napabalikwas ako ng bangon nang narinig ko na may kumakanta. Marinig ko rin ang tunog ng gitara kasabayan sa kumakanta. Tila may nang- haharana.

“Pero bakit mo hinayaan na may mangyari sa atin ng paulit-ulit? Bakit hinayaan ong mahalin kita. Sana una pa lang tumanggi ka na.” Huminga siya ng malalim, bakit ba kasi kailangang umabot sa ganito?" "Eh, yung mga nangyari sa atin? Anong ibig sabihin no'n sa'yo? Wala lang. Trip lang 'yun. Libog lang sa katawan?" pinunasan niya ang luha niya kasabay ng pigil na paghikbi. "Tol, tama na. Tapusin na rin natin ang tungkol sa mga 'yun. Isipin na lang natin na bahagi iyon ng ating pagbibinata."

Mali nga 'to, mali, hindi dapat nangyayare 'to! "Bakit kuya?" Malungkot na tanong niya. Hindi ako tumugon, "Hindi mo ba nagustuhan?" Tanong niya pa. 'Gustong gusto ko,' sabi ko sa isip ko. Mababaliw nako pag pinagpatuloy namin 'to, kung hahayaan ko pa siya, kung mauulit pa ulit 'to. Hindi kona kakayanin. "Sinasabi mo? Diba nga praktis lang 'yon," naglakad lakad nalang ako. "Hindi na mauulit 'to dahil mali ito."

sita nitong muli. Muli niya na lang nadama ang kakatwang hapdi sa kanyang dibdib habang inaalala ang mga nakita kahapon, ngunit pilit niya na lang iyon ipinagkibit balikat para na rin sa ikabubuti nila. "Marami lang po sigurong problema si sir," pilit hinahon niyang sagot habang ipinagkikibit balikat na lamang ang mga sinambulat nito.

muli nitong bigkas “Ano ba kasing sorpresa iyan? Bakit kailangan pang may nalalaman ka pang pa-sekre-sekreto diyan?”nakataas ang kilay na tanong niya dito. Mahina naman itong natawa. “Kung sasabihin ko sa iyo ngayun, hindi na surprised iyun. Halika na. Baka gabihin tayo, ikaw din.” Muli nitong bigkas. Wala na siyang nagawa pa kundi ang magpatianod na lang nang basta na lang siya nitong hilain patungo sa naghihintay sa kanilang kotse.