Bakit Mabaho Ang Pusod の小説・ストーリー

sabi niya rito habang nag-iinit ang kanyang pisngi. Nakita niya kung paano nagtaas baba ang adam’s apple nito dahil sa naging sagot niya na para bang naging dahilan iyon para mawalan ito ng kontrol sa sarili. Muling bumaba ang mukha nito sa kaniya at muli siyang hinalikan. Bumaba ang labi nito sa kanyang leeg patungo sa kanyang punong tenga at bumulong sa kanya na halos ikatayo ng lahat ng balahibo sa katawan niya dahil sa baba ng boses nito. “Huwag mo sana itong pagsisihan.”

boses durog, mababa, punô ng galit na hindi niya alam kung saan niya ibubulalas. “God… bakit… bakit nila sa akin ito ginawa…” Pero sa likod ng kaniyang mga hikbi… may nabubuong bago. Isang apoy. Tahimik. Mabagal. Masakit. Pero papalapit. Lumalaki. Nagiging galit na hindi kayang patayin ng kahit sino. At sa ilalim ng pag-iyak niya… muling sumulpot ang boses niyang mas matalas, mas mabangis:

Muntik na siyang mabuwal nang may nabangga siyang matigas at mabangong pader. "Matigas?" Kinakapa-kapa niya ito pababa nang biglang may malambot na kamay ang pumigil sa kanya. "Miss, baka iba ang mahawakan mo riyan dahil nangangagat iyan," pabiro nitong sabi sa kaniya. Nanigas siya sa kinatatayuan nang marinig niya ang pamilyar na boses nito.

mabango pa rin naman siguro ako? Naramdaman ko ang pagka-dry ng aking lalamunan kaya napatingin ako sa paligid. Buti na lang at may nakita ako agad na tubig sa may side table, tamang-tama pampawi ng uhaw ko. Nang aabutin ko na sana ang baso ay bigla ko iyong nasagi imbes na makuha dahil parang lantang gulay ang kamay ko, sa pagod ay may panginginig pa rin. Napapikit ako nang bumagsak ito sa sahig. Jusko naman kasi! Napaka-energetic ni Lucas!

Hindi sa naiinlove kaya malakas ang kabog ng dibdib kundi para sa bulsa na malaki ang possibilidad mabutas paglabas nila sa lugar. NANLALAKI ang mata ni Bambi ng makita ang presyo ng bawat putahe. Gusto niya na tumakbo palabas ng lugar, pakiramdam niya ay pinagsasampal siya ng kahirapan, hindi niya maatim na kumain ng libo sa isang upuan na maski tubig ay ginto ang presyo.

Mabuti na lang at wala nang gising na mga katulong. Akala yata ng babaeng ito na porke't dahil nakainom siya at msmghuvad ito sa harpa niya ay maglilibog na siya kahit sa kung sinu-sino na lang. Kahit noong binata pa siya, ay never siyang nag-dare na tikim ng babaeng hodinan lang pasok sa standards niya. Aa in standard niya ha! Lalong hindi uubra yung halos isinusuka. Nagpapatawa ba itong si Sofia na ito?" nakangising sabi pa niya kagabi

“Sungit. Mahilig ka pala sa matamis?” “Bakit mo nasabi?” “Wala. ‘Yun lang ang napansin ko sa tuwing kakain tayo ng sabay.” “Oo. Mahilig ako.” Akala ko wala siyang pakialam sa paligid niya. Pero napapansin niya pala ang mga simpleng bagay tulad nito. “How about you?” Umiling siya. “Ikaw? Bakit ka mahilig sa matamis?” “May rason ba dapat? Well, it just gives me energy. My mood lightens after eating sweets.”

naluluhang napabagsak na lamang ang kanynag balikat nang makitang nakakalat ang mga tupperware at pagkain sa sahig at kinakain na ng mga pusa. "Putang ina naman oh! Shooo, shooo!" irritableng bugaw ni Bobby sa mga pusang naroon. Nakadama na lang siya ng awa nang makita kung paano nito sipain palabas ang mga naturang hayop. "Bhe tama na! Hayaan mo na, kawawa naman iyong mga pusa," awat niya na lang dito.

Nasa mamalim s'yang pag-iisip ng biglang bumukas ang pintoan ng bodega at pumasok ang babaeng laman ng kan'yang isip. Napatayo s'ya sa gulat kung paano ito nakapasok sa teritoryo n'ya ng ganon kadali at hindi nahuhuli ng kan'yang mga taohan. Tumakbo naman agad ito palapit sa kan'ya at tumalon na agad n'ya namang sinalo. "Fvck sweetheart you shock me!" mariing mura n'ya habang sapo ang puwetan nito para suportahan ito na hindi mahulog. Nakapulupot ang mga binti nito sa kan'yang bewang.

Dahil ba iyon sa kaba ng muntikan na akong malunod o dahil namamahay pa din ako? Hindi ko masabi kung alin sa dalawang iyon ang dahilan o may iba pang kahulugan. Simula kasi kagabi, hindi na makatkat sa isipan ko ang mukha ng binata. Ang mala-Papa P Pascual niyang masculine figure ay parang tintang nag-iwan ng mantsa sa isipan ko. Kahit anong pilit kong alisin siya sa isipan ko ay para siyang sardinas na pilit ipinagsiksikan sa isipan ko. Ang six-pack abs niya parin ang nakikita ko kahit nakapikit na ako.