Bakit Mabaho Ang Pusod の小説・ストーリー

saad ko pa Hindi na siya kumibo pa kaya naman humiga na ako sa tabi niya dahil alam kong nakatulog na siya ulit, pero hindi… dahil nagulat na lang ako ng bigla siyang pumatong sakin at sunggaban ako ng halik. Hindi na ako makatanggi pa sa mapusok na halik ni Mav, ang bango ng bibig at alak sa hininga niya ay parang dahilan kaya ako biglang nakaramdam ng pag iinit.

sabi nito, ang boses ay puno ng banta. Isang wave ng pagkahilo ang sumik sa kanya, at muntik na siyang sumuka, ang mapait na lasa ng suka ay sumabog sa kanyang lalamunan. Hinanap niyang mabuti ang paligiran, at nakita niya ang pinto ng banyo. Yun lang ang pagkakataon niya.

Ganoon pa man, nang marinig nito ang salitang binitiwan ko, walang pag-alinlangan na ibinaba nito ang binabasa nito at seryoso ako nitong tinitigan "Bakit, ayaw pa rin ba kumain ng babaeng iyun? Aba' ilang araw na ahh? Kung hindi sa dextrose na ikinabit sa katawan niya na palagi niya ding tinatangal, baka mamatay na ang babaeng iyan?" ma-awtoridad ang boses na sagot nito

“Subukan mong umalis.” Mababa niyang bulong. Napalunok ako. Bakit biglang ang hirap huminga? “Tinataasan mo ba ako ng boses?” Mahina kong tanong. Bahagya siyang yumuko. Halos magdikit ang mukha namin. “Hindi.” “Parang oo.” Ngumisi siya. “Hindi ka sanay na may kumokontra sa’yo.” “Hindi rin ikaw.”

Mabigat. Hindi ito ordinaryong tasa. Isa itong malaking bowl. Parang hindi na inumin ang nilalaman nito, parang pagkain na. “Assistant Ramos, your coffee has milk, lots and lots and lots of milk.” Sandaling katahimikan. Parang na-freeze ang hangin. Bago sumabog ang lahat sa reaksyon. “You! Are you sick?!” sigaw ni Assistant Ramos, namumula ang mukha sa hiya at galit.

giit ko "Inumin niyo po ngayun Mam! Pakiusap po!" seryosong sagot nito! Kahit na labag sa kalooban, wala na akong choice kundi ang isubo sa bibig ko ang tableta pagkatapos noon ininom ko ang isang baso ng tubig! Hindi ko pa nga mapigilan ang maluha pagkatapos kong gawin iyun! Shit lang talaga! Bakit ba napaka-segurista nila? Bakit feeling ko lahat ng kilos ko gusto nilang bantayan? Haysst! Nakakainis!

Paborito n'ya ang lahat ng nasa mesa kaya walang nakapagpigil sa kan'ya na kumain. Bahala na muna kung sino ang nagluto ng pagkain na ito. Ang mahalaga sa kan'ya ngayon ay ang kumain. Sarap na sarap s'ya at napapapikit pa habang ninanamnam ang sarap ng monggo at adobong baboy. Hanggang sa halos hindi na s'ya makagalaw dahil sa pagkabusog. Walang pakialam na napadighay s'ya ng malakas dahil sa kabusogan.

humihikbi siya habang nagsasalita "Bakit? may problema ba?" "Si Machete kasi..." "Ginamit nanaman ba niya yung mamahalin kong shampoo at sabon!?" "Hindi hindi hindi" "Sabihin mo na kasi saakin kung ano ba iyon" "Si Machete nawawala..." Si Machete? Saan naman pupunta yung gago na iyon? taragis naman talaga sabi ng wag aalis ng bahay eh haaaynako alam ko na mangyayari ito

It’s as if I’m in the middle of a puzzle mage in which every way has an obstacles. I think of this chance as an escape. Palakad na ‘ko patungong banyo nang biglang may humablot nang aking braso. “Saan ka pupunta?” maotoridad ang boses nito at bakas ang pinipigil nitong galit at pagkainis.

Pangahas na nilalang pero kahit namamaga at may sugat ang kabibe ko bakit ang sarap pa din? "Peanut, Fuck! Ano ang ginagawa mo! Umayos ka nga!'" hindi ko mapigilang bigkas. Halos mapunit na kasi ang bed sheet dahil sa mahigpit kong pagkakakapit. Isa pa, hindi ko na pinansin pa ang bastos na salita na lumabas sa bibig ko Nakakataranta naman kasi itong ginagawa ni Peanut. Walang pinipiling lugar ang pagiging hayok sa laman. Kaya pala playboy dahil mahilig sa kabibe.