Bakit Mabaho Ang Pusod Novels & Stories

May mahahaba itong mga pangil at nagbubuga ng nakalalasong usok at likido. Bakit ngayon pa? Ramdam ko ang pagdampi ng mahaba nitong dila sa aking mukha at patuloy pa rin ito sa pagsitsit. Hindi ako nagmulat ng mga mata dahil magiging bato ako kapag nagkataong matitigan ko ito sa mata. “A-ack!” daing ko nang mas lalong hinigpitan ng basilisk ang pagkakapulupot sa akin.

Muntik ko ng maibuga ang tubig na iniinom ko dahil sa tanong ni mommy. Bakit ba bigla-bigla na lamang s'yang nagtatanong nang mga ganitong bagay? Parehas talaga sila ni lola Maxima, okay sana kung ganoon lang kadali ang magbuntis! "Mom! Bakit ka ba nag-uusisa nang mga ganyang bagay? Tsk, baka mamaya ay marinig ka pa ni Sage riyan at kung ano pa ang isipin nang lalaking iyon!" Nakasimangot kong sabi at pagak itong natawa.

Kahit papaano ay medyo nabawasan ang bigat ng dibdib ko. “M-Masakit…” Sambit ko, pero hindi ko napigilan ang pagpiyok ng boses ko. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang masakit sa akin. Ang pusôn ko o ang puso ko na labis na nahihirapan dahil sa malaking problema na kinakaharap ko.”

pabebe ba? "Ikaw uubos niyan ha!!" singhal ko pa dito. Hindi parin ito umiimik, Ano bang nangyayari dito sa babae na'to. Ito na ba ang epekto sa kaniya dahil may nangyari na saming dalawa. Pinag masdan ko pa ito habang humihigop pa ako ng kape ko. Ito namang nanatili lang nakayuko habang kumakain.

Mainit. Mabagal sa simula, ngunit may lalim at pag-aangkin. Hindi marahas, pero puno ng tensyong matagal nang kinikimkim. Para kaming parehong nauuhaw, parehong gutom—hindi sa pagkain, kundi sa presensya ng isa’t isa.

“Bobo!” Mukhang marami pa siyang gustong sabihin. Ngunit hindi pa lubos ang paggaling niya. Kaya iyon lang ang lumabas sa kanyang bibig. Subalit sapat na ang marahas na pagtaas-baba ng kanyang dibdib upang ipakita ang kanyang galit. Sa sandaling iyon, may narinig kaming palakpakan. Isang pamilyar na boses ng babae ang sumingit.

Kumbaga ay mas malaki pa ang ari nito sa kanyang pulsuhan. Para nga din iyong malaking mushroom sa paningin niya. At ang katawan ng kahabaan ni Vladimir ay maugat ugat pa. Mayroong malaking ugat sa may likod ng kahabaab nito. At higit sa lahat ang dulo ng alaga ni Vladimir ay mayroong maliit na butas sa itoktok na ngayon ay mayroon tila mapusyaw na likido at may pagkamalapot iyon.

Kaya naman talagang todo-kayod sila. Subalit habang ngumunguya ako ng biskwit, unti-unti... Isa-isa kaming nakaramdam ng kakaibang antok. Iyong antok na hindi mo maipaliwanag kung bakit napakabilis dumating. Parang may pumipigil sa hininga ko at bigla na lang bumigat ang talukap ng aking mga mata na parang may nakapatong na tig-isang sako ng semento. Pilit kong idinilat ang mga mata ko pero ayaw talaga! At sa huling balintataw ng aking alaala bago ako tuluyang mawalan ng malay, parang narinig ko pa ang boses ni Tita Mandy na walang katuturang sinabihan kaming, “BOBA.” ‘Aba, sino ang boba? Ako?’ Iyon na lang ang huli kong naisip bago nagdilim ang buong paligid.

Napahawak ako sa noo ko. “Parang aso’t pusa tayo.” Ngumisi siya. “Depende. Ikaw yung pusa.” “Bakit ako pusa?” “Kasi mataray.” Nanlaki mata ko. “At ikaw aso?” “Obviously.” “Why?” “Kasi hinahabol kita.” Natigilan ako. Literal. Hindi ako agad nakasagot. At nakita niya ‘yon. Ngumisi ito lalo.