Batang 90's Game นิยาย & เรื่องราว

Isang araw, nang ako’y bata pa, lagi kaming naglalaro ng tagu-taguan sa bakuran ng aking lola. Ang kasiyahan na dulot nito, kasama ng mga kaibigan, ay walang kapantay! Ang simpleng konsepto ng pagtaguan at paghahanap ay tila isang masayang kasali sa mga bata. Isa sa mga dahilan kung bakit sikat ang tagu-taguan sa mga Pilipino ay dahil sa pagiging accessible nito. Kahit saan, basta’t may espasyo, puwede na itong laruin. Wala nang mas maganda pa kundi ang magpakatago sa likod ng mga puno, sa ilalim ng hapag, o sa likod ng sasakyan habang hinihintay ang kamag-aral na hanapin ka. Ang matagal na paghihintay at ang saya kapag nahahanap ka!

Dagdag pa dito, ang laro ay nagtataguyod ng pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga bata. Sa bawat laro, natututo tayong makipag-usap at makipagsabwatan, pati na ang magtago at maghanap, na may kasamang ngiti at tawanan. Ang mga alaala ng tagu-taguan ay nagiging pundasyon ng mga pagkakaibigan, na nagpapalalim sa bawat samahan. Tanggapin na natin, ang mga simpleng laro tulad ng tagu-taguan ay bumubuo ng mga diwa ng pagkakaisa at kagalakan, lalong-lalo na sa mga henerasyon ng mga Pilipino.

Sa huli, ang tagu-taguan ay hindi lamang isang laro; ito ay isang simbolo ng ating pagkabata at ng mga diwa na isinilang sa ating mga simpleng araw. Ang sobrang saya at ligaya na hatid nito ay patunay na sa simpleng mga bagay, nakakahanap tayo ng mas malalim na kahulugan. Ang mga larong ito ay maaaring nawawala ngunit ang alaala at kasiyahan ay mananatili sa ating mga puso. Ang mga gabing punung-puno ng tawanan kapag kami’y naglalaro ay mananatiling di-makakalimutang bahagi ng aking kabataan.