Batang Filipino Novels & Stories

SLEEP Dinala ako ni Braden sa isang lugar kung saan maraming nakahilerang barbecue. Nakakagutom ang usok na galing sa pag-iihaw at isaw. Marami ring mga taong namimili ng makakain sa mga istante. The long tables were almost occupied by different customers, mapa-pinoy man o foreigner. "Nasa Larsian Fuente tayo, Adrielle. Tinawag itong Home of the Original Cebuano street food and The Philipine Barbecue Capital. Masasarap ang mga isaw rito," nakangiting pahayag niya sa akin.

Itinulak niya papalapit kay Devyn ang isang bowl ng adobo. “You should try this,” masigla niyang suhestiyon. “What is this?” “It's pork adobo. A very famous dish here in the Philippines,” pagmamalaki ni Betsy. Napagtanto niya rin na puwede rin pala siyang rumaket bilang isang tour guide. Kinuha ni Devyn ang tinidor at nagsimulang tumikim. Ilang segundo pa nitong nginuya at nilasap ang pagkain. Sa huli ay tumango ito at nag-angat ng tingin kay Betsy.

“I’m sorry, Vahlia. May sakit sa puso ang nakatatanda mong kapatid at masyado pang bata si Kahlia para ipakasal. Ikaw na lang ang maaaring—’’ “No, ayoko. Ano pa mang dahilan, ayoko. Nang dahil lang sa kagustuhan ni papa, I’ll let my freedom be snatched away from me? Heck, no!” ***** Sources: https://ph.asiatatler.com/life/rediscovering-bahay-na-bato-the-parts-of-a-stately-filipino-house-during-the-spanish-colonial-period

Ang Kalawang sa Baluti ng Bayani Ang paglipat mula sa pagiging mga tagapagligtas ng sansinukob tungo sa pagiging karaniwang mamamayan ay isang labanan na hindi nangangailangan ng kidlat o enerhiya, kundi ng isang uri ng lakas na mas mahirap hanapin: ang pagtitiis. Ang pamilya Brilliones, na minsan ay namuhay sa mga bulwagan ng kapangyarihan, ay natagpuan ang kanilang sarili sa isang maliit na apartment na may amoy ng lumang kahoy at nilulutong pagkain mula sa mga kapitbahay. Ang ingay ng digmaan ay napalitan ng alingawngaw ng mga nag-aaway na mag-asawa sa kabilang dingding at ng mga batang naglalaro sa kalye.

“Hindi, hindi na siya magagalit sa iyo. Kinausap ko na siya, remember? So ano, susunod ka nga? Then pwede tayong dumiretso kay Lola after. Para makilala na rin niya sina Daddy at Tita.” “Babe, you don’t know how big Batangas is. Hindi mo pa nga alam kung saan exact sa Batangas ang punta ninyo. Baka mamaya niyan ay sa Laiya side pala kayo. Ang layo ng iikutan natin noon.” “At least ay Batangas pa rin. Iisang province pa rin iyon.” Hindi naman patatalong sagot ko sa kanya. “Sige na, panalo ka na. Kailan ba ako nanalo sa iyo?” Tila sumusukong sagot niya.

Mom's nephew, bali lima silang mag kakapatid at panganay si Mom sa kanilang lahat followed by Tito Carlo, ang dady ni Sha and Tita Ashley, Marla, Camilla. Bali lima silang magkakapatid at nag iisang anak na lalaki si tito Carlo. Ang iba naming kamag anak ay nasa kanya kanyang probinsya? I don't know kung nasan sila pero si tita Ashley nasa Sweden sya kasama ang dalawang anak nya. Babae at lalaki. Magkaiba ang mga ama. Ang panganay nya ay babae. Isang Chavacano o Chabacano ang kanyang ama. Matatagpuan sa lungsod ng Zambonga at Basila sa timog ng isla ng Mindanao. May halong kastila ang kanilang pananalita dahil sila ang mas naapektuhan sa pananakop ng mga Amerikano ngunit hindi natin masasab

Charot ulit! "Anong pangalan mo?" Tanong ko sa bata at nginitian din siya. Namiss ko tuloy si Kathy. "Benjie po." Magalang na sabi niya kaya tumango naman agad ako. "Sino ang kasama mo dito?"

*Bang* *Bang* *Bang* Narinig kong si Tristan ang nagpaputok ng baril na 'yon dahil wala na akong nararamdaman na putok ng baril na tumatama sa Van. I cried a lot for this day, I thought I was strong enough but this day is a freaking nightmare to me. This is my first time in the Philippines and I can't believe it will be a shooting day.

Abot tenga ang ngiti niya habang naghihintay sa paglapit ko. Nang tuluyan akong makalapit sakaniya ay agad siyang tumayo. “Hi, my baby.. Did you miss me?” aniya na malawak ang ngiti. Napatingin ako sa mga dala niyang paper bags. Tatlong malalaking paper bags iyon. “Ano yang mga dala mo?” nakahalukipkip kong turan. “Sorry baby, I only visited you now because I went to Bataan. What I'm bringing are specialties from Bataan. All of these are my pasalubong for you. Give some to your inmates too.”

Aba't! "Malamang. Isang buwan lang naman ang tanda ng baby mo sa baby ko. Papasukin mo na nga ako naiinitan na ako sa labas ng bahay mo. Hindi ka ata Filipino because Filipinos are hospitable." "Sorry, dzai, nabibilang ako sa 1% na hindi hospitable sa isang kagaya mong walanghiya." Masama ko siyang tinitigan at ganun rin siya sa akin.