Novel & Cerita Batang Filipino

“Brand image. Now drive.” Pagdating sa Barangay Mabuhay (ironic name, kung tutuusin), hindi alam ni Cesar kung paano maglalakad sa kalsadang may naglalarong bata, nagtitinda ng fishball, at may karaoke sa kapitbahay. Hindi naman ito ganito noong pumunta siya ng isang araw. Hindi niya lang siguro napansin dahil gabi iyon. “Is this… still the Philippines?” bulong niya.

I only see your grandparents? "Bumonim-i pillipin-e gyesigeodeun-yo," aniko nilaro ko ang maliliit na bato. (Because my parents are in the Philippines.) "Pillipin-eneun eodi issnayo? Dangsin-eun yeogi issneunde, wae geogi gaseo geudeulgwa hamkke issji anhnayo?" sambit niya tabihan niya ako at humarap pa siya sa akin.

Kinukuhaan narin nito ang mga nagdaratingang bisita. Nakaabang narin si Brent para batiin ang mga bisita. Lutang na lutang ang kakisigan ni Brent sa suot niyang barong, hindi ito basta barong dahil gawa ito ng isa sa kilalang gumagawa ng barong sa buong Pilipinas. kaya naman ang ilan sa mga babaing bisita na may sinasabi din sa industriya ay panay ang pacute dito at panay ang dikit. Kasama niya ang kaibigang si Alex na di rin papahuli sa kakisigan at kagwapuhan sa kanyang kaibigan.

Search niyo lang po yan o Ang aking Piname na BATINO . MARAMING SALAMAT PO!

BATA? tinawag akong bata? Really? 18 years old na ako. Tumakbo ako ng mabilis, kahit na hinihingal na ako. Tumingin ako sa paligid nag babakasali akong meron akong tataguan. Tumingin ako sa likuran ko at nakita ko ang lalaking papunta sa akin. Nanlaki kaagad ang mata ko, pinag tinginan na ako ng mga tao. Kaagad akong tumakbo palau doon at hiniling na sana makita ko ang kapatid.

pero ng makitang itinuro ko Yung lalaking nakakunot noo ay. "Hindi po!" Umiling iling pa Yung bata.. "What the fvck did you just answer little man!" Siniko ko Yung lalaki... "Hindi naman talaga kayo gwapo...mas gwapo pa ako SAYO ehh.." Matapang na sagot ng bata.. "What!?" "Wag ka ngang mag english dyan-....nasa pilipinas ka kuya wala ka sa ibang bansa kaya dapat hindi ka nag sasalita ng ibang lengguwahe"

pag-punto niya sa kaibigan. “Hala ka! Ako ba naman ipahiya sa sarili ko, e” tonong batangueno niyang bigkas. Palibhasa ay tunay na nagmula sa Batangas ang lahi nila. Nakarating lang sila ng Tagaytay dahil sa may lupa rito ang tatay nila, na ibinenta rin nang magkasakit ito at mamatay. Ngunit nabawi rin nila ito sa pamamagitan ni Mariya at pinatayuan ng negosyo at bahay nila. “Para naman matauhan,” panggagaya niya ng tono nito.

Medyo traffic kaya't bahagyang natagalan. Nang makababa ako ng bus ay nagtanong-tanong ako sa mga tao kung paano akong makakarating sa Verde Island. Bahagya pa akong nagukat sa tono ng kanilang pananalita. May kakaibang tono ang mga Batangueño. They also speak tagalog but the accent is differ from how we speak in Manila. Madali ko lang na nakuha iyon. Napaka-approachable and generous ng mga tao do'n.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.