Baunan Ng Pagkain นิยาย & เรื่องราว

Tahimik kaming nagsimula sa pagkain. Paminsan minsan ay hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kinauupuan ng binata dahil sa madalas na paghinto nito sa pagkain , indikasyon na may malalim nga itong iniisip. " Kanina kapa napapatulala ja'n, may binabalak kabang gawin? " sarkastikong tanong ko na nagpakuha sa atensyon nilang pareho.

"Pero alam mo, minsan, ang takot din ang nagpapalakas sa atin. Ang mahalaga, unti-unti mong sinusubukang magtiwala ulit. Hindi madali, pero alam kong kaya mo." Bago pa man makasagot si Alona, dumating na ang kanilang pagkain. Agad na tumakbo ang kambal papunta sa mesa, masiglang inagaw ang fries at nuggets na para bang ito ang pinakamasarap na pagkain sa buong mundo.

pagtataka na tanung sa akin ni loyd "wala, ganyan talaga kayong mayayaman nu, bibili ng maraming pagkain o malaking pagkain, tapos, makakain lang ng kunti, busog na kayo, kaya im sure, hindi mo mauubos yan, sa laki ng burger na yan, tapos itatapon mo lang, wag mong itapon ha, ako kakain nyan mamaya , pag tinapon mo, bahala ka"sagot, at sabi ko kay loyd

“Ganyan ka ba talaga kumain? Para kang hindi pinapakain sa inyo ah” Nginuya niya muna ng mabuti ang kinakain bago nagsalita. “This is normal. May baby ako sa tiyan kaya malamang tatakaw talaga ako sa pagkain. And, ang sarap kaya nitong itlog. Subukan mo kaya. Ang sarap palang magluto ng yaya mo”.

Umaga, tanghali at hapon. " Kainin n'yo na muna ito, ha?" ani Angela habang inilalagay sa plato ang mga pagkain. Para naman talaga ito sa maglola. "Ihahanda ko lang at lulutuin ang para sa pananghalian natin, para bago tayo mamaya um- attend ng misa, tapos na ang pagkain." dagdag pa n'ya, at nilingon ang bata at ang lola na parehong naka upo at nakatingin sa kanya, habang nagsasalin ng biniling pagkain sa plato.

Nagtaka ako kung saan nanggaling ang pagkain namin. “Dumaan na ako sa restaurant kanina Babe. Noong tinatawagan kasi kita kanina at hindi ka sumasagot ay naisip ko na baka nga nakatulog ka. Kaya bumili na lang ako ng pagkain kung saka sakali na hindi ka nga nakapagluto. Stop worrying na.” Matamis na ngiti ang kasunod ng pagpapaliwanag niya sa akin kaya nayakap ko na lang siya.

"Ha?" Tumigil ito sa pagkain. Pinunasan nito ang bibig. "Don't think too much. Kumain ka na. Kanina ikaw itong gusto na pakainin ako tapos ngayon ay ikaw itong may iniisip habang kumakain. Mind your food. Finish it fast. Uuwi na tayo pagkatapos nating kumain." Saka ito tumayo. Padabog nitong tinapon ang pamunas sa upuan.

Kasabay nitong maririnig ang isang sasakyan sa labas habang sumisigaw ang isa sa kanila ng, “Haley, nandito na ang butler!” Nagbago ang mukha ni Haley dito habang nakakahinga naman ako nang maluwag sa aking dibdib. Sa wakas, may makapagpapatunay na rin sa tunay kong pagkatao. Nang tatawagin ko na ang butler na si John Kaminski, nakita kong lumapit ito kay Haley. Isang mataas na ngiti ang nagpakita sa mukha nito habang dali dali niyang ibinibigay ang isang set ng mga susi kay Haley. “Mrs. Baumer, napakaganda niyo po ngayong araw! Galing po kay Mr. Baumer ang mga susi na ito, sinabihan niya ako na ibigay ang mga ito sa inyo.”

Kabanata 154 May hawak na kawali si Jam habang sinasagot ang tawag gamit ang balikat at pisngi. Simula nang mabuntis siya, parang nagbago na rin ang appetite niya. Kakakain lang niya ng tanghalian. Pero gusto na naman niyang mag-snack. Kaya naisipan niyang gumawa ng makapal na omelet.

Baka kumain na ako ng bakal nito. Sana manlang ay may mabuting pusong magpatira sa akin o magbigay ng pagkain. Nasa kalagitnaan ako ng pagiisip nang makasingkot ako ng sobrang bango. Sobrang bango na parang hinahatak ako nito. "Pagkain."