Novel & Cerita Be Safe Meaning

"Sa rest house ko rito sa Tagaytay, happy na?" "Rest house, what? Safe ba tayo roon ha? Sinasabi ko na nga bang mas hindi ako ligtas sayo eh!" "So, saan ka ligtas kung ganon ha?" "Somewhere else basta wag lang sa rest house mo. Malay ba nating mas maraming reporters doon na nakaabang."

Agad naman siyang sinamaan ng tingin ni Serene. “At talagang nagagawa mo pang tumawa riyan. Hindi ka ba p’wedeng maging safe-aware sa paligid mo? Kung mananatili akong tahimik o wala ako rito, siguro ay hahayaan mo na lang sila na tulungan kang magpalit, ano?”

tanong ko sa kanila. “Para maging safe ka. Nang mamatay ang babaeng ‘yon ay hindi na tumigil sa panggugulo ang grupo nila. Kahit pa matagal na ‘yon ay nariyan pa rin sila para manggulo. Ginawa namin ang lahat para maging safe ka, ginawa namin ang lahat para lang makasama ka namin ng buhay.” “May pera ka, kaya kaya mo akong ipagtanggol.”

“You’re my wife now. Even if it’s temporary, it makes sense for you to stay with me. You’re safer that way.” Lumingon ako sa kanya, pinagmamasdan ang mukha niya. “Safe,” mahinahon kong inulit, hinayaang dumulas sa dila ko ang salita na parang lason. “Sa tingin mo, may kahit ano bang safe sa lahat ng ‘to?” He glanced at me, jaw tight. “It’s safer than you being alone.” I leaned back in my seat, crossing my arms. “Fine. I’ll move in.”

sagot ni Adrian, halatang punong-puno ng lambing at selos. Calestine tawa nang mahina, kinikiliti ng braso niya. “Ikaw talaga.” “Yup. Yours. Always.” Nakatabi sila sa sofa, magkahawak kamay, magkadikit ang mga paa sa sahig. Tahimik. Malayo sa ingay ng mundo, malayo sa inggit at chismis. “Babe,” bulong ni Adrian, “even when everyone talks, I’ll keep you safe. I’ll keep us safe.”

Be safe. Nakita ko ang biglaang pagsilay ng ngiti sa kanyang mga labi. "Of course, babi. I will be safe. I promise." Umusog ito palapit sa akin at hinaplos ang aking pisngi. "Salamat sa pag intindi, babi. Hindi mo alam kung gaano ako nabunutan ng tinik na hindi ko na kailangan pang maglihim sa 'yo. Thank you so much."

Ang kulay luntian n'yang mga mata ay nagsasabing huwag akong mag-alala dahil nand'yan na s'ya. May kung anong humalos sa aking puso habang nakatitig sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung ano iyon. Hindi ako sure kung gusto ko na ba talaga ang boss ko. Pero sa pagkakataong ito, alam kong safe ako. Safe ako kapag nand'yan s'ya. Safe ako kapag s'ya ang kasama ko. I can see assurance in his eyes that I am safe now, that no one can harm me.

“I don’t ever want to let you go, Thea. Not now, not ever.” Nagpatuloy sila sa paglalaro ng mga kamay at mga labi, small kisses, soft touches—pa-flirty, pa-intimate, pero hindi pushy. Bawat galaw, bawat hininga, bawat tingin ay may kasamang silent confession at promise. “You know,” bulong niya, tumitingin sa kanya, “I never thought… I’d feel this safe. With you.” “Safe?” Napahagikhik siya. “I don’t know if you realize, Thea, that ‘safe’ with me also comes with… risk.”

Umiling siya tsaka ngumiti. "He's not, mamayang gabi pa yun magiging busy dahil sa bar niya, I want Brighton to be safe always kaya siya ang gusto kong sumundo sa inyo para alam kong safe talaga. Hindi natin masasabi na kapag nagcommute kayo ni Bright ay safe ang sasakyan niyo." Sabi niya, hindi na naman na ito umimik at tumango na lang.

tanong ko, kalmado pero may laman ang boses ko, habang nakatingin kay Lea. Sandali siyang ngumiti, parang matagal na niyang hinihintay ang tanong na iyon. Hindi siya nagmamadali sumagot, parang sinisigurado niyang malinaw sa akin ang lahat. “Sa safe place,” sagot niya, steady ang tono. “Kung saan walang makakakita sayo. Walang makakaalam na buhay ka.” Napatingin ako sa salamin ng sasakyan, nakita ko ang sarili ko, magulo ang buhok, pero buo ang isip.