Be Safe Meaning Novels & Stories

tanong ni Deya habang hawak ang isang stuffed toy na halos hindi na niya iniiwan kahit saan. Tumango ako agad, pinilit ngumiti kahit mabigat ang dibdib ko. “Of course, baby,” sagot ko, “bring whatever makes you feel safe.” At sa simpleng salitang iyon ako mismo ang tinamaan. Safe. Ano nga ba ang ibig sabihin nun ngayon?

CHAPTER 158 – “You Became My Definition of Safe” “The dangerous thing wasn’t trusting him.” “I needed him to feel safe inside my own mind.” Hindi ko agad naintindihan kung kailan nagsimulang magbago ang kahulugan ng salitang safe. Dati, ang pagiging safe ay simpleng konsepto lang. Locked doors. Armed guards. Escape routes. Backup plans. Power. Control. Survival.

"Tunay ngang ang lugar na ito… ang pinakaligtas at hindi ligtas na lugar." Tahimik ang lahat, bago tumango si Kevin na para bang may naisip na kalkulasyon. "Safe tayo, boss. Dahil hindi sila kikilos hangga't wala tayong ginagawa. Pero magiging hindi safe kapag bigla tayong lumipat ng matutuluyan. Ang mismong paglipat ang magbibigay ng senyales."

Kundi dahil sigurado siya. Matagal na niyang pinaghandaan ang gabing ito. Ang bawat hakbang. Ang bawat desisyon ni Lea na akala nito ay kanya. Ang bawat pagkakataong hinayaan niyang mapagod ito, masaktan, at maniwalang mag-isa. “Sleep,” bulong niya, ang boses ay parang utos na hindi kailanman tinututulan. “You’re safe now.” Pero ang kahulugan ng safe—iyon ang hindi alam ni Lea.

sagot niya sabay tingin sakin na may halong biro—but with meaning. Napakunot noo ako. “Hoy, ano ba yang sinasabi mo?” Nag-panic smile ako. “Safe day ko, okay? Malabo. At mas okay nga ‘yon, diba? We can act like nothing happened. Wala kang responsibility sakin. Kain na tayo.”

Bukas pa daw sila makakauwi dahil may ginagawa pa ang mommy ni Blue doon. “Are you sure this place is safe?” Napatingin ako kay Blue nang magtanong ito. “Hindi ko alam,” saad ko naman. “And wife, are you sure this place was right? This place isn't safe for us,” anya. “Natatakot ka ba?” I ask. “I'm not scared, I'm just worried sa kanila. Baka kapag nasuntok ko sila, makatulog agad sila,” yabang niyang saad kaya natawa ako.

Bahagya niyang nayakap ang sarili. Feeling safe at secured naman siya kahit siya lang ang tao sa paligid. Hindi niya maiwasang pagmasadan mula sa kinanaroonan ang katabing bahay ng bahay niya. saglit siyang napatigil siya sa paglalakad para tingnang mabuti iyon.

“Oo. Baka ma-stress yung baby.” Napabuga ako ng hangin sabay tawa. “So ibig sabihin, bawal na akong masaya?” “Hindi ‘yon. Gusto ko lang na… safe ka. Ligtas ang baby. Kaya ko naman lahat, Amara. Magpahinga ka lang. Ako na ang bahala.”

tanong niya. “Until comfortable na ulit siya. Maybe weeks, depende pa rin sa progress. Pero sa ngayon, ang importante ay maramdaman niyang safe siya—sa bahay, at lalo na sa inyo o sa mga taong nakakasalamuha niya.” “Sige po, doc. Naintindihan ko po.” Tumayo na si Yael at iniabot ang kaniyang kamay sa kaniyang anak.

Nadadalaw ko naman sila sa tuwing uuwi ako ng Cebu at sobrang lalaki na nila at ang babait. Baste keeps them safe and sound by bringing them to a safe haven for them. Siguro kung hindi sa kanya, hindi na namin alam kung anong kahihinatnan ng dalawa sa mundong magulo at walang awa sa mga katulad niya. “Ano bang pinag-awayan niyo?” Seryosong tanong ni Baste, habang busy na ngayon sa harap ng kanyang macbook at nagtitipa ng kung ano.