Being Ignored Quotes Novels & Stories

Pero mataman pa rin ang tingin sa akin. I shook my head. Peke akong tumawa. "Hindi talaga, Senyor. Sobrang abala ko lang sa mga bagay-bagay kaya hindi kita masyadong pinapansin." He only sneered in response. He took a step forward. Halos mag dikit na ang aming katawan kung hahakbang pa siya. "Well, I hope this is your only reason. I hate being ignored when I want attention." Kumunot ang noo ko.

Napatayo ako noong seryoso niya akong tinitigan sa mga mata habang papalapit siya sa kinaroroonan ko na walang alinlangan, mabigat ang bawat hakbang. “Why are you ignoring me?” agarang tanong niya sa mababang tono. Hindi ko napigilan na mapalunok ng laway. Ramdam ko ang init ng tingin niya na parang tumatagos sa kaluluwa ko. “I am not ignoring you, Mr. CEO,” mabilis kong tanggi, pero ang totoo ay talagang iniiwasan ko siya mula kanina, matapos niyang akong i-corner sa washroom.

sagot ko, grateful. “You’re welcome, minsan lang naman.” Another vibration. Mabilis kong kinuha ang phone. Napapikit ako for a second. Sht, Zach Matthew Vaughn, pwede ba?* Dahan-dahan kong binuksan ulit ang message niya sa ilalim ng mesa… Unknown Number: Ignore me again and I’ll come there myself. Dmn it! Wala na akong peace sa lalaking ’to. Hindi ko siya maintindihan!*

Lalo lang itong nabuhay dahil nakita ang pagpasok ko. I ignored to all of it at dire-diretso ang hakbang patungong opisina. My team greeted me warmly. Umaga palang pero abala na kami. Mineeting ko sila about the reports na naiwan ko week ago. Marami din akong hahabuling trabaho dahil sa halos ilang araw kong absent. All of them are mum about the issue. My team didn't even mention a bit of it at kontento na ako 'roon. Mas gusto kong mag-focus sa trabaho maghapon kaysa pagtuonan ang walang kwentang bagay na 'yun.

Nakita din kaya niya kung ano yung nangyari? Pinili kong wag na munang mag-isip ng kung ano-ano at pinansin nalang ang kalagayan ni Elise. "Elise... okay ka lang??" Zenice asked while cupping her face. Wala kaming narinig mula sakanya. Nakatingin lang siya sa kawalan. Na parang walang naririnig o nakikita. "Elise!" tawag ulit ni Zenice sa pangalan nito habang nakahawak sa magkabilang balikat niya.

anas ko nang mapagsino ito. “Girl, ikaw nga. Kumusta na? Ang tagal nating hindi naguusap, akala ko kinalimutan mo na ako, hindi kasi kita makontak ng isang taon. Kaya inisip ko na huwag ka na lang kontakin after that, feeling ko kasi you ignored me. Anyari ba? Hindi rin kasi nagsasabi sina Maurice dahil ayaw nilang sa kanila manggaling.” “It’s a long story, pero hindi kita inignore ano. Tsaka, nowadays hindi rin ako active sa socmed, busy sa work at sa paghahanda ng wedding.”

AIDAs "You're not gonna talk? You will keep ignoring me?" he nagged while driving. I looked to the window, to my side and just ignored his remarks. I, then, put my arms across my chest. At dahil hindi ko siya pinapansin the whole ride namin ay nanahimik na siya. Alam niya kasi na kahit anong gawin, or sabihin niya ay hindi ko siya sasagutin.

“O ano? Itutuloy mo pa ba? Baka nga magulo pa ang buhay—“ “Ignore it.” Putol ni Fred sa sinasabi ni Paul. He’s right. I will ignore it. We have been ignoring these messages from unknown numbers and social media accounts. Nagsimula ito noong mailabas ang tungkol sa huling habilin na iniwan para sa akin. Tumigil lang kung sino ang taong ito noong nakaraang taon kaya nagtataka ako kung bakit nag-message na naman.

Pina-ilaw ko ito at nakitang may isang mensahe na dumating. Nagdalawang-isip pa kong buksan ito. Pero sa bandang huli ay binasa ko na rin. Lance: Hey. Just wondering. Why do you keep on ignoring me this past few days? Have I done something wrong? Pagkabasa ko ng mensahe niya ay pinatay ko ng muli ang ilaw ng phone ko at ibinalik ito sa pinaglalagyan kanina. Halos isang linggo na rin akong hindi nagre-reply sa mga text at chat niya. Hindi ko na rin kasi alam kung ano ang sasabihin ko.

Ngunit nang lingunin ko siya ay nakatingin lang siya sa jga estante na parang walang naririnig. He kept ignoring the call. This time, napakunot na ang noo ko. “Jacob…” sabi ko. “Hm?” “Your phone." Bulalas ko. “It can wait.” Tumunog ulit iyon. “Someone seems persistent.” He sighed quietly, clearly annoyed now. “It’s nothing important. It can wait," pagpupumilit niya ng desisyon niya. Napabuntong-hininga ako at humarap sa kanya.