Ignoring Someone Quotes Novels & Stories

Mas importante Kasi Ang pagkakaibigan namin. At mahal ko Ang kaibigan ko. At ayaw Kong Masira Ang pagkakaibigan namin dahil lang sa lalaki. Kaya pinatawad ko Ang kaibigan ko. Besh... sorry na... ayaw ko Lang masaktan ka. Okey lang iyon.... dahil mas importante Ang pagkakaibigan natin Kaysa sa sinong lalaki. Oo... masakit for the second time na iniigore ka Ng crush mo.

I replied. "Kung makita mo man siyang lalapit sayo edi sana ikaw na yung umiwas," Iling niya. "Try telling that to yourself, Lev," I started. "Hindi sana ako lalapitan ng lalaki kung kinausap mo ako." "Are you telling me to stop talking to my friend?" He asked. Napailing ako. "I thought you were raised different." "What?" "I felt unimportant, Lev," I paused. "Ilang minuto din akong nakaupo, hinihintay kayong matapos magkuwentohan. And now you're telling me to ignore someone just because he's giving me the attention that I needed?"

Ang dami ko ng basher gusto pa niya dumagdag. Ang dami ko ng haters at bashing na natatanggap. Mabuti na lang hindi ako nagbabasa ng mga sinasabi sa akin sa social media kaya hindi apektado ang daily life ko. Maliban na lang sa mga chismosang employees ni Nick na palagi akong pinag-uusapan. Ignoring is the best reponse, at iyon ang ginagawa ko. At saka ang swerte naman nila para bigyan ko sila ng oras ko. Ang pa-pangit nila hindi nila deserve mapansin ko.

Ang mga tao talaga, hindi nabubuhay ng walang naibababang ibang tao, tapos kapag sa kanila nangyari ay akala mong santo na itatanong sa Diyos kung bakit sa kanila pa nangyayari ang mga ganoong bagay. People's mindset and the toxicity, nakakasuka at nakakahiya. Nakakahiyang minsan ko na silang nakasalimuha at nasa iisang probinsiya naninirahan. I was ashamed that I am surrounded with people like them. Kung hindi sila nahihiya ay ako na ang gagawa noon para sa kanila. "Hey, leech." A woman's voice called. Kahit alam kong sa akin patungkol iyon ay pilit kong hindi iyon pinansin. The second weapon towards your enemy is ignoring, that's what I know.

At habang tumatagal yung katahimikan niya. mas lalo akong kinakabahan. Hindi ko alam kung galit ba siya o ano. Mas nakakatakot pa minsan kapag hindi siya nagsasalita. Mahigpit kong niyakap yung portfolio ko habang pilit umiiwas ng tingin sa kanya. “Kaya mo pala akong i-ignore,” bigla niyang sabi nang mababa ang boses. Napakurap ako.

Muling aniya pero hindi siya nito pinakinggan Napahilot siya sa sentido bago ito sundan at pigilan sa pamamagitan ng pag-hawak sa braso nito “I told you to stop, are you ignoring me?” Huminto naman ito sa paglalakad pero hindi siya nito nilingon. Nanatili itong tahimik. “Ignoring me, right now. Seriously? What's wrong with you?” Iritado niyang asik pero nanatili itong tahimik “Look at me and stop avoiding me!” Hindi niya na napigilan pang hindi sumigaw dahil sa inis

Pahina 1 Throwback Please all, and you will please none. A quote that mark inside my mind. I always do my best to be one of them. I always give to those who have nothing. I give even though I don't have anything left for myself. Just to gain friends. But anything that I did is nothing for them. And I am aware that they were just using me for their convenienced.

Tsk, ignore them. I was looking at my reflection when a lady comes in. Usually, ignore lang ako. Hindi ko alam pero agad niyang nakuha ang atensyon ko. Her presence is strong that I cannot just ignore her. Kahit naka-facemask siya, kita pa rin na maganda siya.

“Kaya huwag mo na silang patulan dahil gano’n din ang ginagawa ko.” S’yempre nasasaktan din ako sa mga salitang ibinabato sa akin. Pero para kumalma si Arc, kailangan kong magpanggap na hindi. Kasi kung nakikita niyang naaapektuhan ako, gagawa at gagawa siya ng paraan para gumanti. He sighed. “I can’t promise that. Are you expecting me to just listen while they're insulting you?” “You don’t have to listen, Arc. You have to ignore them. Dahil alam nilang naaapektuhan ka kapag ako ang usapan kaya gagamitin nila iyon bilang kahinaan mo.”

May mga bulungan, may mga ngiti, may mga tingin na parang may sinasabi: “Bakit siya?” Hindi ko sila pinansin, pero nang maramdaman kong bahagyang tumigil si Luther sa tabi ko, napatingin ako. “Ignore them,” mahinang sabi niya. “They talk too much.” “I’m used to it,” sagot ko. “Don’t be,” aniya, malamig ang tono. “I don’t like people talking about what’s mine.” Napatigil ako. “Sir?”