Novel & Cerita Believe In Quotes

“My trust in you has already been expired.” ~C.J.

"Miss na miss na kita ate, hindi ko alam kong anong mangyayri sakin p-pero pinapangako ko, gagawin ko lahat para matupad ang pina pangarap natin. Magagwa ko iyon kahit wala ka, kaya ko." Hinding hindi ako hihinto hanggat hindi ko naabot ang mga pangarap ko, kahit mahirap ay hindi ako bibitaw. I believe in myself that i can do it without anyone's help, masisigurado kong dadating ang panahon na mag papasalamat ako sa sarili ko dahil hindi ako bumiyaw. At ma rerealize ko na it was the best decision I've ever made kahit walang kasiguradohan. Dahil no matter how many people strongly believe in you, kong wala kang tiwala sa sarili mo, it's all pointless. I'm still chasing my dreams, giving up is n

Nakakatuwang isipin na ganito siya ka-pinagkakatiwalaan ng kaibigan. “As long as ikaw ang nagsabi, I’ll believe it. At dahil ikaw ang nagbigay sa akin ng opportunity na ‘to, I promise, I won’t let you down,” sagot ni Jillian, buo ang loob at puno ng kumpiyansa.

“But don’t rush. The moment you start thinking you’re invincible is the moment you lose.” Ngumiti siya, pero alam kong pagod na pagod na siya. Kahit ako, pagod na rin sa lahat ng nararamdaman ko. Sa takot, sa pangamba, sa pagdududa. Pero hindi ito panahon para huminto. “Thank you for believing in me,” sabi niya bago kami pumasok sa bahay. Wala akong naisagot kundi isang ngiti. Pero sa likod ng ngiting iyon, naroon ang pangako ko sa sarili ko: gagawin ko ang lahat para hindi siya mawala sa akin.

"But they didn't. Kung hindi mo pa nalaman, hindi nila ako tatawagan. Then, after weeks, ko na natanggap ang tawag nila, eh kailangan ko ng trabaho. Do you expect me to leave my current job just to be there? No, ni hindi ko nga ring sigurado kung tatawagan ba talaga nila ako nung sinabi nilang tatawagan nila ako. Do you get me?" Ilang segundo niya akong pinagmasdan, bago siya nagsalita. "Yeah, I definitely get how your brain works now." Napatitig ako nang maigi sa kaniyang nangungusap na mga mata. "Jothea, if ever I say something in the future, I want you to believe in me. It takes a lot of me to promise one thing, so if I do, trust me that I will do everything to make it happen. Okay? Under

Tinitiyak ko pa naman na punong-puno iyon ng katas at napakatamis pa. “You know what, Niah, I easily understand your insight about this thing.” Ngumiti ito. “In fact, pare-pareho lamang tayong empleyado rito, saka alam ko rin na nagtatrabaho ka nang masigasig upang iahon ang iyong pamilya sa kahirapan kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo.” Dinampot niya mula sa kaniyang bag ang isang maliit na hugis parisukat na naglalaman nang makapangyarihan na salita ng Diyos. “'Donʼt be afraid, just believe', says in Mark 5:36.” Ibinigay niya ito sa akin. Manghang-mangha ako sa disensyo rito at itoʼy gawa lamang sa isang tabla.

I just stayed in my seat, not even paying attention to the woman who came to my home. "Be careful what you say, Serana. You don't know anything" Quinoa's voice was emphatic and scary, even I looked at him, because of that. His excessive restraint is obvious. This is one of the things Quinoa and I talked about, that you shouldn't immediately believe what other people say. We have to believe in what we see, and feel in our hearts, and not in stories that are made up to pretend to be high in the eyes of other beings.

“Totoo lahat ng iyon! Ikaw lang itong ayaw maniwala kahit nasa harap mo na ang lahat ng ebidensya!” Natahimik kaming lahat. Siguro ay hindi niya na alam ang susunod na sasabihin habang kami naman ay quotang quota na sa mga kaartehan niya. Walang kumibo hanggang sa ako na mismo ang bumasag sa katahimikan.

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

“Hindi ko alam kung paano haharapin ang lahat, pero pipilitin kong maging matatag para sa’yo.” Sa kabilang banda, nanatiling tahimik si Drake sa veranda, ang basong serbesa sa kanyang kamay ay hindi niya nagalaw mula nang ito’y iabot ni Andrew. Ang mga salita ng kanyang kapatid ay tumatak sa kanyang isipan. “Kailangan mo lang magtiwala.” Ngunit paano siya magtitiwala kung hindi niya alam kung saan siya nakatayo? Kung ang kanyang mundo ay tila isang kahon ng mga tanong na walang sagot?