Brilyante Ng Hangin Novels & Stories

Sobrang lawak at hindi maabot ng paningin ko ang hangganan ng lupain nila. Ang ulap na nagkukulay dagat, ang luntiang tanawin, ang mataas na sikat ng araw ay nagbibigay sa akin ng kapayaan. It's like a breath of fresh air. A new and refreshing environment for me. Malayong malayo sa buhay na aking kinagisnan, ang buhay na puno ng karahasan at ang buhay na gusto kong takasan.

Antayin raw muna naming magtago si haring araw. Dahil siya ang may sasakyan ay wala akong nagawa. Sumapit ang oras nang paglubog ng araw. Tuluyang dumilim ang paligid at nabalot nang itim ang kalangitan. Mas lumamig din ang samyo ng hangin sa paligid namin. Tunay ngang maganda ang panonood nang sunset. Isang bagay na hindi ko pa nagagawa sa buhay ko... Ngayon pa lamang.

Hindi man ganito ang eksaktong nangyari, the fact na nasa mataas silang lugar ay dahilan na iyon upang muli niyang maalala ang binata. Muli siyang humugot ng malalim na paghinga nang kasunod niyon ay may mga lanterns ang pumaimbabaw sa madilim na kalangitan, na siyang nagbigay liwanag sa paligid. At ang pag-ilanlang ng pamilyar na awitin. You're my sunshine after the rain You're the cure against my fear and my pain Hindi siya nakaimik o nakakilos man lang. Kasabay ng pag-alala sa awiting iyon ay ang pamamalisbis ng kaniyang mga luha.

Nag aagaw na ang liwanag at dilim, nagkukulay kahel na ang kalangitan dahil sa papalubog na araw. The view was breathtaking. Four months ago, he had stood in the exact same spot as Selina, imagining what she saw. He thought he'd never get to experience it again, thought he'd never get a second chance with her. "Ang ganda dito! Ito talaga ang pinakafavorite kong spot, nakikita ko ang buong city, ang magandang kalangitan, ang papalubog na araw. It's so beautiful! It's so peaceful." bulalas ni Selina habang inililibot ang tingin.

Tahimik ang paligid, may natural na hangin na tila sumasabay sa bawat dasal ng mga naroon. "Dito na, anak. Ang ganda ng hangin dito. Parang bendisyunado," bulong ni Nanay Letisha, habang hawak ang braso ni Abby. "It's perfect...” sambit naman ni Kairi, pinagmamasdan ang altar na may natural na liwanag ng araw.

Ang hangin ay puno ng matamis na halimuyak ng mga sunflower, isang masarap na amoy na humahalo sa banayad na simoy ng hangin, na lumilikha ng isang nakalalasing na simponya para sa mga pandama. Ang mga sunflower ay nakatayong matayog at mapagmataas, ang kanilang matingkad na dilaw na talulot ay umaabot sa langit na parang nababanaag sa sikat ng araw. Ang kanilang nakakabighaning kagandahan ay lumilikha ng isang kaakit-akit na tanawin, na nagbibigay ng ginintuang liwanag sa nakapalibot na mga patlang. Ang bawat sunflower, na may masalimuot na mga detalye at natatanging personalidad, ay tila nagpapalabas ng kagalakan at kasiglahan.

"Thank you, by the way magbabakasyon kalang ba rito o dahil sa Business things?" "Both." Huminto kami banda sa may tabi ng dagat at pareho namin pinagmamasdan ang bilog at maliwanag na buwan, mas nakakadagdag ng ganda ng gabi ang mga bituin na nagniningning na sumasabay sa buwan, tunog ng alon sa dalampasigan at medyong malakas na hangin ay napakasarap sa pakiramdam. Damn this is a Desire Island is, parang gusto ko nang tumira dito.

sabi niya, ang kanyang mga salita ay nagpapadala ng init sa aking dibdib. Habang nagpapatuloy kami sa aming paglalakbay, ang langit ay nagsisimulang mamula sa mga kulay ng pink at orange habang ang araw ay nagsisimulang lumubog sa ilalim ng abot-tanaw. Ang skyline ay pininturahan ng malambot, ginintuang glow, na nagbibigay ng romantikong ambiance sa lungsod. "I can't believe how beautiful it is," bulong ko, napako ang tingin ko sa nakakatuwang tanawin sa harapan namin.

OBSERVATION DECK. Bumungad ang malawak na tanawin—ang kabuuan ng bulkan taal, ang ginintuang liwanag ng dapithapon. Unti-unting lumulubog ang pulang araw, pinapainit ang malamig na hangin at pinapakinang ang mga ngiting napapasilay. “Wow… ang ganda ng sunset,” manghang-mangha si Wendy habang sunod-sunod ang kuha ng camera.

Ang malamig na simoy ng hangin ay lalong nagbigay ng kakaibang pakiramdam, na para bang lahat ng ito ay espesyal na inihanda para sa amin. Mabuti na lang at nakahanap kami ng magandang pwesto, sapat na para makita ang kagandahan ng aurora borealis nang walang sagabal. "Grabe, love," sabi ni Monica, nakahawak sa braso ko habang hindi inaalis ang tingin sa langit. "Parang mas maganda pa ito kaysa kagabi. Ang ganda talaga." "Sulit lahat ng pagod at ginastos para sa ganitong moment," sagot ko, sabay ngiti sa kanya. Sa totoo lang, mas masaya akong makita ang ngiti niya kaysa sa aurora.