Bitter Fruits นิยาย & เรื่องราว

I kissed her passionately. "and I love you even more my bubwit" Ang pagdating ni Mona sa buhay ko ang nagpabago sa aking pananaw sa buhay,matagal bago ko na realized ang kahalagahan niya sa akin dumaan pa kami sa mga pagsubok,ngunit ganun talaga ang pagsasama hindi lahat masaya,ups and downs ay parte na ng pag aasawa,isinuko ko ang meron lahat ako ng dahil sa kanya.She's indeed MY BITTERSWEET SURRENDER! na sa kalaunan ay my sweetest and everything na hinding-hindi ko na isusuko.

Hindi ko naiwasan ang bahagyang pagtalon sa kinauupuan ko dahil sa lakas non; nahulog pa ang ibang gamit na nasa ibabaw ng table. He frustated run his finger on his hair. “I’m telling the truth. I just remember her when I saw that fr*aking macaroni salad.” I don’t know why. Hindi ko alam kung bakit hindi ko kayang maniwala sa sinasabi niya. And his reason? D*mn his reason! Hindi ko makuha ang pinupunto niya, it’s not enough reason to call me Anastasia. “I don’t belive you,”

Ang maliit na puting ahas ay lumubog sa mga baging ng dingding, at hindi nagtagal ay lumitaw ang isang pulang prutas sa bibig nito. Ang prutas ay kasing laki ng mga kamatis ng cherry, pagkatapos buksan ni Esteban ang mga baging, nalaman niyang maraming ganoong prutas ang tumutubo sa loob, at ang mga kulay ay napakaliwanag, bagaman ang mga tao ay may napakalakas na pagnanais na kumain, ngunit alam ni Esteban na ang mga bagay na ginawa niya. Hindi alam na hindi maaaring kainin nang walang pinipili, at hindi magiging masaya kung may lason.

At sa tabi nito, isang platito na may hiwa ng Lemon at isang baso ng pure, unsweetened Cocoa. "Miracle Berry?" tanong ko at medyo naguguluhan dahil sa mga kung anu anong pakulo ni Damiel. "Exactly, Liah," sagot ni Damiel. "Alam niyo naman ang logic nito, 'di ba? Once you eat the berry, everything sour or bitter will taste sweet. It’s a trick of the senses. Parang ang relasyon niyo ngayon—punong-puno ng tamis sa labas, pero ang totoo, baka mapait talaga ang pinanggalingan."

sigaw ng isa at napaluhod sa sakit, sapo ang gitna nito. Kahit hawak pa ng malaking lalaki ang isang braso niya, nagawa niyang sipain ang kariton ng prutas dahil abot ng paa niya iyon. Nagkalat sa kalsada ang mga oranges, apples, pineapples, watermelon, at ubas. “Anong ginagawa mo?! Tumigil ka dyan!” sigaw ng tindero habang nasasaktan na makita ang nagkalat na prutas na pag-aàri nito.

malamig na tawag ni Alexander. Agad na napatayo nang tuwid si Marguxx. “Yes, Boss?” “Gusto ko ng strawberry,” diretsong utos nito. “Sige po, Boss! Bibili ako agad sa supermarket—” “Hindi,” pagputol ni Alexander. “Ayaw ko ng galing sa supermarket. Gusto ko 'yung sariwa. 'Yung bagong pitas. At isa pa…” Huminto si Alexander, at saka tinitigan si Euridice. “Gusto ko, maalat siya. Salty but sweet. Pero ayaw ko ng asin lang ang nakabudbod. Gusto ko, nanunuot ang alat sa loob ng prutas.”

Napatulala ang tatlong disipulo habang nakikita siyang lumilipad pataas… may pasan-pasang malaking purple vine, kasing lapad ng katawan ng tao. At ang vine na iyon ay punô ng Burning Gold Fruits. 👁️ Si Juan ang Lumitaw Si Juan iyon. Paglabas niya, hindi man lang niya tiningnan ang tatlo. Matagal na niya silang napansin, pero mas inaalala niya kung paano kukunin ang mga prutas. Tuwing pipitasin niya ang prutas, naging abo ito dahil sa init. Kaya napilitan siyang bunutin ang buong ugat ng Burning Gold Fruit.

I bite my lips first bago humarap dito at ngumiti. “Let’s go?” Nauna na akong bumaba saka sumalubong saakin ang malaking pamilihan, akakaunti pa ang tao dahil maaga pa. I walk to the stall of fruits, bumili ng mansanas at mga prutas na pwede ko istock sa ref ko. Strawberrries make my mouth drop sa luay nito. Nakakagigil na kainin.

Huminga siya nang malalim bago sabihin, “Ninakaw ko ang Crimson Blood Fruit na binabantayan nito. Nasa labas ang lobo at naghahanap ng makakain noong napadaan ako sa kuweba nito. “Sugatan na ako noon, at ang Crimson Blood Fruit ay isang pambihirang recovery medicine, kaya pinitas ko ito at kinain. “Hindi ko inasahang makakabalik kaagad ang lobo. Nakita nitong kinakain ko ang prutas kaya nagalit ito. Mabuti na lang at maabilidad din ako, kung hindi ay napunit na ako doon.” Habang iniisip ang nangyari noon, nakaramdam ng takot si Hansel. Kung hindi niya ginamit ang lahat ng makakaya niya para tumakas, baka nasa bibig na siya ng lobo na ‘yun.

Gabi ring iyon, tahimik siyang lumuha, at ang kanyang mga luha’y lumapat sa magaspang na sapin ng damo. Pagsapit ng madaling-araw, humupa nang bahagya ang matinding kirot na bumabalot sa kanyang katawan, bagama’t nananatili ang panghihina. Sa kanyang paanan, bukod sa mga prutas, ay may natagpuan pa siyang kalahating supot ng malalambot na biskwit—matagal nang lampas sa tamang araw, ngunit maaari pang makain.