Bitter Fruits Novels & Stories

Hindi naman apples lang ang binili ko, bumili na rin ako ng grapes at oranges. Bumili na rin ako ng mga prutas na kabilang sa rare fruit sa bansang ito; ang açaí berries na tinatawag din nilang purple berries, ang jabuticaba na bilog-bilog ang itsura at tinatawag na Brazilian grape, ang maracujá na passion fruit, at ang cupuaçu na kulay brown na sinasabing related sa cacao.

“Tangayin sana ng malakas na ipo-ipo ang sakit na nararamdaman ko ngayon pati na rin yong mga taong naghihiyawan dahil sa korni na proposal sa harapan ko!” Naidagdag pa ni Maricor sa mga panalangin niya. Napaisip nalang siya na korni ang proposal dahil super-duper bitter as in bitter pa sa bitter gourd talaga ang dalaga ng araw na iyo. Nasabi niya na korni kasi bitteret/ampalaya/apdo ng bangus at lahat ng mapait sa mundo ang nafe-feel ng dalaga.

Napakahilig ko pa naman sa mga sweets. Nakiramdam at lumingon-lingon pa ako sa paligid bago ko iyon binuksan. 'Yong totoo, wala naman akong paki kung mahuli man ako ni Francisco. Dinala niya ako rito kaya wala siyang magagawa dahil gagawin ko lahat ng gusto ko. At wala rin akong paki kung hindi iyon para sa akin. As if naman kakain siya ng ganito. Hindi akma para sa kaniya. Ang bagay niyang lamunin ay papaitan, tulad ng mindset niyang bitter at mahirap maunawaan.

I was also curious in seeing the Supreme God's blood that was inside it, pero may takip ito na napakahirap alisin, since it was protected and sealed by Gabriel's mana. Speaking of weird things, yesterday was something unusual. There are numbers of students who rushed towards the cafeteria just to get a bite of the rare pinkberry fruits. Rare, in a way that it only grows in Fatum, the kingdom of the goddess of nature, Floria, and it only bears fruit once in every five years. And what's more unusual is how the cafeteria got those fruits, wherein I am certain that the merchant elves cannot get those, since the kingdom is closed for outsiders.

Brianna Nakahiga na ako sa ibabaw ng aking kama nang pagbalikan ako ng malay tao. Maliban sa bahagi ng ulo ko na masakit at sa may tigiliran ay wala na akong ibang nararamdaman pa. Bahagya kong kinapa ang ulo ko. Napangiwi ako nang makapa ko ang isang maliit na bukol sa gilid ng aking ulo. Bunga siguro iyon ng pagkakabagok sa ulo sa matigas na bagay kanina nang madulas ako sa banyo. Teka, sino nga pala ang nagbuhat sa akin mula sa banyo papunta rito sa kuwarto ko? At sino ang nagbihis sa akin?

Ang dalawa ay pumunta sa fruit section. Naisipan ni Arianne na bumili ng ilang prutas na iuuwi kay Aristotle. Nag-isip siya kung aling mga prutas ang makukuha, dahil hindi pa nakasubok ng maraming prutas si Aristotle. Nagkaroon lang siya ng isang uri. Hindi siya nangahas na subukan ang mga prutas na maaaring magdulot ng allergy.

Feeling asawa na rin ata ang atake niya sa akin minsan. Kaya ang ginawa ko, nag-research na lang ako ng ibang flavors ng jam. Hindi ako puwedeng mawalan ng bagong flavors! Baka magsawa ang mga suki ko. Habang nagba-browse sa cellphone, napaisip ako…paano kaya ang dragon fruit jam? O kaya calamansi marmalade? Ang daming possibilities! Habang abala ako sa kakahanap ng bagong recipe, biglang bumukas ang gate namin. Dumating si Beranichi at nagmamadali pang pumasok na parang may balita na hindi niya kayang isarili na lang

sabi naman ni Zamia. "Butter?" bulalas naming lahat. "Yeah, butter is better than bitter. That's why I changed to butter. Bitter is mapait and butter is tasteless. I'd rather eat butter than taste the bitter, dahhh!" maarte pa itong namaywang. Tumawa naman kami sa pagliwanag ni baby Zamia. She's really a genius kid. "Ang dami mong alam anak," natatawa kong sabi naman.

Lalong lumaki ang ngisi nito ng makita ang reaksiyon ko. “Oh~ you haven’t any single coins, aren’t you?” mapang-asar na ani nito. Yumuko ako at kinuyom ang kamao ko. “I didn’t pick this fruit if I know that you didn’t have a single penny,” ‘I told you, I was right’ ‘Who told her to go against our Parker, b*tch!” ‘Serve her right!’ “Then what should I do with this Maritas Fruit? This is quite expensive though. It was a waste if I throw it away.”

MICHAEL’S POV Maaga pa lang, bakas na ang saya sa mukha ng mga tao sa farm. Sa nakaraang dalawang araw ng pag-aani, parang worth it lahat ng pagod at pawis nila. O baka sadyang magaan lang ang lahat dahil sa tawanan at biruan—’yung klase ng ingay na hindi nakakainis, kundi nakakahawa. May mga basket ng mangga sa gilid, mga sako ng palay na maayos ang pagkakaayos, at isang mahabang mesa sa ilalim ng puno na punô ng pagkain.